Gdzie się podziali tamci piłkarze? – Sevilla 2006

Francuz rozpoczął swoją karierę w Cannes, ale prawdziwy skok umiejętności zaliczył dopiero po transferze do Stade Rennais. W 2006 roku sięgnął po niego Juande Ramos i od razu uczynił ważnym zawodnikiem pierwszego składu. Escude przez sześć lat pobytu w Andaluzji zagrał w 164 meczach. Po sezonie 2011/2012 odszedł do tureckiego Besiktasu, w którym przez dwa lata głównie leczył kontuzje i w 2014 roku postanowił zakończyć karierę. Ma również za sobą 13 występów w reprezentacji „Trójkolorowych”.

David Castedo

Wychowanek Mallorki najlepszy okres swojej kariery zaliczył właśnie w barwach Sevilli. Rozegrał łącznie 235 spotkań, jednak przez siedem lat nie zdołał zdobyć bramki w barwach „Blanquirojos”. Podobnie jak Navarro Castedo brał udział we wszystkich najważniejszych w tamtym okresie meczach w Sevilli, włączając w to awans z drużyną do La Liga w 2001 roku. Po sezonie 2007/2008 skończył karierę w Levante w wieku 34 lat.

Antonio Puerta

Od najmłodszych lat związany z ekipą z Andaluzji, często ogłaszany jednym z większych talentów hiszpańskiej piłki w tamtym okresie. Mógł grać zarówno na boku obrony, jak i na skrzydle. Niestety, kariera Puerty została brutalnie przerwana, kiedy 25 sierpnia 2007 roku w meczu przeciwko Getafe doznał ataku serca na boisku, a kilka minut później w szatni. 22-latek zmarł trzy dni po tym zdarzeniu w szpitalu w Sewilli.

Jesus Navas

Kolejne po Alvesu znane nazwisko, które wyfrunęło spod skrzydeł Juande Ramosa. Trzeba przyznać, że Sevilla miała nosa do wychowanków, gdyż Navas po dziesięciu latach spędzonych w Andaluzji w 2013 roku przeniósł się do Manchesteru City. W międzyczasie zdołał zdobyć tytuł mistrza świata, Europy, dwa Puchary Króla i tyle samo Pucharów UEFA. Do Anglii przeniósł się za sumę 20 milionów euro, ale na Etihad pełni częściej funkcję zmiennika niż kluczowej postaci.

Jose Luis Marti

Prawdziwy szef środka pola, zawodnik od wszelkiego rodzaju destrukcji. Przyszedł do Sevilli z Teneryfy i od razu dał się poznać kibicom jako twardy centrocampista, przez dosyć długi okres był nawet wicekapitanem w ekipie Juande Ramosa. W 2008 roku odszedł do Mallorki, w której przed rokiem postanowił zakończyć karierę. Na tym jednak przygoda Baska z piłką się nie skończyła. Od obecnego sezonu jest szkoleniowcem Teneryfy.

Enzo Maresca

Włoch na pewno mógł zrobić znacznie większą karierę, ale nie potrafił na dłużej zagrzać miejsca w żadnym klubie, z wyjątkiem Sevilli. Był autorem dwóch trafień we wspomnianym finale Pucharu UEFA, przychodził na Pizjuan, mając w CV: West Bromwich, Juventus i Fiorentinę, po odejściu mógł sobie dopisać jeszcze: Olimpiakos, Malagę czy Palermo, w którym gra do dziś. Jednak 36-latek podkreśla, że wcale nie chce jeszcze kończyć kariery. Mimo sporego doświadczenia nie dane mu było zadebiutować w reprezentacji „Azzurrich”.

Adriano Correia

Kolejny Brazylijczyk, który po przygodzie z Sevillą powędrował do Barcelony. Tutaj jednak sprawy wyglądały inaczej niż w przypadku Daniego Alvesa. Adriano do „Dumy Katalonii” przeniósł się w 2010 roku, ale było wiadomo, że będzie pełnił funkcję zmiennika. Wielkim plusem Brazylijczyka była możliwość gry na obu stronach obrony, dzięki czemu dla „Blaugrany” zanotował już 115 spotkań. Ma na swoim koncie również 17 meczów w reprezentacji „Canarinhos”, ale ten wynik raczej nie zostanie wyśrubowany, gdyż Adriano ogłosił zakończenie kariery reprezentacyjnej w 2013 roku.

Renato

Kolejny Brazylijczyk i kolejny piłkarz, który zanotował 200+ występów dla „Sevillistas”. Andaluzja była jedynym przystankiem w karierze Renato poza ojczyzną, jednak to właśnie w Sevilli zaliczył najlepszy okres w karierze. Strzelił 26 bramek w 204 spotkaniach i stał się ulubieńcem kibiców z Pizjuan, a w 2014 roku przeniósł się do rodzimego Santosu, w którym gra do dziś.

Luis Fabiano

Zawodnik wspominany z łezką w oku przez wielu kibiców „Blanquirojos”. Sprowadzony z FC Porto, w którym mu kompletnie nie szło, w sześciu sezonach w Sevilli rozegrał łącznie 149 spotkań, strzelając 72 gole, w tym otwierające trafienie na Stadionie Phillipsa w finale Pucharu UEFA. Grał w reprezentacji w tym samym czasie co: Ronaldo, Adriano czy Robinho, więc trudno mu się było przebić do pierwszego składu, ale mimo to zanotował 45 występów dla „Canarinhos”. Po Sevilli przeniósł się do rodzimego Sao Paulo, a od tego roku odcina kupony w chińskim Tianjin Quanjian.

Javier Saviola

W Sevilli Argentyńczyk zanotował tylko jeden sezon, w dodatku na wypożyczeniu z Barcelony, jednak i on miał swój wkład w końcowy triumf drużyny Ramosa. Po przygodzie w Andaluzji nie wrócił już na Camp Nou, gdyż zgłosił się po niego Real. Tam jednak zabawił dwa sezony, rozgrywając jedyne 17 spotkań, po czym zaliczał jeszcze przystanki w: Benfice, Maladze, Olympiakosie i Hellas Veronie, aby w końcu wrócić do ojczyzny i zakończyć w tym sezonie karierę w River Plate. Dla reprezentacji zagrał 39 razy, ale tak naprawdę nigdy nie pokazał w pełni swojego potencjału.

Frederic Kanoute

Malijczyk do dzisiaj uznawany jest w Andaluzji za jednego z najlepszych napastników, jakich gościło Pizjuan. Rosły, silny delantero był niezwykle skuteczny szczególnie w „szesnastce”. „Malijski Henry” w 209 występach zanotował 89 trafień i nic dziwnego, że to właśnie „La Pantera” zebrał najwięcej głosów w wyborze jedenastki dekady. Kanoute rozegrał dla Mali 39 spotkań, a po przygodzie w Sevilli zarobił jeszcze na godziwą emeryturę podczas rocznego epizodu w Beijing Guoan, po czym w 2013 roku skończył karierę.