Rok 2009 przeszedł do historii. Obfitował w wiele znakomitych wydarzeń, co dotyczy także światka piłkarskiego. Było w nim wszystko, co kibic może sobie wymarzyć: piękno, emocje i łzy zarówno radości ze zwycięstwa, jak i smutku z porażki. Co z tych 365 dni najbardziej zasługuje na zapamiętanie? Podsumowania 2009 roku w cyklu publicystycznym „Na trybunie” podejmują się: Artur Kocurek, Łukasz Koszewski, Dawid Kowalski i Michał Wiśniewski.
Ł.K.: Pod względem piłkarskim w roku 2009 nie brakowało niczego: wielkich zwycięstw, spektakularnych porażek, niespodziewanych sukcesów i wspaniałych transferów. Które z tych wydarzeń najbardziej zasługuje na wyróżnienie?
Kadra Leo Beenhakker w eliminacjach mistrzostw świata zawiodła na całej linii (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
A.K.: Mi, jako sympatykowi ligi angielskiej i miejscowych zespołów, zapadły w pamięć dwa spotkania. Pierwsze, to pamiętny ćwierćfinał rozegrany na Stamford Bridge między Chelsea a Liverpoolem. Mało kto się spodziewał, że Liverpool podniesie się po porażce na Anfield Road 1:3 i sprawi sporo problemów londyńczykom. W tym meczu do końca ważyły się losy awansu, a w całym spotkaniu padło aż osiem bramek i zakończyło się remisem 4:4. Drugim takim momentem był niezasłużony awans Barcelony do finału w Rzymie. Co by było, gdyby mecz Chelsea prowadzonej przez Guusa Hiddinka z FC Barceloną prowadził inny arbiter niż Tom Henning Ovrebo. Norweski sędzia całkowicie wypaczył wynik spotkania, nie dyktując kilku ewidentnych rzutów karnych.
D.K.: Zgodzę się tutaj w pełni z Arturem. Oba te spotkania na pewno będą jednymi z najbardziej emocjonujących wydarzeń 2009. To jednak spotkanie Chelsea – Barcelona mi osobiście utkwiło w pamięci. Pierwszy raz w sezonie zobaczyłem „Blaugranę” niepotrafiącą grać swojego futbolu. To wszystko prysło w doliczonym czasie, gdzie mieliśmy potężną dawkę euforii w obozie Hiszpanów. Do tego dochodzi Pep Guardiola, który w jednym roku zdołał z „Barcą” wygrać aż sześć trofeów. Klasa sama dla siebie. Co do transferów, to chyba wszystkich zainspirowało przejście CR9 do Realu za astronomiczną kwotę. Wielka gwiazda pokazuje jednak, że była warta wydanych pieniędzy.
M.W.: Ja zapamiętałem nie tylko spotkania Ligi Mistrzów. Mimo wszystko – blamaż reprezentacji Polski w eliminacjach do mundialu. Słabe spotkania z Irlandią czy Słowenią pokazały, że nie jesteśmy gotowi na mundial w RPA. Dodatkowo, z pewnością występy Barcelony we wszystkich rozgrywkach były fantastyczne. Rzeczywiście, wszyscy doskonale pamiętają szczęśliwe zwycięstwo w półfinałowym dwumeczu z Chelsea, jednak drużyna Pepa Guardioli dopięła swego. Z pewnością także należy wspomnieć o ruchach na rynku transferowym, a w szczególności zakupach Realu Madryt, który za ogromne sumy kupił dwie wielkie gwiazdy światowej piłki – Cristiano Ronaldo i Ricardo Kakę.
Ł.K.: Podczas gdy w Europie pasjonowaliśmy się niesamowitymi występami i triumfami Barcelony oraz zakupami Florentino Pereza, nad Wisłą nie mieliśmy się z czego radować. Blamaż Wisły Kraków w eliminacjach Ligi Mistrzów oraz fatalny styl gry reprezentacji to tylko niektóre z kompromitacji. Która z nich jest najbardziej bolesna?
D.K.: Pomijam postawę Wisły Kraków, bowiem już przestałem wierzyć w sukces tej drużyny w Europie. Przy czym sukcesem, rzecz jasna, byłby awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Dla mnie najbardziej żałosnym blamażem był każdy mecz eliminacyjny Polaków. Pokazali, że nigdy nie można się spodziewać, jak zagrają oraz że nie możemy na nich liczyć. Zawsze uważałem, że reprezentanci Polski, jakkolwiek to brzmi, powinni brać przykład z ambitnych, walczących do ostatnich sekund piłkarzy ręcznych naszego kraju. Takiej reprezentacji w futbolu chyba przez długie dziesiątki lat nie zobaczymy…
M.W.: Zgadzam się z Dawidem. Mecze reprezentacji były na żałosnym poziomie. Powinni grać tak, jakby gra z orzełkiem na piersi była naprawdę zaszczytem. Oni grali, jak chcieli. Blamaż Wisły Kraków był naprawdę wielką hańbą. Jednak, patrząc na wyniki polskich ekip w ostatnich latach w Europie, nie ma się czemu dziwić. Polskie kluby są naprawdę słabsze nawet od średniaków europejskich i takie kompromitacje mogą się zdarzać co sezon.
