W 32. kolejce La Liga kibiców zachwycił drugi skład Realu, który zdemolował Valencię. Kibicom nie podobała się grająca nudno i ociężale Barcelona. Już jutro Gran Derbi, nastroje w obu obozach bardzo różne.
Zastanawiam się, czy w przypadku kadry Realu Madryt można mówić o graczach rezerwowych. Nie mieści mi się w głowie nazywanie tak ludzi, którzy w godzinę strzelają trzeciej sile ligi sześć goli. „Królewscy” mają aktualnie grupę około dwudziestu piłkarzy, z których każdy jest wystarczająco mocny, by zagrać w pierwszym składzie w niemal dowolnym meczu. Nie będzie wielkiej różnicy, jeśli na środku obrony zamiast Carvalho zagra Albiol, piłkarz może i bardziej, że tak powiem, awaryjny, ale zdolny do meczów spektakularnych. Za Khedirę zawsze może wejść Lass, za Xabiego Granero, za Oezila Kaka… Niepojęte, jak w drużynie, w której słowo „rotacje” było niemal zakazane przez całe miesiące, doszło do sytuacji, gdy wszyscy są w formie aż proszącej się o nazwanie jej życiową.
Największy problem będzie z napastnikami. Jest ich trzech, każdy inny, każdy dobry. Jeden jest typowym czołgiem. Silny jak tur, wysoki, pojedynki powietrzne przegrywający raz na sto lat, ale jednocześnie wolny, niefrasobliwy i technicznie zdecydowanie niewirtuozerski. Drugi to jego prawie doskonałe przeciwieństwo. Szybki, zwinny, dobrze wyszkolony technicznie, a do tego psychicznie słaby jak przedszkolak. Ostatni ma zmysł snajperski plasujący go w absolutnej światowej czołówce. Bardzo dużo widzi, bardzo dobrze podaje. I ma nadwagę.
W ostatnim meczu Jose Mourinho wystawił na lewej obronie młodziutkiego Nacho Fernandeza. Hiszpan z zadaniem niemal ponad siły poradził sobie bardzo dobrze, nie panikował, zagrał tak, że nie powinno być zaskoczenia, jeśli od nowego sezonu będzie etatowym zmiennikiem Marcelo. Na szansę rozegrania całego meczu w białych barwach czekają inni wychowankowie. Przede wszystkim Alvaro Morata i Pablo Sarabia – oni niemal na pewno od czerwca staną się pełnoprawnymi członkami ekipy Mourinho – poza tym Carvajal, Juan Carlos, Alex, Joselu, Juanfran… Być może żaden z nich nie zostanie w Madrycie na dłużej, ale jeden czy dwa mecze w pierwszym składzie sprawią, że ich cena na rynku transferowym ulegnie zwielokrotnieniu.
W Baskonii rządzi Athletic. W pierwszych od czterech lat derbach na San Mames pokonał Real Sociedad 2:1 i bezpiecznie usadowił się w części tabeli dającej prawo gry w europejskich pucharach. Na uwagę zasługują trzej gracze „Los Leones”. Raul Fernandez zadebiutował w La Liga i zagrał świetnie. Nie był w stanie zareagować na samobójczy strzał Martineza, ale w innych sytuacjach był niebywale pewny. Bez problemu dowodził defensywą i gdyby nie młodzieńcza twarz oraz pokaźny wzrost, nikt nie zauważyłby, że to Raul, nie Gorka. Iker Muniain znów strzelił bramkę, znów był najbardziej aktywnym graczem „Lwów”. Powoli skraca się lista defensorów, z którymi nie radzi sobie ten ledwie pełnoletni Bask. Na największe brawa zasługuje jednak Fernando Llorente. Miał wyraźnie gorszy dzień, nie szło mu, był cały czas pilnowany przez dwóch rywali. Mistrz świata w ataku pokazał się dwa razy. W obu przypadkach zakończyło się to bramką. To jego strzał dobił Muniain. To on genialnie podawał do Toquero.
