Sezon La Liga czas zacząć

Sevilla – Getafe

Drugi sobotni mecz również zapowiada się diablo ciekawie. Spotkają się dwie drużyny o zupełnie nieznanym potencjale. Obie w poprzednim sezonie generalnie grały poniżej swoich możliwości, obie mają teraz chrapkę na miejsca gwarantujące grę w Europie. W przypadku „Los Nervionenses” to nawet chodzi nie tyle o chrapkę, co o przymus. Prezes del Nido wybaczył Michelowi słaby poprzedni sezon, ale drugi raz tak źle być nie może. Legendarny skrzydłowy obiecał poprawę i chyba naprawdę ma szansę owej obietnicy dotrzymać. Andaluzyjczycy w końcu wzmocnili defensywę, zatrudniając Diego Lopeza, Alberto Botię i Cicinho. Wiele wskazuje na to, że ekipa z Sanchez Pizjuan przestanie na potęgę tracić bramki. A to będzie pierwszy krok do podboju świata. Albo chociaż górnej połowy tabeli. Ofensywnie chłopcy Michela prezentują się oczywiście znakomicie. Jesus Navas osiągnął chyba życiową formę, Alvaro Negredo całkiem nieźle radzi sobie z umieszczaniem piłki w siatce… Jeśli jeszcze Ivan Rakitić przypomni sobie, jak należy grać, to kto wie, może Sevilla powalczy nawet o Ligę Mistrzów?
Getafe, zranione faktem, że obiecane im przez szejków pieniądze okazały się fatamorganą, a szejkowie okazali się Katalończykami spod Barcelony, wzmocniło się w zadziwiająco solidny sposób. Prezes Angel Torres zawsze słynął z tego, że nawet nie mając ani grosza przy duszy, umiał uzupełnić skład klasowymi zawodnikami. Teraz udało mu się ściągnąć Angel Lafitę i przede wszystkim Xaviego Torresa. Defensywny pomocnik w parze z prezentującym się ostatnio świetnie Michelem powinien załatać dziurę w obronie powstałą po odejściu „Caty” Diaza. „Los Azulones” pewnie jeszcze na rynku transferowym powalczą, ściągną w ostatniej chwili paru wolnych agentów albo zawodników wartych góra milion euro. Luis Garcia ich poskleja, zmotywuje i jakoś to będzie. Tak jak zawsze.

Real Madryt – Valencia

Dla madryckich mediów inauguracyjny mecz „Los Blancos” jest wydarzeniem zdecydowanie mniej ważnym niż powolne, ale nieuniknione domykanie transferu Luki Modricia. Spotkanie z zawsze przecież mocną Valencią zeszło na drugi plan, pisze się o nim mało. Może dziennikarze uznali, że skoro w poprzednich sezonach „Los Ches” w ostatecznym rozrachunku w walce o triumf w Primera Division się nie liczyli, to teraz też nie trzeba zwracać na nich uwagi? „Marca” swoją analizę szans Realu na zwycięstwo w La Liga zatytułowała „Mourinho, część trzecia: poprawić niepoprawialne”. Jak widać, nastroje w stolicy są szampańskie. Wszystkim bardzo podoba się to, że nie byliśmy świadkami kolejnej rewolucji i na starcie sezonu zobaczymy tę samą jedenastkę, która parę miesięcy temu rozniosła w pył kilkudziesięcioletnie rekordy rozgrywek. Po dobrym okresie przygotowawczym madridistas w ogóle nie biorą pod uwagę możliwości straty punktów w spotkaniu z ekipą z Lewantu. Być może największą zmianą w ekipie „Los Merengues” będzie to, że Angel Di Maria wreszcie wygląda na zawodnika zdrowego, nienagannie przygotowanego kondycyjnie i żądnego walki o najwyższe cele. Jeśli Argentyńczyk znów będzie grał na miarę swoich możliwości, wygra Realowi niejeden mecz.
Valencia straciła Jordiego Albę, swojego najlepszego być może piłkarza, więc teoretycznie powinna rozpaczać. Fani powinni wycierać zapłakane twarze koszulkami z naszytym nietoperzem, a działacze rzucać się z okien budynków biurowych. Nic z tych rzeczy. Po raz pierwszy od dawna klub z południa Hiszpanii przystępuje do sezonu wzmocniony, nie osłabiony. W ekipie Mauricio Pellegrino pojawił się znakomity prawy obrońca Joao Pereira, pojawił się świetny pivot Gago, pojawił się doskonale wszystkim znany Andres Guardado, propozycję zostania zmiennikiem Soldado przyjął Nelson Valdez… To są naprawdę solidne transfery, a niech jeszcze do zdrowia wrócą Sergio Canales i Ever Banega! Valencia w poprzednim sezonie miała przebłyski wielkiej formy. Teraz jej wzloty mogą być dłuższe, a upadki mniej bolesne. Malutki znak zapytania trzeba postawić przy nazwisku trenera „Los Ches”. Czas pokaże, czy będzie z niego nowy Diego Simeone. Lewantyńczycy z pewnością za bardzo pechowe uznali losowanie skazujące ich na debiutowanie w lidze meczem z Realem Madryt, i to jeszcze na jego terenie, ale ta sytuacja ma też swoje dobre strony. Chłopcy Pellegrino od razu wskoczą na najwyższe obrony, zahartują się. Prawdopodobnie przegrają, bo drużyna Jose Mourinho to prawdziwa bestia, ale powalczą, kto wie, może jednak coś ugrają? Wszyscy pamiętamy genialny bezbramkowy remis z poprzedniego sezonu, powtórka byłaby bardzo miłym prezentem na start ligi.

