Szwecja – Norwegia: derby Skandynawii derbami przyszłości

Niektórzy wręcz domagali się zwolnienia Anderssona. Kibice byli zmęczeni ciągłym graniem formacją 4-4-2, która ewidentnie od jakiegoś czasu straciła swoje wszystkie atuty. Jednak należy pamiętać, że szkoleniowiec osiągał z reprezentacją najlepsze wyniki w XXI wieku. Ćwierćfinał mistrzostw świata i 1/8 finału mistrzostw Europy nie wzięły się z przypadku. Z tego też powodu Janne otrzymał szansę na przebudowę reprezentacji i naprawienie błędów z przeszłości.

Skandynawska melodia przyszłości

Szwedzi i Norwegowie z zazdrością przyglądają się swoim przyszywanym braciom z Danii. Tamtejszy dynamit w końcu odpalił, a ostatnie Euro było tylko zalążkiem tego, na co stać tę kadrę. Oczywiście nie twierdzę, że Dania w Katarze sięgnie po medal, lecz ostatnie zwycięstwo z Francją pokazuje, że jest w stanie walczyć z najlepszymi o zwycięstwo. Daleko mi jednak do stwierdzenia, że Szwecja oraz Norwegia są o wiele gorszymi reprezentacjami od wcześniej wspomnianej maszyny trenera Kaspra Hjulmanda.

Wystarczy się tylko dokładniej przyjrzeć. Taka Szwecja ma naprawdę ciekawą i zrównoważoną kadrę. W bramce zawsze pewny siebie Robin Olsen. Jego kariera klubowa to oczywiście ogromny zawód, ale w reprezentacji zawsze staje na wysokości zadania. Największymi gwiazdami bez wątpienia są Alexander Isak i Dejan Kulusevski. Ta dwójka wciąż jest młoda, a już teraz stanowi o ofensywnej sile reprezentacji. Najlepszy okres bez wątpienia przed nimi. Nie można zapominać też o tych bardziej doświadczonych. W końcu liderem reprezentacji jest Emil Forsberg, bez którego trudno Szwedom wypracować jedną sensowną akcję. A obroną dyryguje kapitan Victor Lindelof – w barwach narodowych defensor niemalże perfekcyjny. Warto też mieć na uwadze melodię przyszłości w postaci Jespera Karlssona, Mattiasa Svanberga, Anthony’ego Elangi, Jensa Cajustego, a nawet 16-letniego Roony’ego Bardghji.

Norwegia też ma się czym pochwalić. W końcu liderami drużyny są zawodnicy grający na absolutnie najwyższym poziomie. Erlinga Haalanda i Martina Odegaarda nikomu nie trzeba przedstawiać. Warto zaznaczyć, że ich reprezentacyjna współpraca ostatnio układa się naprawdę dobrze. Przy wsparciu graczy pokroju Mohameda Elyounoussiego czy doświadczonego Joshui Kinga gra nabiera sporej siły rażenia. Jeśli wszystko z tyłu będzie się zgadzać, to o kadrze Norwegii bez wahania możemy mówić w kategoriach niebezpiecznych i nieprzewidywalnych. W defensywie najciekawszą postacią jest natomiast Kristoffer Ajer. Już od jego nastoletnich lat mówiło się, że będzie fantastycznym stoperem. I choć może nie rozwinął się tak, jak by wszyscy tego oczekiwali, to regularnie gra w Premier League. A to musi o czymś świadczyć.

Przy odpowiedniej opiece oraz taktyce przed obiema skandynawskimi reprezentacjami rysuje się świetlana przyszłość.

Szwecja minimalnym faworytem

Co prawda obie reprezentacje wygrały swoje pierwsze spotkania w Lidze Narodów, ale styl zwycięstwa zdecydowanie wskazuje na Szwecję. Bez wątpienia argumentem broniącym Norwegów będzie klasa ich rywala. W końcu Serbia to o wiele lepsza drużyna niż Słowenia, jednak mimo wszystko minimalnym faworytem niedzielnego starcia będą gospodarze.

Liga Narodów dla reprezentacji Szwecji to kompletnie nowy start. Selekcjoner postanowił obrać inną taktykę i zrezygnować z przestarzałego 1-4-4-2. „Blagult” wybiegli na boisko w ustawieniu 1-4-3-3 z defensywnym pomocnikiem i efekty przyszły wręcz natychmiastowo. Okazało się, że Szwecja potrafi budować ataki pozycyjne, ale co najważniejsze – uzdolnieni technicznie zawodnicy w końcu mogli pokazać swoje nietuzinkowe umiejętności. W defensywie było sporo kłopotów, głównie przez brak Lindelofa, lecz ostatecznie udało się zachować czyste konto. Szwedzi kontrolowali przebieg spotkania i spokojnie zwyciężyli 2:0.