A.K.: Moim zdaniem cała polska piłka w roku 2009 była jedną wielką porażką i żenadą. Żaden polski klub nie zdziałał nic w europejskich pucharach. Na domiar złego, większość polskich kibiców musiała się wstydzić, gdy mistrz Polski, Wisła Kraków, uległ zespołowi z ligi estońskiej. Osobny rozdział stanowi nasza reprezentacja. O pierwsze miejsce mieliśmy walczyć z Czechami, a tymczasem jesteśmy lepsi jedynie od amatorów z San Marino. Kompromitujące porażki z Irlandią i Słowenią pokazały, że nasi reprezentacji są dalecy od formy sprzed kwalifikacji do Euro w Austrii i Szwajcarii.
Ł.K.: Rok 2009 nie minął jedynie pod znakiem triumfów Barcelony w każdych możliwych rozgrywkach. Poza klubami rywalizowały także drużyny narodowe starające się o awans do mistrzostw świata. Czyj awans i czyje odpadnięcie w konkurencji o miejsca w RPA można uznać za najbardziej sensacyjne?
D.K.: Długo nie zapomnę spotkań barażowych, których większość miałem przyjemność oglądać. Zdecydowanie za największą sensację uznaję odpadnięcie z rywalizacji ze Słowenią reprezentacji Rosji. Sborna fantastycznie zaprezentowała się podczas Euro 2008 i wydawało się, że stać ich na pokonanie najlepszych podczas mundialu w RPA. Stało się inaczej, gdyż do Afryki pojadą co najwyżej jako kibice. Jeśli natomiast chodzi o awans, to zdecydowanie dwumecz Francja – Irlandia. Po pierwszym spotkaniu wydawało się, że wszystko jasne, lecz „The Boys in Green” pokazali hart ducha i waleczne serce. Tylko słynna już ręka Henry’ego dała oszukany awans „Trójkolorowym”. Jestem przekonany, że gdyby nie to, na mundial pojechaliby „Wyspiarze”.
A.K.: Myślę, że na największą uwagę zasługuje europejska strefa kwalifikacyjna. Drużyny biorące udział w barażach prezentowały naprawdę futbol najwyżej klasy. Jeśli chodzi o moje zdanie, to bardzo żałuję braku awansu trzech drużyn: Ukrainy, Bośni i Hercegowiny i Rosji. Ukraina nie potrafiła pokonać grającej antyfutbol Grecji, a wielka słowa uznania należą się reprezentacji Bośni, która po wspaniałych kwalifikacjach, w barażach musiała uznać wyższość Portugalii. Wielka szkoda, że nie zobaczymy na afrykańskich boiskach Dżeko czy Pjanicia. Ekipa Sbornej trafiła w barażach na Słoweńców. Obie drużyny były wyjątkowe i obie powinny jechać do RPA, jednak los chciał, żeby grała tylko jedna.
M.W.: Zdecydowanie największą sensacją jest odpadnięcie reprezentacji Rosji. Ale nie tylko brak Sbornej jest rzeczą godną zauważenia. Na mundialu pojawi się pierwszy raz w historii Słowacja, która ma swojego przedstawiciela w naszej lidze, Janka Muchę, będzie też Słowenia, której barwy reprezentuje Andraż Kirm. Na mistrzostwach zobaczymy także Ghanę, Algierię, Nową Zelandię czy choćby Honduras. Mistrzostwa świata w Republice Południowej Afryki zapowiadają się bardzo ciekawie i egzotycznie.
Rok 2009 zapamiętamy przede wszystkim jako pasmo sukcesów Barcelony i kompromitacji całej polskiej piłki. Warto zauważyć w nim również wiele nieoczekiwanych rozstrzygnięć, jak kilka niespodziewanych awansów do mistrzostw świata lub coraz większe przesuwanie się mapy futbolowej na wschód. Przed nami rok 2010, podczas którego czekają nas kolejne finały Ligi Mistrzów i Ligi Europejskiej oraz światowy czempionat w RPA. Czy będzie on lepszy? Przekonamy się za 365 dni.
W dyskusji udział wzięli: Łukasz Koszewski (Scottish Premier League), Artur Kocurek (Premiership), Dawid Kowalski (Bundesliga) i Michał Wiśniewski (Ligue 1).