FC Barcelona – Real Sociedad

Wicemistrzowie Hiszpanii otworzą sezon 2012/2013 klasykiem z Realem Sociedad. Faworyt jest jeden i naprawdę trudno wyobrazić sobie rezultat inny niż gładkie zwycięstwo gospodarzy. Katalończycy, podobnie jak ich najwięksi rywale z Madrytu, nie szaleli na rynku transferowym. Kupili Jordiego Albę, negocjują transfer Aleksa Songa i koniec. Żadnych megatransakcji, żadnych 50-milionowych umów. Po prostu uzupełnianie składu. Lewy obrońca rodem z L’Hospitalet pewnie z rozpędu wskoczy do wyjściowej jedenastki i będzie to jedyna zmiana w stosunku do tego, czym w poprzednich rozgrywkach posługiwał się Pep Guardiola. Niektórzy sądzą, że Tito Vilanova od pierwszych minut desygnuje do gry Davida Villę, ale nam to wydaje się bardzo, bardzo mało prawdopodobne. Asturyjczyk po prostu nie jest jeszcze gotowy do dłuższej niż kilkunastominutowa gry na najwyższym poziomie. Trio ofensywne stworzą zapewne Messi, Cesc i Alexis, z zastrzeżeniem, że nie mamy zielonego pojęcia, który z trójki wirtuozów zajmie pozycję „dziewiątki”. „Marca” twierdzi, że będzie to Fabregas, ale pewność będziemy mieli dopiero po pierwszym gwizdku sędziego. Tak naprawdę od samego przebiegu meczu (który łatwo można przewidzieć) ważniejsza będzie osoba trenera. O Tito ciągle wiemy bardzo mało, same suche fakty niepodparte obserwacją jego zachowań w naturalnym środowisku. Czekamy na reakcje Katalończyka na niekorzystne boiskowe wydarzenia, czekamy na jego zmiany, wariacje taktyczne… Na wszystko, co pozwoli nam rozdzielić w głowie obraz Vilanovy i obraz Guardioli.
Real Sociedad zrobił krok w przód. Tak najkrócej można opisać działania Basków na rynku transferowym. Nie był to może skok, obyło się bez rewolucji, ale progres jest widoczny. Na Anoeta zameldowali się zawodnicy naprawdę solidni. Carlos Vela i „Chori” Castro mają zapewnić spokój w ofensywie, a Jose Angel załatać dziurę ziejącą dotąd na lewej flance defensywy. Jeśli dodamy do tego przesunięcie do pierwszej drużyny niezwykle obiecującego Rubena Pardo, otrzymamy mieszankę zdolną do walki o coś więcej niż utrzymanie. W poprzednim sezonie trener Montanier musiał radzić sobie z problemem ubóstwa. Teraz sytuacja się odwróciła. Francuz przed każdym meczem będzie chyba rzucał monetą, by stwierdzić, jak skomponować ofensywny tercet. Niebywale trudno jest wskazać, kto ma największe szanse na grę. Na czele rankingu umieścilibyśmy Antoine’a Griezmanna, ale potem? Vela czy Agirretxe? „Chori” czy Xabi Prieto? Pardo, Zurutuza czy Illarramendi? Tak jak w przypadku Valencii, trochę szkoda, że ta naprawdę ciekawa ekipa już na starcie będzie musiała zderzyć się z rozpędzonym pociągiem.

Miejmy nadzieję, że ten sezon będzie choć troszkę bardziej wyrównany. I nie chodzi nam o takie wyrównanie jak rok temu, kiedy emocje brały się z tego, że wszyscy byli słabi. Teraz chcemy czegoś więcej. Jakichś sensacji, zaskakujących wyników, spektakularnych klęsk, spektakularnych triumfów. Tego wszystkiego życzymy i sobie, i piłkarzom, i kibicom, niezależnie od tego, czy w czasie meczu będą krzyczeć Hala Madrid, Visca el Barca, Aupa Athletic, Gora Erreala czy Amunt Valencia.