Norwegowie też wygrali, ale po naprawdę ciężkim boju. Można wręcz powiedzieć, że to było wyszarpane zwycięstwo. Serbowie szybko zaczęli dyktować warunki spotkania, jednak to Skandynawowie zdołali strzelić jedyną bramkę. Zdobywcą oczywiście nie kto inny, jak Erling Haaland. Napastnik Manchesteru City odebrał świetne podanie Marcusa Pedersena i bez większych kłopotów umieścił futbolówkę w sieci. Później Norwegia w fazie ofensywnej praktycznie nie istniała, ale żaden z rywali nie był w stanie przebić skandynawskiego muru – „Norge” z Belgradu wyjechali mocno obici, lecz niepokonani.

To może być fantastyczny mecz

Ostatni raz świadkami derbów Skandynawii byliśmy w trakcie eliminacji do mistrzostw Europy 2020. Tam obie reprezentacje zaserwowały nam fantastyczne widowiska. Na kartach historii szczególnie zapisał się mecz z 26 marca 2019 roku. W stolicy Norwegii padł remis 3:3, a gonitwa obu ekip byłaby dobrym scenariuszem na mrożący krew w żyłach thriller:

• Do 70. minuty Norwegia prowadzi 2:0 po bramkach Bjorna Johnsena i Joshui Kinga.
• W doliczonym czasie gry Szwecja odwraca losy spotkania i po trafieniu Robina Quaisona wychodzi na prowadzenie 3:2.
• Na sekundy przed końcowym gwizdkiem Ola Kamara doprowadza do wyrównania.

Obyśmy i tym razem przeżyli podobne emocje. Mecz będzie można obejrzeć na Polsacie Sport Premium 3, a start już o godzinie 20:45.

• Norwegia
• Reprezentacja Norwegii
• Reprezentacja Szwecji
• Szwecja

Niektórzy wręcz domagali się zwolnienia Anderssona. Kibice byli zmęczeni ciągłym graniem formacją 4-4-2, która ewidentnie od jakiegoś czasu straciła swoje wszystkie atuty. Jednak należy pamiętać, że szkoleniowiec osiągał z reprezentacją najlepsze wyniki w XXI wieku. Ćwierćfinał mistrzostw świata i 1/8 finału mistrzostw Europy nie wzięły się z przypadku. Z tego też powodu Janne otrzymał szansę na przebudowę reprezentacji i naprawienie błędów z przeszłości.

Skandynawska melodia przyszłości

Szwedzi i Norwegowie z zazdrością przyglądają się swoim przyszywanym braciom z Danii. Tamtejszy dynamit w końcu odpalił, a ostatnie Euro było tylko zalążkiem tego, na co stać tę kadrę. Oczywiście nie twierdzę, że Dania w Katarze sięgnie po medal, lecz ostatnie zwycięstwo z Francją pokazuje, że jest w stanie walczyć z najlepszymi o zwycięstwo. Daleko mi jednak do stwierdzenia, że Szwecja oraz Norwegia są o wiele gorszymi reprezentacjami od wcześniej wspomnianej maszyny trenera Kaspra Hjulmanda.

Wystarczy się tylko dokładniej przyjrzeć. Taka Szwecja ma naprawdę ciekawą i zrównoważoną kadrę. W bramce zawsze pewny siebie Robin Olsen. Jego kariera klubowa to oczywiście ogromny zawód, ale w reprezentacji zawsze staje na wysokości zadania. Największymi gwiazdami bez wątpienia są Alexander Isak i Dejan Kulusevski. Ta dwójka wciąż jest młoda, a już teraz stanowi o ofensywnej sile reprezentacji. Najlepszy okres bez wątpienia przed nimi. Nie można zapominać też o tych bardziej doświadczonych. W końcu liderem reprezentacji jest Emil Forsberg, bez którego trudno Szwedom wypracować jedną sensowną akcję. A obroną dyryguje kapitan Victor Lindelof – w barwach narodowych defensor niemalże perfekcyjny. Warto też mieć na uwadze melodię przyszłości w postaci Jespera Karlssona, Mattiasa Svanberga, Anthony’ego Elangi, Jensa Cajustego, a nawet 16-letniego Roony’ego Bardghji.

