W końcu. Po nie wiadomo ilu meczach, które z futbolem nie miały nic wspólnego, po spotkaniach pełnych brutalnych fauli, bezwstydnych symulacji i błędnych decyzji arbitrów dostaliśmy to, na co czekaliśmy. Zawodnicy Realu i Barcelony dorośli i zafundowali nam nie wojnę, ale mecz.
Jose Mourinho, ten genialny łotr, ten destrukcyjny wizjoner, długo nie miał pojęcia, czym jest El Clasico. Przez lata obfitej w trofea kariery dziesiątki razy rozgrywał wszelakie mecze derbowe, więc gdy przybył do Hiszpanii, myślał, że tu będzie miał do czynienia z czymś podobnym. Starcia Chelsea z Arsenalem czy Interu z Milanem były trudne. Trudne ze względu na klasę rywala i koniec. W Anglii mało jest przeciwników mocniejszych niż „Kanonierzy”, we Włoszech niełatwo wskazać kogoś z potencjałem większym niż „Rossoneri”. W Madrycie – Portugalczyk był tego pewny – będzie tak samo. Real miał mierzyć się z Barceloną, najlepszą drużyną naszych czasów, więc spotkania siłą rzeczy musiały mieć niebotycznie wywindowany poziom trudności, ale nic więcej. Mourinho nie rozumiał Gran Derbi. Nie wiedział, że ten mecz to finał sezonu. Co z tego, że rozgrywany w kwietniu? Los Clasicos to nie przelewki.
0:5 zdezorientowało Portugalczyka. Nie umiał zrozumieć, dlaczego – do jasnej cholery – jego drużyna, wypełniona piłkarzami tej samej klasy co kopacze rywala, dostaje takie lanie. Kolejne mecze to kolejne porażki, przeplatane jednym triumfem i paroma, głównie szczęśliwymi, remisami. I Mourinho ciągle nie rozumiał. Jego drużyna grała na sto procent swoich możliwości, dawała z siebie wszystko, a ostatecznie z wygranej cieszyli się rywale. Mourinho szybko dostał podpowiedź, o co może chodzić. Od samego początku w oczy rzucała się jedna prawidłowość – najlepszymi zawodnikami „Los Blancos” byli ciągle ci sami ludzie. Iker Casillas, Sergio Ramos, Xabi Alonso, Alvaro Arbeloa… Hiszpanie w Los Clasicos grali zawsze lepiej niż cudzoziemcy. Mesut Oezil, Angel Di Maria, Fabio Coentrao i Karim Beznema swoich kilka pierwszych starć z Barceloną chcieliby zapomnieć na zawsze. Nie radzili sobie. Nie rozumieli ich. I nie rozumiał też Mourinho, desperacko szukając wyjścia z patowej, wydawałoby się, sytuacji w ultradefensywnym ustawieniu i ultraagresywnym nastawieniu. Portugalczyk delegował do gry jedenastkę składającą się z ośmiu zawodników z zadaniami defensywnymi, bramkarza, rozgrywającego i napastnika. Przynosiło to czasem efekty, ale było mało godne i mało chwalebne.
Ale układanka w głowie Jose powoli składała się w całość. Real miał równie dobrych piłkarzy i równie dobrego trenera. Na przeszkodzie stała tylko mentalność. Naiwne lekceważenie, jeśli lekceważeniem można nazwać sytuację, gdy przysłaniający oczy strach nie pozwala dostrzec tego, co istotne. Mourinho potrzebował prawie półtora roku, by zrozumieć, że Gran Derbi to nie są zwykłe derby.
To takie proste. Tu nie potrzeba wymyślnej taktyki, przesuwania obrońców do pomocy, cofania skrzydłowych do defensywy. Wystarczy elementarna wiedza, konstatacja, że gra się z przeciwnikiem, który od stu lat staje na twojej drodze. Że tam, po drugiej stronie, w tych pasiastych trykotach stoją ludzie, którzy boją się ciebie tak samo jak ty ich. Mourinho zrozumiał to w drugiej połowie rewanżowego meczu ćwierćfinału Pucharu Króla. Wtedy jego podopieczni zaatakowali, a Barcelona się cofnęła. Po prostu. Portugalczyk musiał być w szoku. Przez ponad rok był pewny, że Katalończyków da się ograć, będąc tylko ich doskonałym przeciwieństwem.
