Przerażająca bezradność Wisły Kraków. Rapid Wiedeń rozbija „Białą Gwiazdę” 6:1

Za dużo przestrzeni na skrzydłach 

Tymczasem w pierwszej połowie Rapid non stop miał do dyspozycji przepotężną przestrzeń na skrzydłach. Nie wiem, czy wykorzystywał ją tak rzadko z litości dla bezradnych rywali. „Biała Gwiazda” podarowała rywalom tyle prezentów, że tutaj naprawdę mogło dojść do niechlubnych rekordów. Nie chcę mówić, że rezultat 1:6 w Wiedniu, 2:8 w dwumeczu to lekki wymiar kary, bo takie wyniki klasyfikujemy jako „eurowpierdole”, ale fakty są takie, że, tak czy siak Rapid nie wykorzystywał w stu procentach tej futbolowej tandety, gnuśności i głupoty, którą Wisła nam zaprezentowała.

Same dobre chęci to za mało 

Więcej chęci pojawiło się w drugiej części spotkania, ale nie pocieszałbym się tym, bo już po pierwszych 45 minutach Rapid Wiedeń praktycznie zapewnił sobie awans do kolejnej rundy eliminacji do Ligi Europy. Można było trochę zwolnić, pomyśleć o weekendowym spotkaniu ze Sturmem Graz. Parę akcji było, ale żeby zwiększyć szansę na strzelenie gola, potrzeba przede wszystkim pomysłów i zdroworozsądkowej gry. Zabrakło obu. Wisła Kraków nie potrafiła znaleźć złotego środka między nadmiernym respektem do rywala a gigantyczną frywolnością. Albo jedna skrajność, albo druga.

Angel Baena i Angel Rodado albo próbowali kiwać rywali, jakby grali z dzieciakami na orliku, albo po prostu chowali się między piłkarzy przywdzianych w zielone stroje z nadzieją, że nikt ich nie znajdzie. Dobre chęci miał Oliwier Sukiennicki. Chciał dodać dynamiki do gry, był bardzo szybki, wiele akcji pociągnął do przodu, była nawet szansa na gola. Jedyny piłkarzy, który chociaż jako tako był w stanie stawić czoła rywalowi. To dobry prognostyk na przyszłość.

Marne pozytywy 

Udało się strzelić gola honorowego. Brawo, Angel Rodado – dążył do tego cały mecz, znalazł sytuację, w której miał więcej luzu i zrobił to, co zrobić powinien. Udało się obronić rzut karny – brawo dla Antona Chichkana. To jednak momenty, przy których można delikatnie uśmiechnąć się na 6, 7 sekund. Potem niestety o radości zapominaliśmy, bo Rapid całe 90 minut był o kilka klas lepszy.

To wcale nie wywołuje w nas ogromnego zdziwienia. Dziwi jedynie to, że Wisła Kraków u siebie potrafiła zagrać bez kompleksów, momentami grać jak równy z równym z Goliatem, a dziś po prostu oddała mecz walkowerem.

Show na trybunach 

Wielkie brawa dla kibiców Wisły Kraków. Raz, za tak liczne wsparcie dla swoich ulubieńców, dwa, za to, że momentami przekrzykiwali fanów Rapidu Wiedeń. Fani „Zielono-białych” to światowa czołówka kibicowska, jeżeli chodzi o kreowanie atmosfery na stadionie, frekwencje i po prostu płomienną miłość do swojej ukochanej drużyny. Kibice z Krakowa mogli zaskoczyć fanów gospodarzy – myślę, że pozytywnie.

Do zobaczenia w Lidze Konferencji Europy

Wracając do tego, co spotkało nas na boisku. Cóż, żyje się dalej. Wisła Kraków swoje zmagania będzie kontynuować w eliminacjach do Ligi Konferencji Europy. Cały występ pozwolę sobie spuentować jednym zdaniem będącym chyba ulubionym powiedzonkiem trenerów, piłkarzy po słabszym meczu: Trzeba wyciągnąć wnioski.