TOP 10 transferów La Liga

9. David Villa (Valencia – Barcelona)

Asturyjczyk obronił pozycję na tej liście, mimo iż przez większość sezonu był w cieniu nie tylko Messiego, ale również Pedro Rodrigueza. Katalończycy zapłacili za niego aż 40 milionów euro, a Pep Guardiola nie zamierzał marnować takich pieniędzy i stworzył ofensywny tercet MVP, który był postrachem ligi, we wszystkich rozgrywkach zdobywając łącznie 92 gole. Sama obecność na tej liście zawodnika z Barcelony jest sporym osiągnięciem – większość graczy to albo wychowankowie La Masii, albo piłkarze, którzy przychodzą do klubu tylko jako uzupełnienie kadry, jak Ibrahim Afellay. David Villa dołączył do składu jako gwiazda ligi i reprezentacji, ale w takim gwiazdozbiorze, jakim jest „Duma Katalonii”, musiał szybko na nowo odbudować swoją pozycję. Odnalazł się znakomicie, jednak wiele osób może mieć zastrzeżenia do obecności „El Guaje” na tej liście, gdyż w pewnym momencie sezonu kibice zaczęli odliczać już minuty od ostatniego trafienia Villi. Optymiści komentowali, że Villa zbiera siły na końcówkę sezonu i mieli rację. Zasłużył na bycie w tym gronie dzięki właśnie ostatniemu spotkaniu sezonu – w fantastycznym (w wykonaniu tylko Barcelony, oczywiście) spotkaniu na Wembley cały tercet MVP zdobył po golu, a ostatnie trafienie, autorstwa Villi właśnie, było ozdobą całego meczu i wynagrodziło kibicom długi okres strzeleckiej posuchy. Zdobycie tego trofeum znaczyło dla Barcelony dużo więcej niż jakikolwiek inny tytuł, a sam napastnik nie ukrywał, że dlatego przeszedł do stolicy Katalonii, aby właśnie to osiągnąć. Misja zakończyła się powodzeniem, a jako nagrodę dostał dziewiątą lokatę na naszej liście. Wynik 23 goli w 51 spotkaniach ligowych, Ligi Mistrzów i Pucharu Króla może jak na zawodnika Barcelony powalający nie jest, ale przecież nie każdy może być Messim. Jednak patrząc na osiągnięcia innego Hiszpana, bohatera równie głośnego transferu, wynik Davida jest i tak fantastyczny.

8. Ricardo Carvalho (Chelsea – Real Madryt)

W naszym przedsezonowym zestawieniu wylądował w 2/3 stawki, tym razem jednak musi zadowolić się pozycją w końcówce zestawienia. Jednak nie dlatego, że miał nieudany sezon, tylko dlatego, że inni mieli dużo lepszy. Nie da się ukryć, że 32-letni Portugalczyk świetnie odnalazł się w Madrycie i spełnił w stu procentach oczekiwania Jose Mourinho, a jednocześnie odbudował się psychicznie, gdyż jak sam przyznawał, w Londynie był już całkiem wypalony. Real dał mu drugą szansę, z której Carvalho skorzystał, i należy powiedzieć, że osiem milionów euro, jakie wydali „Królewscy” na Portugalczyka, szybko się zwróciło. Obrońca szybko przejął rolę jednego z liderów defensywy, grając w 33 meczach ligowych (nie grał tylko, kiedy pauzował za kartki oraz kiedy Mourinho oszczędzał ważnych graczy przed kwietniowymi meczami z Barceloną), podobnie w Lidze Mistrzów – gdyby nie wykluczenie za kartki w rewanżowym spotkaniu z Barceloną oraz posadzenie go na ławce w spotkaniach o pietruszkę w fazie grupowej, zaliczyłby komplet dwunastu spotkań. Jego gra nieraz była na granicy faulu, ale sędziowie nie traktowali już tak łagodnie jego przyzwyczajeń z Anglii i Portugalczyk w samej tylko lidze hiszpańskiej ujrzał 13 żółtych kartek, z czego dwa razy obie w tym samym meczu. Kiedy trzeba było, rehabilitował się skuteczną grą w ofensywie, zdobywając w sezonie trzy gole (zwłaszcza jego sprint i bramka z Osasuną robiły wrażenie), a łącznie wystąpił w 52 meczach w tym sezonie.