Sevilla – Getafe

Drugi sobotni mecz również zapowiada się diablo ciekawie. Spotkają się dwie drużyny o zupełnie nieznanym potencjale. Obie w poprzednim sezonie generalnie grały poniżej swoich możliwości, obie mają teraz chrapkę na miejsca gwarantujące grę w Europie. W przypadku „Los Nervionenses” to nawet chodzi nie tyle o chrapkę, co o przymus. Prezes del Nido wybaczył Michelowi słaby poprzedni sezon, ale drugi raz tak źle być nie może. Legendarny skrzydłowy obiecał poprawę i chyba naprawdę ma szansę owej obietnicy dotrzymać. Andaluzyjczycy w końcu wzmocnili defensywę, zatrudniając Diego Lopeza, Alberto Botię i Cicinho. Wiele wskazuje na to, że ekipa z Sanchez Pizjuan przestanie na potęgę tracić bramki. A to będzie pierwszy krok do podboju świata. Albo chociaż górnej połowy tabeli. Ofensywnie chłopcy Michela prezentują się oczywiście znakomicie. Jesus Navas osiągnął chyba życiową formę, Alvaro Negredo całkiem nieźle radzi sobie z umieszczaniem piłki w siatce… Jeśli jeszcze Ivan Rakitić przypomni sobie, jak należy grać, to kto wie, może Sevilla powalczy nawet o Ligę Mistrzów?
Getafe, zranione faktem, że obiecane im przez szejków pieniądze okazały się fatamorganą, a szejkowie okazali się Katalończykami spod Barcelony, wzmocniło się w zadziwiająco solidny sposób. Prezes Angel Torres zawsze słynął z tego, że nawet nie mając ani grosza przy duszy, umiał uzupełnić skład klasowymi zawodnikami. Teraz udało mu się ściągnąć Angel Lafitę i przede wszystkim Xaviego Torresa. Defensywny pomocnik w parze z prezentującym się ostatnio świetnie Michelem powinien załatać dziurę w obronie powstałą po odejściu „Caty” Diaza. „Los Azulones” pewnie jeszcze na rynku transferowym powalczą, ściągną w ostatniej chwili paru wolnych agentów albo zawodników wartych góra milion euro. Luis Garcia ich poskleja, zmotywuje i jakoś to będzie. Tak jak zawsze.

Real Madryt – Valencia

Dla madryckich mediów inauguracyjny mecz „Los Blancos” jest wydarzeniem zdecydowanie mniej ważnym niż powolne, ale nieuniknione domykanie transferu Luki Modricia. Spotkanie z zawsze przecież mocną Valencią zeszło na drugi plan, pisze się o nim mało. Może dziennikarze uznali, że skoro w poprzednich sezonach „Los Ches” w ostatecznym rozrachunku w walce o triumf w Primera Division się nie liczyli, to teraz też nie trzeba zwracać na nich uwagi? „Marca” swoją analizę szans Realu na zwycięstwo w La Liga zatytułowała „Mourinho, część trzecia: poprawić niepoprawialne”. Jak widać, nastroje w stolicy są szampańskie. Wszystkim bardzo podoba się to, że nie byliśmy świadkami kolejnej rewolucji i na starcie sezonu zobaczymy tę samą jedenastkę, która parę miesięcy temu rozniosła w pył kilkudziesięcioletnie rekordy rozgrywek. Po dobrym okresie przygotowawczym madridistas w ogóle nie biorą pod uwagę możliwości straty punktów w spotkaniu z ekipą z Lewantu. Być może największą zmianą w ekipie „Los Merengues” będzie to, że Angel Di Maria wreszcie wygląda na zawodnika zdrowego, nienagannie przygotowanego kondycyjnie i żądnego walki o najwyższe cele. Jeśli Argentyńczyk znów będzie grał na miarę swoich możliwości, wygra Realowi niejeden mecz.
Valencia straciła Jordiego Albę, swojego najlepszego być może piłkarza, więc teoretycznie powinna rozpaczać. Fani powinni wycierać zapłakane twarze koszulkami z naszytym nietoperzem, a działacze rzucać się z okien budynków biurowych. Nic z tych rzeczy. Po raz pierwszy od dawna klub z południa Hiszpanii przystępuje do sezonu wzmocniony, nie osłabiony. W ekipie Mauricio Pellegrino pojawił się znakomity prawy obrońca Joao Pereira, pojawił się świetny pivot Gago, pojawił się doskonale wszystkim znany Andres Guardado, propozycję zostania zmiennikiem Soldado przyjął Nelson Valdez… To są naprawdę solidne transfery, a niech jeszcze do zdrowia wrócą Sergio Canales i Ever Banega! Valencia w poprzednim sezonie miała przebłyski wielkiej formy. Teraz jej wzloty mogą być dłuższe, a upadki mniej bolesne. Malutki znak zapytania trzeba postawić przy nazwisku trenera „Los Ches”. Czas pokaże, czy będzie z niego nowy Diego Simeone. Lewantyńczycy z pewnością za bardzo pechowe uznali losowanie skazujące ich na debiutowanie w lidze meczem z Realem Madryt, i to jeszcze na jego terenie, ale ta sytuacja ma też swoje dobre strony. Chłopcy Pellegrino od razu wskoczą na najwyższe obrony, zahartują się. Prawdopodobnie przegrają, bo drużyna Jose Mourinho to prawdziwa bestia, ale powalczą, kto wie, może jednak coś ugrają? Wszyscy pamiętamy genialny bezbramkowy remis z poprzedniego sezonu, powtórka byłaby bardzo miłym prezentem na start ligi.