Rok 2009 przeszedł do historii. Obfitował w wiele znakomitych wydarzeń, co dotyczy także światka piłkarskiego. Było w nim wszystko, co kibic może sobie wymarzyć: piękno, emocje i łzy zarówno radości ze zwycięstwa, jak i smutku z porażki. Co z tych 365 dni najbardziej zasługuje na zapamiętanie? Podsumowania 2009 roku w cyklu publicystycznym „Na trybunie” podejmują się: Artur Kocurek, Łukasz Koszewski, Dawid Kowalski i Michał Wiśniewski.
Ł.K.: Pod względem piłkarskim w roku 2009 nie brakowało niczego: wielkich zwycięstw, spektakularnych porażek, niespodziewanych sukcesów i wspaniałych transferów. Które z tych wydarzeń najbardziej zasługuje na wyróżnienie?
Kadra Leo Beenhakker w eliminacjach mistrzostw świata zawiodła na całej linii (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
A.K.: Mi, jako sympatykowi ligi angielskiej i miejscowych zespołów, zapadły w pamięć dwa spotkania. Pierwsze, to pamiętny ćwierćfinał rozegrany na Stamford Bridge między Chelsea a Liverpoolem. Mało kto się spodziewał, że Liverpool podniesie się po porażce na Anfield Road 1:3 i sprawi sporo problemów londyńczykom. W tym meczu do końca ważyły się losy awansu, a w całym spotkaniu padło aż osiem bramek i zakończyło się remisem 4:4. Drugim takim momentem był niezasłużony awans Barcelony do finału w Rzymie. Co by było, gdyby mecz Chelsea prowadzonej przez Guusa Hiddinka z FC Barceloną prowadził inny arbiter niż Tom Henning Ovrebo. Norweski sędzia całkowicie wypaczył wynik spotkania, nie dyktując kilku ewidentnych rzutów karnych.
D.K.: Zgodzę się tutaj w pełni z Arturem. Oba te spotkania na pewno będą jednymi z najbardziej emocjonujących wydarzeń 2009. To jednak spotkanie Chelsea – Barcelona mi osobiście utkwiło w pamięci. Pierwszy raz w sezonie zobaczyłem „Blaugranę” niepotrafiącą grać swojego futbolu. To wszystko prysło w doliczonym czasie, gdzie mieliśmy potężną dawkę euforii w obozie Hiszpanów. Do tego dochodzi Pep Guardiola, który w jednym roku zdołał z „Barcą” wygrać aż sześć trofeów. Klasa sama dla siebie. Co do transferów, to chyba wszystkich zainspirowało przejście CR9 do Realu za astronomiczną kwotę. Wielka gwiazda pokazuje jednak, że była warta wydanych pieniędzy.
M.W.: Ja zapamiętałem nie tylko spotkania Ligi Mistrzów. Mimo wszystko – blamaż reprezentacji Polski w eliminacjach do mundialu. Słabe spotkania z Irlandią czy Słowenią pokazały, że nie jesteśmy gotowi na mundial w RPA. Dodatkowo, z pewnością występy Barcelony we wszystkich rozgrywkach były fantastyczne. Rzeczywiście, wszyscy doskonale pamiętają szczęśliwe zwycięstwo w półfinałowym dwumeczu z Chelsea, jednak drużyna Pepa Guardioli dopięła swego. Z pewnością także należy wspomnieć o ruchach na rynku transferowym, a w szczególności zakupach Realu Madryt, który za ogromne sumy kupił dwie wielkie gwiazdy światowej piłki – Cristiano Ronaldo i Ricardo Kakę.
Ł.K.: Podczas gdy w Europie pasjonowaliśmy się niesamowitymi występami i triumfami Barcelony oraz zakupami Florentino Pereza, nad Wisłą nie mieliśmy się z czego radować. Blamaż Wisły Kraków w eliminacjach Ligi Mistrzów oraz fatalny styl gry reprezentacji to tylko niektóre z kompromitacji. Która z nich jest najbardziej bolesna?
D.K.: Pomijam postawę Wisły Kraków, bowiem już przestałem wierzyć w sukces tej drużyny w Europie. Przy czym sukcesem, rzecz jasna, byłby awans do fazy grupowej Ligi Mistrzów. Dla mnie najbardziej żałosnym blamażem był każdy mecz eliminacyjny Polaków. Pokazali, że nigdy nie można się spodziewać, jak zagrają oraz że nie możemy na nich liczyć. Zawsze uważałem, że reprezentanci Polski, jakkolwiek to brzmi, powinni brać przykład z ambitnych, walczących do ostatnich sekund piłkarzy ręcznych naszego kraju. Takiej reprezentacji w futbolu chyba przez długie dziesiątki lat nie zobaczymy…
M.W.: Zgadzam się z Dawidem. Mecze reprezentacji były na żałosnym poziomie. Powinni grać tak, jakby gra z orzełkiem na piersi była naprawdę zaszczytem. Oni grali, jak chcieli. Blamaż Wisły Kraków był naprawdę wielką hańbą. Jednak, patrząc na wyniki polskich ekip w ostatnich latach w Europie, nie ma się czemu dziwić. Polskie kluby są naprawdę słabsze nawet od średniaków europejskich i takie kompromitacje mogą się zdarzać co sezon.
