
Prawy obrońca, który w juniorach Wisły Kraków grał w ataku; z Legią Warszawa zdobył mistrzostwo Polski w 2020 roku.
Urodził się 28 stycznia 1996 roku w Krakowie. Część dzieciństwa spędził w Niemczech i mówi po niemiecku. Od dziecka kibicował Wiśle Kraków, w której szkolił się od 2003 roku.
W juniorach grał jako napastnik. Na bok obrony przesunięto go, bo miał „żelazne płuca” i dużo waleczności. Jeszcze jako junior był na stażu w 1. FC Nürnberg. Klub ocenił go pozytywnie, ale on nie chciał wyjeżdżać i mieszkać w rodzinie zastępczej.
W marcu 2013 roku był kapitanem reprezentacji Polski do lat 17, którą selekcjoner Robert Wójcik zabrał na drugą rundę eliminacji mistrzostw Europy, do grupy ze Szwajcarią, Czechami i Izraelem.
W pierwszym zespole Wisły zadebiutował 28 lutego 2013 roku, jako 17-latek. W pierwszym meczu ćwierćfinału Pucharu Polski z Jagiellonią Białystok (2:0) wszedł w 64. minucie za Ivicę Ilieva i dostał żółtą kartkę. Wiosną 2013 roku zagrał pierwszy raz w Ekstraklasie, w zremisowanym meczu z Jagiellonią.
Latem 2013 roku interesowały się nim kluby z zagranicy, a zainteresowanie Juventusu potwierdził sam zawodnik. W tym samym czasie Franciszek Smuda odesłał go na ławkę i na prawej obronie postawił na Łukasza Burligę. Smuda mówił, że Stolarski za mało daje w ofensywie, by grać na prawej obronie.
Na przełomie 2013 i 2014 roku zabiegała o niego Legia Warszawa, która oferowała mu lepsze pieniądze niż Lechia Gdańsk. Wybrał Lechię. Tłumaczył, że na wyjazd za granicę jest za wcześnie, potrzebuje regularnej gry, a jako „wiślak” w Legii wywołałby burzę. W tygodniach przed decyzją dostawał tyle telefonów i wiadomości, że wyłączał telefon na noc, a Facebooka w ogóle wyłączył. W styczniu 2014 roku podpisał trzyletni kontrakt z Lechią, w której trener Michał Probierz widział go w środku pola.
Pierwsza runda w Gdańsku mu nie wyszła. W sezonie 2014/15 grał na wypożyczeniu w pierwszoligowym Zagłębiu Lubin, ale na dłużej wyłączyła go z gry poważna kontuzja. Zagłębie awansowało wtedy do Ekstraklasy.
Po powrocie do Lechii jesienią 2015 roku wywalczył miejsce w składzie. W marcu 2016 roku, po dobrym meczu z Piastem Gliwice, w którym strzelił gola, wyszedł w pierwszym składzie na wygrany 5:1 mecz z Jagiellonią. W sezonie 2016/17 trener Piotr Nowak regularnie na niego stawiał, choć czasem wygrywał z nim rywalizację Lukáš Haraslin. Z czasem został pewnym punktem prawej obrony Lechii.
14 sierpnia 2018 roku przeszedł do Legii Warszawa w wymianie za Konrada Michalaka. Od razu wskoczył do składu, bo Marko Vesović leczył kontuzję, a Artura Jędrzejczyka przesunięto na środek obrony. Jesienią 2018 roku w meczu z Arką Gdynia obejrzał czwartą żółtą kartkę w sezonie, a po powrocie Vesovicia trener Ricardo Sá Pinto stawiał już na Czarnogórca.
Grał w reprezentacji Polski do lat 21. W listopadzie 2018 roku był w kadrze Czesława Michniewicza na baraże o mistrzostwa Europy z Portugalią, ale z powodów zdrowotnych opuścił zgrupowanie i nie zagrał w żadnym z dwóch meczów.
14 sierpnia 2019 roku w rewanżu z Atromitosem w trzeciej rundzie eliminacji Ligi Europy strzelił pierwszego gola w wygranym 2:0 meczu wyjazdowym, płaskim strzałem zza pola karnego. O tym, że zagra, dowiedział się dopiero na przedmeczowej odprawie. W sierpniu 2019 roku tworzył z Igorem Lewczukiem, Arturem Jędrzejczykiem i Luísem Rochą czwórkę obrońców w serii meczów, w których Legia nie traciła goli. Później zagrał przeciwko Rangers w rundzie play-off. Po latach mówił, że te mecze pokazały mu, że radzi sobie na europejskim poziomie.
Jesienią 2019 roku znów przegrał rywalizację z Vesoviciem. Wrócił do składu w czerwcu 2020 roku, gdy Czarnogórzec zerwał więzadła w kolanie, ale w meczu z Lechem Poznań Aleksandar Vuković zdjął go z boiska już w 52. minucie. Jesienią 2020 roku do Legii przyszedł Josip Juranović i dla Stolarskiego zabrakło miejsca na prawej obronie.
22 grudnia 2020 roku podpisał kontrakt z Pogonią Szczecin. Zdobył z nią dwa brązowe medale, ale grał mniej, niż chciał. Gdy trener Jens Gustafsson sprowadził swojego zawodnika, Stolarski usłyszał, że jest numerem dwa. W 2023 roku zagrał w rewanżu z KAA Gent w eliminacjach Ligi Konferencji, po czym znów wylądował na ławce. Mówił później, że został w Szczecinie za długo.
