Kiedy tylko jakiś piłkarz znajduje się w lepszej formie, pojawiają się głosy, żeby został powołany do swojej reprezentacji. Takim zawodnikom raczej udaje się na dobre zadomowić w kadrze i przez jakiś czas być jednym z jej jaśniejszych punktów. Zdarzają się również i gracze, którzy w klubie spisują się świetnie, ale w kadrze pojawiają się sporadycznie, jeżeli w ogóle reprezentują barwy swoich krajów. O graczach spisujących się dobrze jedynie w drużynach klubowych w kolejnym artykule z cyklu „Na trybunie” dyskutują: Tomasz Bejnarowicz, Łukasz Koszewski, Piotr Matuszak i Dominik Wronka.
Ł.K.: Thierry Henry, Frank Lampard, Miroslav Klose – ci piłkarze nie tylko odnieśli wiele sukcesów klubowych, ale sporo osiągnęli także z kadrami narodowymi, których są liderami. Czy możecie podać przykłady zawodników, którzy notowali spore osiągnięcia w piłce klubowej, ale w reprezentacji nie zaistnieli?
Paweł Brożek nadal pozostaje niespełniony w reprezentacji (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
T.B.: Piłkarzem, który spisywał się znakomicie w klubowych barwach, a nie był wiodącą postacią w reprezentacji, był oczywiście Krzysztof Warzycha. „Gucio” to legenda zarówno Panathinaikosu, jak i Ruchu Chorzów. O tym zawodniku w Grecji słyszeli wszyscy i zawsze podkreśla się wielką klasę Polaka. Niestety ten zawodnik, mimo 50 występów w reprezentacji, nie był pierwszoplanową postacią w kadrze. Dla Panathinaikosu Warzycha strzelił ponad 250 bramek, a niestety w reprezentacji tylko dziewięć.
P.M.: Niestety w polskiej piłce możemy takich przykładów wymienić co najmniej kilka. Popatrzmy chociażby na ostatnie lata – Paweł Brożek, gwiazda polskiej ligi, bramkostrzelny napastnik Mistrza Polski, a w reprezentacji nie dość, że nie spisywał się najlepiej, to praktycznie wypadł z jej składu. Kolejnymi przykładami, jakie można przytoczyć, są Grzegorz Rasiak, Kamil Kosowski czy Bartosz Bosacki.
D.W.: Chciałem zgodzić się Tomkiem. Krzysztof Warzycha bez wątpienia błyszczał na greckich boiskach. Strzelał na zawołanie i był podporą dla Panathinaikosu, nie zapominając o jego epizodzie w chorzowskim Ruchu, gdzie również wyrobił sobie świetną opinie. W kadrze jednak zawodził i nic dziwnego, że po pewnym czasie przestał otrzymywać powołania do reprezentacji. Chciałem tu także wspomnieć o Francuzie – Ludovicu Giulym, który, mimo świetnych występów w Monaco i Barcelonie, nie zyskał zaufania selekcjonerów i zaledwie 17 razy ubrał się w narodową koszulkę.
T.B.: Ja wrócę do wypowiedzi Piotrka i do sprawy Pawła Brożka. Napastnik Wisły Kraków nie mógł się sprawdzić w reprezentacji, bo po prostu mu nie zaufano. Taki strzelec musi czuć, że jest kimś ważnym w zespole. W końcu Leo Beenhaker postawił na Brożka, a ten odpłacił mu się fantastyczną bramką w eliminacyjnym meczu z reprezentacją Czech.
Ł.K.: Czym jest spowodowany taki stan rzeczy? Jak to się dzieje, że dany zawodnik zagra parę meczów w reprezentacji i na tym jego przygoda z nią się kończy lub w ogóle jest niezauważany przez selekcjonera swojej kadry?
D.W.: Nie oszukując się, wiemy, że sztab szkoleniowy polskiej reprezentacji nie funkcjonuje zbyt żywo. Przykładem tego jest Łukasz Podolski, który, wbrew wszelkim pogłoskom, starał się o miejsce w polskiej kadrze. Puściliśmy go, co później okazało się ogromnym błędem. Jeśli już piłkarz trafi do naszej reprezentacji, to długo czekamy na jego zgranie z resztą zespołu. Starzy wyjadacze, którzy są już ograni, się spisują, ale mamy problem z młodymi. Przykład oczywiście dotyczy Polski; w innych krajach jest po prostu wielka rywalizacja w składzie, niektórych to motywuje, a innych zniechęca.
T.B.: Rywalizacja jest z pewnością w kadrze „Canarinhos”, bo wielu Brazylijczyków należących do światowej czołówki nie miało okazji do regularnych gier w reprezentacji. Mario Jardel i Giovane Elber to znani zawodnicy, którzy czarowali kibiców na arenie europejskiej, jednak w meczach międzypaństwowych raczej zawodzili. Oczywiście w dużym stopniu również trudny charakter tych dwóch graczy spowodował, że jednak swoją karierę zakończyli na piłce klubowej.