7. Julio Baptista (AS Roma – Malaga)

Kiedy w zimowym okienku trafiał do klubu z Andaluzji za 2,5 miliona euro, wielu kibiców przecierało oczy ze zdumienia. Po pierwsze dlatego, że był to przykład na to, jak można ściągnąć byłego gracza m.in. Realu, Arsenalu i Romy do walczącej o utrzymanie w lidze Maladze za bardzo niewielkie pieniądze. Było to także o tyle ważne, że pokazało, że pomimo iż klub przejął szejk Abdullah Al Thani, to nie pójdzie śladem Manchesteru City i nie będzie wyrzucał co rundę setek milionów euro na nieprzemyślane transfery. Po drugie, był to jeden z wielu transferów, ale chyba ten najbardziej udany – inni pozyskani gracze to m.in. Enzo Maresca, Martin Demichelis czy Ignacio Camacho, którzy z miejsca stali się pierwszoplanowymi graczami w klubie. Po trzecie, i chyba najważniejsze, zajmująca jeszcze po 28. kolejce ostatnie miejsce w tabeli Malaga dzięki golom Baptisty i spółki zaczęła systematyczny marsz w górę tabeli i zakończyła sezon na fantastycznym jedenastym miejscu, utrzymanie zapewniając sobie już na trzy spotkania przed końcem sezonu. W ostatniej kolejce przegrała co prawda z Barceloną, ale wcześniej zanotowała serię pięciu zwycięstw. Julio Baptista miał w tym ogromny udział, gdyż strzelał przynajmniej jednego gola w każdym z tych pięciu spotkań, a ostatecznie zakończył rundę z dziewięcioma bramkami w dziesięciu meczach. Co ciekawe, były to jedyne gole Brazylijczyka w tym sezonie, ale dla klubu z La Rosaleda były bezcenne.

6. Roberto Soldado (Getafe – Valencia)

Kiedy pewne było, że aby załatać ogromną dziurę w budżecie z powodu budowy Nou Mestalla, z klubu musi odejść David Villa, zespół z Walencji zaczął gorączkowe poszukiwania nowego napastnika. Z racji tego, że 40 milionów euro za „El Guaje” było kwotą w zupełności wystarczającą, pieniędzy na transfer nie zabrakło i klub zdecydował się pozyskać dwóch napastników. Pierwszym z nich był sprowadzony za cztery miliony 30-letni Aritz Aduriz z Mallorki, drugim natomiast mający już dobrą renomę gracz Getafe, Roberto Soldado, za którego „Los Ches” zapłacili 10 milionów euro. Początkowo występowali oni obok siebie i lepiej z tej rywalizacji wychodził Aduriz, ale trenerowi Emery’emu znowu nie spodobała się za dobra dyspozycja swoich graczy i posadził Aritza na ławce, dając Roberto klasyczną pozycję na szpicy. Soldado początkowo nie mógł się odnaleźć w tym ustawieniu, jednak kiedy w końcowej fazie sezonu przełamał się i zaczął strzelać gole w ilościach hurtowych, mało kto pamiętał już o Villi. Estadio Mestalla zyskała nowe bożyszcze tłumów, o czym świadczą chociażby różnego rodzaje akcje promocyjne w stylu konkursu o buty Soldado. W swoim debiutanckim sezonie w barwach „Nietoperzy” zdobył on tyle samo goli, co Villa dla Barcelony, dlatego należy bardzo wysoko ocenić ten transfer.