Norwegia też ma się czym pochwalić. W końcu liderami drużyny są zawodnicy grający na absolutnie najwyższym poziomie. Erlinga Haalanda i Martina Odegaarda nikomu nie trzeba przedstawiać. Warto zaznaczyć, że ich reprezentacyjna współpraca ostatnio układa się naprawdę dobrze. Przy wsparciu graczy pokroju Mohameda Elyounoussiego czy doświadczonego Joshui Kinga gra nabiera sporej siły rażenia. Jeśli wszystko z tyłu będzie się zgadzać, to o kadrze Norwegii bez wahania możemy mówić w kategoriach niebezpiecznych i nieprzewidywalnych. W defensywie najciekawszą postacią jest natomiast Kristoffer Ajer. Już od jego nastoletnich lat mówiło się, że będzie fantastycznym stoperem. I choć może nie rozwinął się tak, jak by wszyscy tego oczekiwali, to regularnie gra w Premier League. A to musi o czymś świadczyć.

Przy odpowiedniej opiece oraz taktyce przed obiema skandynawskimi reprezentacjami rysuje się świetlana przyszłość.

Szwecja minimalnym faworytem

Co prawda obie reprezentacje wygrały swoje pierwsze spotkania w Lidze Narodów, ale styl zwycięstwa zdecydowanie wskazuje na Szwecję. Bez wątpienia argumentem broniącym Norwegów będzie klasa ich rywala. W końcu Serbia to o wiele lepsza drużyna niż Słowenia, jednak mimo wszystko minimalnym faworytem niedzielnego starcia będą gospodarze.

Liga Narodów dla reprezentacji Szwecji to kompletnie nowy start. Selekcjoner postanowił obrać inną taktykę i zrezygnować z przestarzałego 1-4-4-2. „Blagult” wybiegli na boisko w ustawieniu 1-4-3-3 z defensywnym pomocnikiem i efekty przyszły wręcz natychmiastowo. Okazało się, że Szwecja potrafi budować ataki pozycyjne, ale co najważniejsze – uzdolnieni technicznie zawodnicy w końcu mogli pokazać swoje nietuzinkowe umiejętności. W defensywie było sporo kłopotów, głównie przez brak Lindelofa, lecz ostatecznie udało się zachować czyste konto. Szwedzi kontrolowali przebieg spotkania i spokojnie zwyciężyli 2:0.

Norwegowie też wygrali, ale po naprawdę ciężkim boju. Można wręcz powiedzieć, że to było wyszarpane zwycięstwo. Serbowie szybko zaczęli dyktować warunki spotkania, jednak to Skandynawowie zdołali strzelić jedyną bramkę. Zdobywcą oczywiście nie kto inny, jak Erling Haaland. Napastnik Manchesteru City odebrał świetne podanie Marcusa Pedersena i bez większych kłopotów umieścił futbolówkę w sieci. Później Norwegia w fazie ofensywnej praktycznie nie istniała, ale żaden z rywali nie był w stanie przebić skandynawskiego muru – „Norge” z Belgradu wyjechali mocno obici, lecz niepokonani.

To może być fantastyczny mecz

Ostatni raz świadkami derbów Skandynawii byliśmy w trakcie eliminacji do mistrzostw Europy 2020. Tam obie reprezentacje zaserwowały nam fantastyczne widowiska. Na kartach historii szczególnie zapisał się mecz z 26 marca 2019 roku. W stolicy Norwegii padł remis 3:3, a gonitwa obu ekip byłaby dobrym scenariuszem na mrożący krew w żyłach thriller:

• Do 70. minuty Norwegia prowadzi 2:0 po bramkach Bjorna Johnsena i Joshui Kinga.
• W doliczonym czasie gry Szwecja odwraca losy spotkania i po trafieniu Robina Quaisona wychodzi na prowadzenie 3:2.
• Na sekundy przed końcowym gwizdkiem Ola Kamara doprowadza do wyrównania.

Obyśmy i tym razem przeżyli podobne emocje. Mecz będzie można obejrzeć na Polsacie Sport Premium 3, a start już o godzinie 20:45.

Dla mnie obrazek meczu. Elyounoussi strzela w 96. minucie na 2:0, a jako pierwszy dobiega do niego trener Ståle Solbakken. Facet dał nowe życie tej kadrze i kolejny impuls do rozwoju.

Dla mnie obrazek meczu. Elyounoussi strzela w 96. minucie na 2:0, a jako pierwszy dobiega do niego trener Ståle Solbakken. Facet dał nowe życie tej kadrze i kolejny impuls do rozwoju.