Finał Pucharu Polski. Wisła Kraków po trzynastu latach sięga po trofeum, Pogoń Szczecin dalej z łatką „zero tituli”

Wisła była bliska szczęścia już w 6. minucie, gdy po podaniu Angela Baeny minimalnie obok bramki strzelił Szymon Sobczak. To właśnie Polak był najaktywniejszy pod polem karnym Valentina Cojocaru w pierwszej części.

Niezbyt porywająca druga odsłona spotkania 

Druga połowa to czas rozbudzenia Pogoni. Pierwsze pół godziny drugiej części było najzwyczajniej w świecie nieprzyzwoicie nudne. Nie działo się nic, obie drużyny grały asekuracyjnie, a akcje ofensywne były pozbawione jakiegoś błysku. Wyglądało to trochę jak gra na oślep z nadzieją na to, że uda strzelić się jakiegoś gola „z czapy” i wrócić z pucharem do swojego domu.

Pogoni Szczecin się to udało, bo Efthymios Koulouris, topowy strzelec „Dumy Pomorza”, właśnie strzelił gola trochę z niczego. Grek wyrwał się ze zdezorganizowanej linii defensywy Wisły po świetnym podaniu Adriana Przyborka. To właśnie 17-latka było na boisku bardzo dużo. Wykonywał kawał solidnej pracy, nieraz koledzy z zespołu za nim nie nadążali. Warto mieć oko na młodego „Portowca”, bo kto wie, czy w przyszłości nie napisze dla Pogoni trochę weselszych historii.

Cios w końcówce 

Na razie jednak należy porzucić marzenia. Po bramce Koulourisa został jeszcze kwadrans gry wraz z przedłużonym doliczonym czasem. Rzeczą jasną jest, że wtedy Wisła Kraków weszła na wyższe obroty, by ratować to, co jej odjeżdżało. Nie było w tym jednak za dużo ładu i składu. To bardziej przypominało, jakby Albert Rude krzyknął z ławki: „cała naprzód!”, a Pogoń pod naporem w końcu się złamała. Znakomite dogranie Alana Urygi, wyjście na pozycję Eneko Satrusteguiego, który w zasadzie nie wiadomo skąd się wziął nagle w polu karnym, i bramka na wyrównanie. Po bramce trzeba było czekać jeszcze na jej potwierdzenie. Sędzia Tomasz Kwiatkowski konsultował się ze swoimi współpracownikami zgromadzonymi w wozie VAR – dla kibiców Wisły Kraków te sekundy przeznaczone na weryfikacje trwały całą wieczność. I co by o VAR-ze nie mówić, to też dodaje uroku i dramaturgii temu sportowi.

Fatalny błąd Borgesa 

Ostateczny cios wyprowadził Angel Rodado, czyli gwiazda Wisły. Tym razem nie było potrzeba doskonałego pytania od kolegi z drużyny, bo na lekki sabotaż pozwolił sobie Leo Borges. Nieumyślne podanie do Hiszpana, ten nabrał prędkości i z łatwością wyprowadził swój klub na prowadzenie, które Wisła Kraków mogła jeszcze parę razy podwyższyć.

Pogoń Szczecin głupio traci trofeum 

Fakty są takie, że Pogoń Szczeci wypuściła to trofeum z rąk. Sprzyjało jej szczęście, bo parę setek Wisły kończyło się uderzeniami o obramowanie bramki, zresztą całkiem nieźle w defensywie radzili sobie także Valentin Cojocaru i Mariusz Malec. Grosickiemu brakowało skuteczności. To doświadczony piłkarz, było widać, że zostawia serce na boisku, ale dyrygowały nim emocje, które mocno utrudniały oddanie celnego strzału, dośrodkowania, jakiegokolwiek sensownego zagrania, które mogłoby przybliżyć szczecinian do bramki. Niewidoczni byli Alexander Gorgon i Fredrik Ulvestad. Było widać ogromną dysproporcję w zaangażowaniu, patrząc na dwójkę Kouloris – Grosicki i Gorgon – Ulvestad. Oczywiście na rzecz tych pierwszych.

Wisła w pucharach, Pogoń z problemami 

Pogoni Szczecin odjechała ekstraklasa, bo walka o Puchar Polski zawładnęła jej głowami. Były marzenia, były piękne historie, w końcu „Portowcy” za burtę wyrzucili Lecha Poznań i Jagiellonię Białystok. Na finał zabrakło siły, koncentracji. Wisła Kraków chciała bardziej wygrać, wykorzystała te braki, które widać w grze Pogoni Szczecin od samego startu rundy jesiennej.

Wisła Kraków pierwszą polską drużyną, która zagwarantowała sobie udział w eliminacjach do europejskich pucharów. W obecnych czasach brzmi to dziwacznie, ale tak jest. Polski futbol znowu nas zaskoczył, ale chyba za to go kochamy.

• Angel Rodado
• Finał Pucharu Polski
• Kamil Grosicki
• Pogoń Szczecin
• Puchar Polski
• Wisła Kraków