A.K.: Moim zdaniem cała polska piłka w roku 2009 była jedną wielką porażką i żenadą. Żaden polski klub nie zdziałał nic w europejskich pucharach. Na domiar złego, większość polskich kibiców musiała się wstydzić, gdy mistrz Polski, Wisła Kraków, uległ zespołowi z ligi estońskiej. Osobny rozdział stanowi nasza reprezentacja. O pierwsze miejsce mieliśmy walczyć z Czechami, a tymczasem jesteśmy lepsi jedynie od amatorów z San Marino. Kompromitujące porażki z Irlandią i Słowenią pokazały, że nasi reprezentacji są dalecy od formy sprzed kwalifikacji do Euro w Austrii i Szwajcarii.
Ł.K.: Rok 2009 nie minął jedynie pod znakiem triumfów Barcelony w każdych możliwych rozgrywkach. Poza klubami rywalizowały także drużyny narodowe starające się o awans do mistrzostw świata. Czyj awans i czyje odpadnięcie w konkurencji o miejsca w RPA można uznać za najbardziej sensacyjne?
D.K.: Długo nie zapomnę spotkań barażowych, których większość miałem przyjemność oglądać. Zdecydowanie za największą sensację uznaję odpadnięcie z rywalizacji ze Słowenią reprezentacji Rosji. Sborna fantastycznie zaprezentowała się podczas Euro 2008 i wydawało się, że stać ich na pokonanie najlepszych podczas mundialu w RPA. Stało się inaczej, gdyż do Afryki pojadą co najwyżej jako kibice. Jeśli natomiast chodzi o awans, to zdecydowanie dwumecz Francja – Irlandia. Po pierwszym spotkaniu wydawało się, że wszystko jasne, lecz „The Boys in Green” pokazali hart ducha i waleczne serce. Tylko słynna już ręka Henry’ego dała oszukany awans „Trójkolorowym”. Jestem przekonany, że gdyby nie to, na mundial pojechaliby „Wyspiarze”.
A.K.: Myślę, że na największą uwagę zasługuje europejska strefa kwalifikacyjna. Drużyny biorące udział w barażach prezentowały naprawdę futbol najwyżej klasy. Jeśli chodzi o moje zdanie, to bardzo żałuję braku awansu trzech drużyn: Ukrainy, Bośni i Hercegowiny i Rosji. Ukraina nie potrafiła pokonać grającej antyfutbol Grecji, a wielka słowa uznania należą się reprezentacji Bośni, która po wspaniałych kwalifikacjach, w barażach musiała uznać wyższość Portugalii. Wielka szkoda, że nie zobaczymy na afrykańskich boiskach Dżeko czy Pjanicia. Ekipa Sbornej trafiła w barażach na Słoweńców. Obie drużyny były wyjątkowe i obie powinny jechać do RPA, jednak los chciał, żeby grała tylko jedna.
M.W.: Zdecydowanie największą sensacją jest odpadnięcie reprezentacji Rosji. Ale nie tylko brak Sbornej jest rzeczą godną zauważenia. Na mundialu pojawi się pierwszy raz w historii Słowacja, która ma swojego przedstawiciela w naszej lidze, Janka Muchę, będzie też Słowenia, której barwy reprezentuje Andraż Kirm. Na mistrzostwach zobaczymy także Ghanę, Algierię, Nową Zelandię czy choćby Honduras. Mistrzostwa świata w Republice Południowej Afryki zapowiadają się bardzo ciekawie i egzotycznie.
Rok 2009 zapamiętamy przede wszystkim jako pasmo sukcesów Barcelony i kompromitacji całej polskiej piłki. Warto zauważyć w nim również wiele nieoczekiwanych rozstrzygnięć, jak kilka niespodziewanych awansów do mistrzostw świata lub coraz większe przesuwanie się mapy futbolowej na wschód. Przed nami rok 2010, podczas którego czekają nas kolejne finały Ligi Mistrzów i Ligi Europejskiej oraz światowy czempionat w RPA. Czy będzie on lepszy? Przekonamy się za 365 dni.
W dyskusji udział wzięli: Łukasz Koszewski (Scottish Premier League), Artur Kocurek (Premiership), Dawid Kowalski (Bundesliga) i Michał Wiśniewski (Ligue 1).
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