FC Barcelona – Real Sociedad

Wicemistrzowie Hiszpanii otworzą sezon 2012/2013 klasykiem z Realem Sociedad. Faworyt jest jeden i naprawdę trudno wyobrazić sobie rezultat inny niż gładkie zwycięstwo gospodarzy. Katalończycy, podobnie jak ich najwięksi rywale z Madrytu, nie szaleli na rynku transferowym. Kupili Jordiego Albę, negocjują transfer Aleksa Songa i koniec. Żadnych megatransakcji, żadnych 50-milionowych umów. Po prostu uzupełnianie składu. Lewy obrońca rodem z L’Hospitalet pewnie z rozpędu wskoczy do wyjściowej jedenastki i będzie to jedyna zmiana w stosunku do tego, czym w poprzednich rozgrywkach posługiwał się Pep Guardiola. Niektórzy sądzą, że Tito Vilanova od pierwszych minut desygnuje do gry Davida Villę, ale nam to wydaje się bardzo, bardzo mało prawdopodobne. Asturyjczyk po prostu nie jest jeszcze gotowy do dłuższej niż kilkunastominutowa gry na najwyższym poziomie. Trio ofensywne stworzą zapewne Messi, Cesc i Alexis, z zastrzeżeniem, że nie mamy zielonego pojęcia, który z trójki wirtuozów zajmie pozycję „dziewiątki”. „Marca” twierdzi, że będzie to Fabregas, ale pewność będziemy mieli dopiero po pierwszym gwizdku sędziego. Tak naprawdę od samego przebiegu meczu (który łatwo można przewidzieć) ważniejsza będzie osoba trenera. O Tito ciągle wiemy bardzo mało, same suche fakty niepodparte obserwacją jego zachowań w naturalnym środowisku. Czekamy na reakcje Katalończyka na niekorzystne boiskowe wydarzenia, czekamy na jego zmiany, wariacje taktyczne… Na wszystko, co pozwoli nam rozdzielić w głowie obraz Vilanovy i obraz Guardioli.
Real Sociedad zrobił krok w przód. Tak najkrócej można opisać działania Basków na rynku transferowym. Nie był to może skok, obyło się bez rewolucji, ale progres jest widoczny. Na Anoeta zameldowali się zawodnicy naprawdę solidni. Carlos Vela i „Chori” Castro mają zapewnić spokój w ofensywie, a Jose Angel załatać dziurę ziejącą dotąd na lewej flance defensywy. Jeśli dodamy do tego przesunięcie do pierwszej drużyny niezwykle obiecującego Rubena Pardo, otrzymamy mieszankę zdolną do walki o coś więcej niż utrzymanie. W poprzednim sezonie trener Montanier musiał radzić sobie z problemem ubóstwa. Teraz sytuacja się odwróciła. Francuz przed każdym meczem będzie chyba rzucał monetą, by stwierdzić, jak skomponować ofensywny tercet. Niebywale trudno jest wskazać, kto ma największe szanse na grę. Na czele rankingu umieścilibyśmy Antoine’a Griezmanna, ale potem? Vela czy Agirretxe? „Chori” czy Xabi Prieto? Pardo, Zurutuza czy Illarramendi? Tak jak w przypadku Valencii, trochę szkoda, że ta naprawdę ciekawa ekipa już na starcie będzie musiała zderzyć się z rozpędzonym pociągiem.

Miejmy nadzieję, że ten sezon będzie choć troszkę bardziej wyrównany. I nie chodzi nam o takie wyrównanie jak rok temu, kiedy emocje brały się z tego, że wszyscy byli słabi. Teraz chcemy czegoś więcej. Jakichś sensacji, zaskakujących wyników, spektakularnych klęsk, spektakularnych triumfów. Tego wszystkiego życzymy i sobie, i piłkarzom, i kibicom, niezależnie od tego, czy w czasie meczu będą krzyczeć Hala Madrid, Visca el Barca, Aupa Athletic, Gora Erreala czy Amunt Valencia.