5. Carlos Marchena (Valencia – Villarreal)

Pisaliśmy o tym zawodniku przy okazji alternatywnej jedenastki La Liga, jednak nie wypada nam nie przytoczyć jeszcze raz osiągnięć tego gracza w ubiegłym sezonie. Jego transfer w ubiegłe wakacje nie był dobrą nowiną dla sympatyków z Estadio Mestalla – po dziewięciu latach z klubem żegnał się ich kapitan, w dodatku miała to być dla niego sportowa degradacja, w końcu to Valencia walczyła w Lidze Mistrzów, a Villarreal „tylko” w Lidze Europejskiej. Jednak niechętne spojrzenie Unaia Emery’ego na świeżo koronowanego mistrza świata sprawiło, że transfer do niedaleko położonego Vila-realu okazał się dla zawodnika błogosławieństwem. Marchena stał się wzorem dla graczy młodego pokolenia, Mateo Musacchio, Mario Gaspara i Jose Catali, a oprócz tego razem z Joanem Capdevilą rozegrali fantastyczny sezon i kto wie, czy gdyby nie kosmiczna forma FC Porto, to „Żółta Łódź Podwodna” nie triumfowałaby w europejskich rozgrywkach. W Walencji do dziś zastanawiają się, co strzeliło Emery’emu do głowy, żeby oddać takiego gracza, bo nawet wielkie długi klubu tego nie usprawiedliwiają. 28 spotkań w lidze, 10 w Lidze Europejskiej, trzy w kadrze i dwa gole (po jednym w lidze i pucharach) składają się na sportowy wynik tego piłkarza w tym sezonie.

4. Ivan Rakitić (Schalke – Sevilla)

Trzeba nie lada umiejętności, żeby pojawić się w klubie w okienku zimowym i tak wpłynąć na zespół, żeby trener to od ciebie zaczynał ustalanie wyjściowej jedenastki. Ta sztuka udała się nie tylko Julio Baptiście, ale także Ivanowi Rakiticiowi, o którym również pisaliśmy w alternatywnej jedenastce. Podobnie jak w przypadku Brazylijczyka, cena za Chorwata była śmiesznie niska, bo trzeba przyznać, że 1,5 miliona euro za 22-letniego wówczas, perspektywicznego zawodnika jest właśnie śmieszna. To już teraz jednak problem tylko i wyłącznie Schalke, które zgodziło się na ten transfer i teraz pewnie pluje sobie w brodę, zwłaszcza kiedy w rundzie wiosennej musiało bronić się przed spadkiem. Rakitić miał załatać dziurę po wiecznie kontuzjowanym Jesusie Navasie i swoją misję wypełnił znakomicie. Przez całą rundę błyszczał w każdym kolejnym spotkaniu, jednak nie zawsze miał wsparcie kolegów. Jego wizja gry, świetne dryblingi i asysty sprawiły, że z miejsca stał się uwielbiany w stolicy Andaluzji, a o „Mesjaszu”, jak zwykło się nazywać Navasa, mało kto już pamięta. Teraz przed Ivanem trudniejsze zadanie – w przyszłym sezonie będzie musiał pociągnąć Sevillę do Ligi Mistrzów. Jeśli uda mu się ta sztuka, będzie mógł śmiało być uznawany za jedną z największych gwiazd La Liga.

3. Borja Valero (West Bromwich Albion – Villarreal)

Zawodnik ten jest swojego rodzaju ewenementem. Znalazł się w najlepszej jedenastce sezonu, najlepszej alternatywnej jedenastce sezonu, pojawił się więc i w najlepszych transferach. Kiedy Mallorca wypożyczyła go na sezon z WBA, w ciągu roku wyrobił sobie łatkę ligowego średniaka, który kiedy chce, potrafi pociągnąć drużynę i to głównie dzięki niemu wyspiarze byli tak blisko europejskich pucharów, a Borja zapisał się w historii klubu, zdobywając 1000. bramkę Mallorki w Primera Division w meczu przeciwko… Villarrealowi. UEFA ogłosiła jednak bankructwo klubu z Balearów (swoją drogą, ciekawe, co w takim razie z Barceloną, Realem czy Valencią, których długi sięgają setek milionów euro?) i do pucharów trafił kolejny w tabeli Villarreal, którego zawodnikiem został Borja. Jak widać, ten klub był po prostu pisany bezwłosemu pomocnikowi i może on być za to wdzięczny losowi. Z ligowego średniaka stał się pod okiem Juana Garrido jednym z czołowych graczy na swojej pozycji nie tylko w klubie, ale i całej lidze. Między innymi dzięki jego fantastycznej dyspozycji Villarreal zakończył sezon na wysokim, czwartym miejscu, a w europejskich pucharach dotarł aż do półfinału. Jeśli łysy pomocnik utrzyma obecną formę, to Vicente del Bosque nie będzie miał wyboru i po prostu będzie musiał dać szansę wychowankowi madryckiej Castilli.

