Roberto Fernández Jaén

Pochodzenie

Urodził się 3 lipca 2002 roku w Puente Genil w prowincji Kordoba. Piłkę pokochał dzięki dziadkowi Antoniowi, który woził go na treningi do akademii Córdoby CF. Zaczynał jako sześciolatek w Salerm Puente Genil, potem grał w Córdobie, a przez trzy sezony w Sevilla FC. W Sevilli cztery razy w tygodniu jechał klubowym autokarem o piętnastej i wracał do domu dopiero około dwudziestej drugiej.

W sezonie 2017/2018 wrócił do kadetów Córdoby, prowadzonych przez Davida Sanza, i strzelił dziesięć goli w 28 meczach. W 2018 roku przeniósł się do Málagi CF i zamieszkał w klubowej rezydencji. Pierwszy sezon spędził w juniorskiej Liga Nacional, drugi w San Félix, a potem grał w juniorskiej División de Honor pod wodzą Nacha Péreza. W sezonie 2020/2021 podpisał pierwszy zawodowy kontrakt, który przedłużył jego umowę z Málagą do 2024 roku.

Kariera

W maju 2021 roku po raz pierwszy znalazł się w kadrze pierwszej drużyny Málagi, na mecz Segunda División z Espanyolem. Latem tego roku trenował z zespołem José Alberto i w sparingu z rezerwami Sevilli strzelił pierwszą bramkę w seniorskiej drużynie. Ligowy debiut zaliczył 16 sierpnia 2021 roku w bezbramkowym meczu z Mirandés. W tym sezonie zagrał w Segunda División 32 razy, 15 razy w podstawowym składzie, i strzelił trzy gole, dwa w lidze i jeden w Pucharze Króla. Z czasem grał coraz mniej i sezon skończył jako rezerwowy.

Latem 2022 roku Málaga wypożyczyła go do Barça Atlètic, rezerw FC Barcelony grających w Primera Federación. Barcelona znała go od roku, bo w półfinale juniorskiej Copa de Campeones pokonała Málagę 1:0 i wtedy zanotowała jego cechy. Pod wodzą Rafy Márqueza zagrał 34 mecze, 24 razy w podstawowym składzie, i strzelił sześć goli. W zespole grał między innymi Lamine Yamal.

Málaga spadła w tym czasie do trzeciej ligi, a Roberto wrócił do klubu i w sezonie 2023/2024 został jednym z liderów zespołu Sergia Pellicera. Strzelił 20 goli, w tym pięć w barażach, był najlepszym strzelcem drużyny i pomógł jej wrócić do Segunda División. Nie zgodził się jednak na nowy kontrakt i w lipcu 2024 roku został sprzedany do SC Braga. W liście pożegnalnym do kibiców napisał, że zawsze będzie malaguistą.

W Portugalii zaczął w podstawowym składzie, ale szybko stracił formę. Mówił później, że nie zaadaptował się do miasta, do tamtejszego futbolu ani do języka. W styczniu 2025 roku, gdy Espanyol walczył o utrzymanie, wypożyczył go z opcją wykupu. Zadzwonili do niego dyrektor sportowy Fran Garagarza i trener Manolo González, który powiedział mu, że jego gra pasuje do stylu zespołu.

Dostał koszulkę z numerem 2, bo wolne były tylko ona i 21, której nie chciał brać przez szacunek dla Daniego Jarque. Koledzy szybko przezwali go „Toquerto”, od Gaizki Toquero, który nosił tę dwójkę w Athletiku Bilbao. Roberto obiecał, że po golu zrobi jego cieszynkę, a Toquero publicznie się na to zgodził.

Zadebiutował 17 stycznia 2025 roku w meczu z Valladolid. Wszedł w drugiej połowie przy wyniku 1:1 i jedenaście minut po wejściu na boisko strzelił głową zwycięskiego gola po dośrodkowaniu El Hilalego. Espanyol wygrał 2:1 i przerwał serię pięciu meczów bez zwycięstwa. W kolejnych tygodniach zdobył gola w meczu z Athletikiem, wydzierając piłkę bramkarzowi Unaiowi Simónowi. Mówił, że był to gol z wiary w to, że warto biec do końca.

Sezon skończył z sześcioma golami w 19 meczach. Utrzymanie Espanyol zapewnił sobie 24 maja 2025 roku, wygrywając 2:0 z Las Palmas. W grudniu 2025 roku Roberto wskazał ten mecz jako najważniejszy moment roku: kibice wbiegli na boisko, a on mówił, że nigdy czegoś takiego nie przeżył. 27 czerwca 2025 roku klub ogłosił, że nabył 50 procent praw do zawodnika, który podpisał umowę na sześć sezonów.

Styl gry

Mierzy 186 cm i jest klasyczną „dziewiątką” o mocnej budowie, stale w ruchu. Mówi o sobie, że jego futbol to walka o każdą piłkę, bo rodzice i dziadek wychowali go na pracowitego.

Manolo González prosi go przede wszystkim, by nie przestawał atakować przestrzeni za plecami obrońców i zagęszczać pressingu. Roberto opowiadał, że trener każe mu „kupować losy”: on biega, a czy piłka dojdzie, to inna sprawa. Przy tym sam wskazywał rzeczy do poprawy: mniej pośpiechu przy wejściu w pole karne i lepsze ruchy w zależności od tego, jak kryje go obrońca. Po debiucie w reprezentacji opisał swoją rolę tak: stoi na środkowych obrońcach, czeka, aż pójdą na zewnątrz albo do środka, i ściąga ich na siebie, żeby inni mogli strzelać.

Reprezentacja

W reprezentacji Hiszpanii U-21 zadebiutował 15 października 2024 roku w eliminacjach mistrzostw Europy z Maltą (6:0) i w tym meczu strzelił pierwszego gola. W 2025 roku zagrał w finałach Euro U-21 na Słowacji i strzelił gola Rumunii. W sumie w tej kadrze rozegrał sześć meczów i zdobył dwie bramki.

18 września 2026 roku selekcjoner Luis de la Fuente po raz pierwszy powołał go do seniorskiej kadry na mecze Ligi Narodów. Zadebiutował 3 października 2026 roku w Oviedo w wygranym 3:1 meczu z Czechami, rozegrał całe spotkanie i dwa razy był blisko gola. Po meczu mówił, że był „reventado”, wykończony, bo dostał wiele kopniaków, ale że cieszył się debiutem, choć jako napastnik chciał strzelić gola.