Quo vadis, Udinese?

Reszta, co prawda, ma przed sobą lata grania, ale albo jak Zapata nie jest własnością klubu a zawodnikiem zaledwie wypożyczonym z Napoli, albo śmiało można założyć, że nie wybiją się ponad ligową przeciętność i że nie osiągną tego, co udało się Sanchezowi i spółce. Kiedy więc coś zaczęło się psuć w drużynie, która jeszcze niedawno zachwycała obserwatorów Calcio i nie tylko?

Za punkt zwrotny z pewnością można uznać rok 2012 i odejście z klubu jednej z najważniejszych osób spośród odpowiedzialnych za dział skautingu, czyli Valentino Angeloniego. Włoch zamienił wtedy Udine na Inter, gdzie powierzono mu funkcję szefa jednostki zajmującej się wyławianiem i sprowadzaniem do klubu utalentowanych zawodników z całego świata.

Co prawda po odejściu Angeloniego sprzedano jeszcze za duże pieniądze Allana do Napoli, Pereyre do Juventusu czy Muriela do Sampdorii, ale byli to zawodnicy kupieni jeszcze za czasów, gdy późniejszy pracownik Interu działał jeszcze w strukturach klubu będącego własnością Giampaolo Pozzo. Możliwe więc, że Angeloni posiadał magiczne kontakty, dzięki którym Udinese ubiegało inne kluby i przechwytywało największe perełki błyszczące na juniorskich turniejach rozgrywanych na całym piłkarskim świecie.

No właśnie, Giampaolo Pozzo. Charyzmatyczny właściciel Udinese z pewnością w znaczny sposób przyczynił się do tego, w jakim miejscu znajduje się obecnie jego klub. Nie sposób bowiem oprzeć się wrażeniu, że odkąd Włoch został właścicielem dwóch innych drużyn – hiszpańskiej Granady i angielskiego Watfordu – Udinese zeszło na boczny tor, i że biznesmen bardziej skupia się na tym, co dzieje się w jego zagranicznych zabawkach.

Trudno mu się jednak dziwić, skoro choćby wpływy z praw telewizyjnych angielskich klubów biją na głowę włoskich odpowiedników. Bardziej więc opłaca inwestować się w Watford aniżeli w Udinese, zwyczajnie bowiem można na tym lepiej zarobić – a o to przecież w tym wszystkim chodzi.

Co prawda całkiem niedawno zespół z Udine doczekał się nowego stadionu i Stadio Friuli zmieniło się w Dacia Arenę, ale patrząc na to w jakim kierunku zmierza klub, można pokusić się o stwierdzenie, że kto wie czy za niedługo kibice, zasiadając na kolorowym obiekcie, nie będą podziwiali  spotkań rozgrywanych na nim w ramach rozgrywek włoskiej Serie B.

Trudno bowiem znaleźć w aktualnej kadrze zawodników, na których w dłuższej perspektywie można by budować ciekawy zespół walczący o czołowe lokaty w lidze. Nie widać też takich, na których Pozzo miałby zarobić niezbędne do dalszych inwestycji pieniądze.

Kto wie, czy ostatnim sprzedanym za dziesiątki milionów euro graczem nie będzie „nasz” Piotr Zieliński, który co prawda błyszczy w barwach Empoli, ale do klubu z Toskanii jest przecież tylko wypożyczony właśnie z Udinese.