2. Angel Di Maria (Benfica Lizbona – Real Madryt)

W przedsezonowych przewidywaniach daliśmy Argentyńczykowi miejsce w końcówce stawki, zakładając dość długi okres aklimatyzacji w klubie z Madrytu. Co więcej, określiliśmy go mianem „najsłabszego transferu Realu, najbardziej trącego Perezem”, za który zdecydowanie przepłacono. Wypada nam teraz tylko uderzyć się w pierś i przyznać, że 25 milionów euro za tego gracza to były słusznie wydane pieniądze. Przytoczę kolejne opisy tego piłkarza sprzed roku: „kiepsko jak na skrzydłowego dośrodkowuje, jest słaby fizycznie (co sprawia, że w tej chwili jest zdecydowanie dalej pierwszej jedenastki niż choćby Leon) i tej wady nie zamaskuje świetnymi dryblingami” – jak bardzo wszyscy się myliliśmy, wie każdy, kto obejrzał choć kilka spotkań Realu z Di Marią w składzie. Piękne rajdy, zabójcze kontry, udane dryblingi i atomowe uderzenia z dystansu to tylko nieliczne pochwały, jakie płynęły ze wszystkich stron pod jego adresem. Kiedy już zdobywał bramki dla Realu, z miejsca zyskiwały określenie „stadiony świata” (jak na przykład trafienia przeciwko Realowi Sociedad czy przeciwko Tottenhamowi), a jego asysta w finale Pucharu Króla była na wagę zdobycia tego trofeum. Zagrał w 51 spotkaniach w tym sezonie i chyba żaden madridista nie wyobraża sobie innej wyjściowej jedenastki Realu niż ta z „aniołem” w składzie.

1. Mesut Oezil (Werder Brema – Real Madryt)

Inna pozycja niż pierwsza dla Mesuta byłaby sporym zaskoczeniem. Gra Niemca w tym sezonie często miała znamiona geniuszu, a każda jego kolejna asysta była piękniejsza od poprzedniej – jak chociażby ta z ostatniego meczu sezonu przy golu Adebayora czy przy golu Benzemy w meczu z Ajaksem. Sceptycy transferu pomocnika do Realu mieli wątpliwości, czy ten skromny chłopak na pewno wkomponuje się w naszpikowaną gwiazdami koncepcję Jose Mourinho. Nie tylko się wpasował, ale także sam stał się megagwiazdą, a powiedzieć, że rozegrał fantastyczny sezon, to zdecydowanie za mało. Jak wyliczyła „Marca”, z 26 ostatnimi podaniami Mesut był w tym sezonie absolutnym rekordzistą w liczbie asyst nie tylko w lidze hiszpańskiej, ale w całej Europie, zostawiając w tyle nawet Leo Messiego. Jednak oprócz kapitalnych podań Oezil potrafił także samemu wykańczać akcje i z 10 golami w sezonie stał się jedną z czołowych postaci całej La Liga. Bardzo wątpliwe, czy bez niego Cristiano Ronaldo byłby w stanie pobić rekord Sancheza i Zarry. Niemiec kosztował 15 milionów euro i śmiało można powiedzieć, że Real doczekał się kolejnej gwiazdy poziomu zbliżonego do Zinedine’a Zidane’a. Bardzo interesująco zapowiada się taktyka Realu w nadchodzącym sezonie – po pozyskaniu Nuriego Sahina Jose Mourinho będzie dysponował najlepszą linią pomocy w całej lidze. Jedno jest pewne – jeśli wszelkie kontuzje ominą Mesuta, w nadchodzącym sezonie będzie on odgrywał nadal kluczową rolę w Realu i nadal zachwycał wszystkich fanów swoimi dograniami.