Środkowy obrońca, kapitan mistrzów Japonii z Kawasaki Frontale w 2020 i 2021 roku, reprezentant kraju na mundialach 2022 i 2026.
Urodził się 15 lipca 1991 roku w Kumamoto. Piłkę zaczynał w Kumamoto United SC, potem chodził do liceum Ohzu, a w latach 2010–2013 grał i studiował na Uniwersytecie Tsukuba. W ostatnim roku studiów był kapitanem uniwersyteckiej drużyny.Z Shintaro Kurumayą trafił do tego samego liceum Ohzu, na ten sam uniwersytet i do Kawasaki.
W Tsukubie grał w środku pola jako defensywny pomocnik i środkowy obrońca. Już jako student ćwiczył z Kawasaki Frontale i Shimizu S-Pulse, a w sierpniu 2013 roku Kawasaki ogłosiło, że dołączy do klubu od 2014 roku.
Pierwszy mecz w J1 League rozegrał w marcu 2014 roku. Prawdziwy przełom przyniósł rok 2017, gdy trenerem został Toru Oniki. Namawiał obrońcę, by jako filar linii defensywnej był bardziej wymagający wobec siebie i innych. Pomocnik Akihiro Ienaga mówił, że „Shogo potrafi mocno zmobilizować kolegów”, a Taniguchi stał się obrońcą, który głosem prowadzi zespół. W 2017 roku Kawasaki wywalczyło mistrzostwo Japonii, a rok później obroniło tytuł. Od połowy sezonu 2018 w środku obrony grał razem z Kurumayą.
W 2019 roku Kawasaki wygrało Superpuchar Japonii (1:0 z Urawa Reds, Taniguchi w pierwszym składzie) i Puchar Ligi. W finale Pucharu Ligi z Consadole Sapporo 26 października 2019 roku był w wyjściowej jedenastce, a mecz zakończył się remisem 3:3 i zwycięstwem Kawasaki po rzutach karnych.
Od 2020 roku był kapitanem, przejmując opaskę po Yu Kobayashim. Mówił, że chce, by kibice zobaczyli „inne Frontale niż dotąd”. W 2020 roku Kawasaki zdobyło mistrzostwo, a 1 stycznia 2021 roku, w finale Pucharu Cesarza z Gambą Osaka, Taniguchi zagrał jako kapitan; Kawasaki wygrało 1:0. W lutym 2021 roku zdobyło też Superpuchar (3:2 z Gambą), a w tym samym roku obroniło mistrzostwo.
W grudniu 2022 roku, po sezonie bez żadnego trofeum, odszedł z Kawasaki. W pożegnalnym komunikacie napisał, że osiągnął to, co zamierzał: razem z kibicami zbudował mocne Frontale i zagrał na mundialu. Czuł jednak, że może się rozwijać dalej, więc chciał sprawdzić się w zupełnie innym środowisku piłkarskim. Przeniósł się do Al-Rayyan w Katarze, a w lipcu 2024 roku do belgijskiego Sint-Truidense VV. CEO klubu Takayuki Tateishi mówił wtedy, że Taniguchi jest „bardzo bystry i techniczny” i ma pomóc podnieść poziom budowania gry od tyłu.
W listopadzie 2024 roku zerwał ścięgno Achillesa. Wrócił do gry i w sezonie 2025/2026 był jednym z liderów zespołu, który zajął trzecie miejsce w lidze belgijskiej i po raz pierwszy w historii zagrał w barażu Ligi Europy. W lipcu 2026 roku przedłużył umowę z belgijskim klubem. 20 sierpnia 2026 roku w pierwszym meczu barażu z Omonią Nikozja strzelił zwycięskiego gola w doliczonym czasie gry.
To obrońca nastawiony na budowanie gry: celnymi podaniami przerywa linie pressingu rywala, a ostrymi podaniami prostopadłymi uruchamia atak. W Kawasaki, razem z Kurumayą, bronił wysoko i prowadził piłkę w stronę połowy rywala, z nastawieniem na to, by w ogóle jej nie tracić. Wyróżniał się szybkością, siłą w pojedynkach i dobrym asekurowaniem partnerów. Jeszcze na uniwersytecie wyróżniał go wzrost, technika w grze krótkimi podaniami i gra głową.
W reprezentacji najczęściej grał na środku trójki obrońców, gdzie dyrygował linią defensywy.
W kadrze Japonii pojawiał się już wcześniej, ostatnio w 2017 roku, ale długo nie mógł się w niej utrzymać. Wrócił do niej w 2021 roku. W styczniu i lutym 2022 roku w eliminacjach mistrzostw świata z Chinami i Arabią Saudyjską, pod nieobecność Mayi Yoshidy i Takehiro Tomiyasu, razem z Kō Itakurą prowadził linię obrony. W lipcu 2022 roku jako kapitan wygrał z Japonią mistrzostwa Azji Wschodniej i został uznany za najlepszego obrońcę turnieju.
Na mundialu w Katarze zagrał w środku obrony: w ostatnim meczu grupowym z Hiszpanią, wygranym 2:1, występował jako lewy stoper trójki obrońców i wtedy był najstarszym w historii reprezentacji Japonii debiutantem na mundialu spośród graczy z pola. W 1/8 finału z Chorwacją w trzeciej minucie uderzył głową z sześciu metrów obok bramki, a Japonia przegrała w rzutach karnych.
15 czerwca 2023 roku w meczu towarzyskim z Salwadorem zdobył pierwszego gola w kadrze, trafiając głową po rzucie wolnym Takefusy Kubo już w pierwszej minucie. Po zerwaniu ścięgna Achillesa wrócił do reprezentacji w październiku 2025 roku w meczu z Brazylią, wygranym przez Japonię. W maju 2026 roku trener powołał go na mundial w Ameryce Północnej. W 1/16 finału z Brazylią, przegranym 1:2, zagrał w środku trójki obrońców. Po meczu mówił, że nie żałuje niczego z trzech i pół roku przygotowań do turnieju i nie przychodzi mu do głowy, czego zabrakło.
1
co 414 minut
0
6,7
Minuty w sezonie
414′6 z 16 meczów
3:2
Sint-Truidense VV907,23:2Sint-Truidense VV7,2
4:3Sint-Truidense VV906,74:3Sint-Truidense VV6,70:2
KVC Westerlo906,50:2Westerlo6,54:0
RAAL La Louvière457,24:0RAAL La Louvière7,20:3
Royale Union Saint-Gilloise––0:3Royale Union Saint-Gilloise
1:4Sint-Truidense VV906,51:4Sint-Truidense VV6,5
3:3Sint-Truidense VV96,23:3Sint-Truidense VV6,21:1
Lommel United––1:1Lommel United| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2026Mistrzostwa Świata | Japonia | Mistrzostwa Świata | 3 | 231 | 0 | 0 |
| 2025/2026Jupiler Pro League | Sint-Truidense VV | Jupiler Pro League | 29 | 2597 | 1 | 1 |
| 2024/2025 | Sint-Truidense VV | – | – | – | – | |
| 2023/2024 | Ar-Rajjan SC | – | – | – | – | |
| 2022/2023 | Ar-Rajjan SC | – | – | – | – | |
| 2021/2022 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2020/2021 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2019/2020 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2018/2019 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2017/2018 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2015/2016 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – | |
| 2014/2015 | Kawasaki Frontale | – | – | – | – |
Japonia
