Sven Botman

Pochodzenie

Urodził się 12 stycznia 2000 roku w Badhoevedorp. Jako dziewięciolatek trafił do akademii Ajaksu Amsterdam i spędził tam jedenaście lat. W akademii pracował z Winstonem Bogardem, byłym obrońcą Ajaksu, który został trenerem. Z jego pomocą wyrobił twardy, nastawiony na walkę styl obrony.

W sierpniu 2018 roku zadebiutował w Jong Ajax, rezerwach klubu grających w drugiej lidze holenderskiej. W oficjalnym meczu pierwszej drużyny Ajaksu nie zagrał ani razu.

Kariera

Latem 2019 roku Ajax wypożyczył go na sezon do SC Heerenveen. Trener Johnny Jansen wspominał, że już na pierwszej rozmowie widział w oczach Botmana chęć gry na najwyższym poziomie. Botman wiedział też, że w Ajaksie będzie mu bardzo trudno wejść do składu. Jansen dodawał, że przy takich obrońcach jak Daley Blind, Joel Veltman, Lisandro Martínez i Per Schuurs nie dostałby tam wielu minut. W Heerenveen zagrał w Eredivisie każdą minutę sezonu, który w kwietniu 2020 roku przerwała pandemia. Później nazwał to wypożyczenie „początkiem mnie”.

Jansen powierzał mu czasem opaskę kapitana. Po przegranym meczu z Fortuną Sittard skrytykował w telewizji skuteczność napastników własnego zespołu. Po powrocie z Sittard Jansen wziął go do gabinetu i powiedział, że o kolegach rozmawia się w szatni, nie przed kamerą. Następnego dnia Botman przeprosił drużynę. Jansen mówił, że po tym wydarzeniu widać było, jak dorósł.

Ajax nagrodził go nowym kontraktem, ale 31 lipca 2020 roku Botman podpisał pięcioletnią umowę z Lille OSC. W Lille trenował go Christophe Galtier, a na środku obrony grał obok 36-letniego José Fonte. Po siedmiu kolejkach nie opuścił w lidze ani minuty, a Galtier mówił, że nie wszyscy przystosowują się tak szybko jak Victor Osimhen i Botman.

W sezonie 2020/2021 zagrał w 37 z 38 meczów Ligue 1, Lille straciło 23 gole i zachowało 20 czystych kont, a klub wywalczył pierwszy tytuł mistrzowski od dekady, wyprzedzając Paris Saint-Germain. W Lidze Europy Lille odpadło w 1/16 finału z Ajaksem, a Botman zagrał przeciwko swojemu dawnemu klubowi w obu meczach. 1 sierpnia 2021 roku wygrał z Lille Superpuchar Francji, pokonując 1:0 PSG. W sezonie 2021/2022 zagrał w Lidze Mistrzów, gdzie Lille w 1/8 finału odpadło z Chelsea.

Latem 2022 roku przeszedł do Newcastle United. 24 września 2023 roku strzelił pierwszego gola dla klubu w wygranym 8:0 meczu ze Sheffield United. We wrześniu 2023 roku doznał urazu kolana, przez który opuścił 17 meczów, w tym pięć ostatnich grupowych meczów Ligi Mistrzów. W grudniu wrócił do gry bez operacji. 16 marca 2024 roku w ćwierćfinale Pucharu Anglii z Manchesterem City zerwał więzadło krzyżowe przednie i zszedł z boiska w 83. minucie. Czekała go operacja i przerwa na sześć do dziewięciu miesięcy.

Do gry wrócił 4 stycznia 2025 roku w wygranym 2:1 meczu na boisku Tottenhamu. W obu półfinałach Pucharu Ligi z Arsenalem, 7 stycznia i 5 lutego, Newcastle wygrało 2:0, a Botman zagrał w obu. W finale w marcu 2025 roku Newcastle pokonało na Wembley Liverpool 2:1 i zdobyło pierwsze od 70 lat ważne krajowe trofeum. Botman w tym meczu nie wystąpił.

W styczniu 2026 roku podpisał nową umowę z Newcastle, obowiązującą do 2030 roku. Powiedział wtedy, że w tym klubie wyrósł jako człowiek i piłkarz. Trener Eddie Howe mówił o jego silnej mentalności i etyce pracy.

Sukcesy

• 2025 Puchar Ligi Angielskiej z Newcastle United
• 2021 Superpuchar Francji z Lille
• 2021 Mistrzostwo Francji z Lille

Styl gry

Jansen, który prowadził go w Heerenveen, opisywał go jako dużego, silnego obrońcę, mocnego we własnym polu karnym i w powietrzu. Botman wygrywał pojedynki i dobrze radził sobie w walce jeden na jednego z napastnikiem. Był szybki, choć nie na pierwszych metrach, tylko gdy już się rozpędził. Podanie lewą nogą miał dobre i potrafił zagrać piłkę między liniami, ale według Jansena nie była to jego największa zaleta.

Kibice Heerenveen polubili go szybko. Jansen wspominał mecz z Feyenoordem, w którym po odbiorze Botmana trybuny krzyczały niemal tak głośno jak po golu.

Reprezentacja

Reprezentował Holandię od kadry U-15 do U-21. W listopadzie 2020 roku dostał pierwsze powołanie do seniorskiej reprezentacji. W marcu 2024 roku, gdy zerwał więzadło, nie miał jeszcze debiutu w seniorskiej kadrze i stracił szansę na Euro 2024.