W styczniu 2024 roku przeszedł do pierwszoligowego Motoru Lublin, który pierwszy raz pytał o niego latem 2023 roku. Trenera Gonçalo Feio znał od dawna, a jego asystentem był starszy o trzy lata brat Pawła, Mateusz Stolarski. W rundzie wiosennej Mateusz zastąpił Feio. W drugim meczu brata jako pierwszego trenera, wygranym 3:1 z Wisłą przy Reymonta, Paweł grał z żółtą kartką, a rywale byli w dziesiątkę. W przerwie sam poprosił o zmianę, bo spodziewał się, że gospodarze będą go prowokować do drugiej kartki.
W czerwcu 2024 roku Motor awansował do Ekstraklasy, a Stolarski grał w niej pod wodzą brata. W listopadzie 2024 roku wślizgiem dograł piłkę do Samuela Mráza przy drugim golu w wygranym 4:2 meczu z Pogonią. 2 grudnia 2024 roku po rzucie rożnym strzelił jedynego gola w meczu z Radomiakiem Radom. W czerwcu 2026 roku Motor nie przedłużył z nim kontraktu.
We wrześniu 2026 roku przeszedł do Orła Ryczów z małopolskiej IV ligi. Tłumaczył, że chce poświęcić więcej czasu rodzinie, biznesowi i własnemu rozwojowi, ale nie rezygnuje z gry. Zapowiedział, że z nowym klubem chce walczyć o awans do III ligi.
To wszechstronny prawy obrońca, który zaczynał jako napastnik. Po przejściu na bok obrony wyróżniał się szybkością, dryblingiem i ciągiem na bramkę, a słabiej bronił i gorzej się ustawiał. W Lechii potrafił dograć piłkę w pełnym biegu i mijać rywali zwodami.
W Legii dawał drużynie przede wszystkim solidną grę w obronie i walkę o każdą piłkę. Jesienią 2018 roku należał do zawodników Ekstraklasy, którzy najczęściej odbierali piłkę rywalom. Jego słabszą stroną była technika i m.in. w niej Sá Pinto widział przewagę Vesovicia.
| Sezon | Klub | Rozgrywki | M | Min | Gole | Asysty |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 2025/2026PKO BP Ekstraklasa | Motor Lublin | PKO BP Ekstraklasa | 29 | 1912 | 0 | 0 |
| 2025/2026Puchar Polski | Motor Lublin | Puchar Polski | 0 | – | 0 | 0 |
| 2024/2025PKO BP Ekstraklasa | Motor Lublin | PKO BP Ekstraklasa | 27 | 1377 | 2 | 1 |
| 2024/2025Puchar Polski | Motor Lublin | Puchar Polski | 0 | – | 0 | 0 |
| 2023/2024Betclic 1 liga | Motor Lublin | Betclic 1 liga | 15 | 753 | 0 | 0 |
| 2023/2024PKO BP Ekstraklasa | Pogoń Szczecin | PKO BP Ekstraklasa | 4 | 98 | 0 | 0 |
| 2023/2024Puchar Polski | Pogoń Szczecin | Puchar Polski | 1 | 21 | 0 | 0 |
| 2022/2023PKO BP Ekstraklasa | Pogoń Szczecin | PKO BP Ekstraklasa | 16 | 823 | 0 | 0 |
| 2022/2023Puchar Polski | Pogoń Szczecin | Puchar Polski | 2 | 94 | 0 | 0 |
| 2021/2022PKO BP Ekstraklasa | Pogoń Szczecin | PKO BP Ekstraklasa | 17 | 950 | 0 | 1 |
| 2020/2021PKO BP Ekstraklasa | Pogoń Szczecin | PKO BP Ekstraklasa | 9 | 487 | 0 | 0 |
| 2020/2021Puchar Polski | Legia Warszawa | Puchar Polski | 1 | 90 | 0 | 0 |
| 2019/2020PKO BP Ekstraklasa | Legia Warszawa | PKO BP Ekstraklasa | 12 | 967 | 0 | 1 |
| 2019/2020Puchar Polski | Legia Warszawa | Puchar Polski | 3 | 189 | 0 | 0 |
| 2018/2019PKO BP Ekstraklasa | Legia Warszawa | PKO BP Ekstraklasa | 18 | 1213 | 1 | 1 |
| 2017/2018 | Lechia Gdańsk | – | – | – | – | |
| 2016/2017 | Lechia Gdańsk | – | – | – | – | |
| 2015/2016 | Lechia Gdańsk | – | – | – | – | |
| 2014/2015 | Lechia Gdańsk | – | – | – | – | |
| 2013/2014 | Lechia Gdańsk | – | – | – | – | |
| 2012/2013 | Wisła Kraków | – | – | – | – |
Paweł Stolarski ma 30 lat. Urodził się 28 stycznia 1996 roku (Kraków).
Paweł Stolarski jest zawodnikiem klubu Motor Lublin (PKO BP Ekstraklasa).
Paweł Stolarski jest obrońcą.
Paweł Stolarski na przełomie 2013 i 2014 roku wybrał Lechię Gdańsk mimo lepszej oferty finansowej Legii. Tłumaczył, że na wyjazd za granicę jest za wcześnie, potrzebuje regularnej gry, a jako „wiślak” w Legii wywołałby burzę.
Paweł Stolarski przeszedł do Legii Warszawa 14 sierpnia 2018 roku w wymianie za Konrada Michalaka. Z Legią zdobył mistrzostwo Polski w 2020 roku.
Paweł Stolarski grał między innymi w Wiśle Kraków, Lechii Gdańsk, Legii Warszawa, Pogoni Szczecin i Motorze Lublin. We wrześniu 2026 roku przeszedł do Orła Ryczów z małopolskiej IV ligi.
Paweł Stolarski odszedł z Pogoni Szczecin, bo grał mniej, niż chciał. Gdy trener Jens Gustafsson sprowadził swojego zawodnika, usłyszał, że jest numerem dwa. Później mówił, że został w Szczecinie za długo.