P.M.: Taki los piłkarza może spotkać z dwóch powodów. Pierwszy, często spotykany, to zupełnie odmienny styl gry w klubie i reprezentacji. Niektórym zawodnikom trudno przyzwyczaić się do takiej odmiany i myślę, że dobrym przykładem jest tutaj Maciej Żurawski. W klubie grał jako lekko cofnięty napastnik, a w reprezentacji często był wystawiany na samej „szpicy” i gole strzelał bardzo rzadko. Drugim powodem niepowodzenia są, niestety, relacje osobiste pomiędzy selekcjonerem a piłkarzem czy jego agentem. Nie chcę tutaj przytaczać przykładów, bo być może zrobiłbym to pochopnie, ale często taka sytuacja ma miejsce i wartościowy zawodnik nie ma szansy na powołanie do reprezentacji.
D.W.: Drugi raz chciałbym nawiązać do wypowiedzi Tomka. Świetnie, że poruszyłeś temat Elbera. Jednak nie mogę się zgodzić z tym, że zawodził w reprezentacji. Piętnaście meczów, siedem bramek. No dobrze, może się nie wyróżniał, nie był wspaniałym strzelcem, ale ten bilans nie powinien skreślić jego reprezentacyjnej kariery. Do zakończenia jego występów w kadrze Brazylii w wielkim stopniu przyczynili się Ronaldo i Rivaldo. Oni zaprzepaścili jego marzenia na wyjazd do Korei i Japonii na Mistrzostwa Świata, bez motywacji odpuścił występy w narodowym trykocie i skupił się na klubach.
Ł.K.: Na pewno marzeniem każdego piłkarza jest gra w reprezentacji narodowej. Nie wszystkim, którzy spisują się świetnie w swoich klubach, udaje się do niej wejść. Co może zrobić piłkarz, który od dłuższego czasu prezentuje wysoką formę, a przez swojego selekcjonera jest pomijany? Jak może rozwiązać swój problem i czy taka możliwość w ogóle istnieje?
P.M.: No cóż, może to nie jest jakiś sensowny sposób, ale często spotykany w piłkarskim świecie. To po prostu nagłośnienie nazwiska piłkarza przez media. Kandydat w rozmowach z dziennikarzami żali się, że selekcjoner nie widzi jego znakomitych występów i nie powołuje go do reprezentacji, a resztę robi już przekaz mediów, które niejako wywierają presję na sztabie kadry. Podobno żaden (skuteczny) sposób nie jest zły…
D.W.: Wkład w pracę jest najważniejszy. Teraz chcę zaprzeczyć Piotrkowi. Nie ma możliwości, że osobiście zgłosi się do selekcjonera ze słowami „proszę mnie zauważyć”! Jeśli ktoś ma smykałkę do piłki, to powinien ćwiczyć i ćwiczyć, a w końcu ktoś się nim zainteresuje. Nie traktować piłki jako sposób zarobku, ale jako grę, z której czerpiemy radość, bo to właśnie najczęściej gubi zarówno tych młodych, jak i bardziej doświadczonych zawodników.
T.B.: Jeżeli któryś z zawodników prezentuje formę– jak to mówi Leo Beenhaker, „international level” – to w końcu musi dostać taki gracz okazję do gry w reprezentacji, również z tego względu, że kibice, media i obserwatorzy będą tego oczekiwać. Ważne jednak jest, aby nie zadowolić się tylko powołaniem, a przede wszystkim pracować na to, aby dana reprezentacja prezentowała się jak najlepiej i żeby samemu zostać etatowym kadrowiczem.
Wielu świetnych zawodników dobrze spisuje się w klubie, ale nie odgrywa większych ról w swoich reprezentacjach. Czasem zawodnicy nie mogą się w nich odnaleźć i przegrywają miejsce w składzie z innymi lub po prostu nie pasują do koncepcji trenera, który przez to nie daje im szans na pokazanie się i udowodnienie swojej przydatności. Sytuacje te pokazują też, że z niektórych miejsc jest bliżej do reprezentacji, gdyż nieważne, w jakiej formie byli Giovane Elber (Bayern Monachium) i Mario Jardel (FC Porto, Galatasaray Stambuł), bo i tak przegrywali rywalizację z Ronaldo (Inter Mediolan, Real Madryt) i Rivaldo (Barcelona, Milan). Takie sytuacje się zdarzały i zdarzać się będą. Pozostaje jedynie wiara w to, że piłkarska forma i przydatność w reprezentacji będą decydowały o miejscu w niej.
W dyskusji wzięli udział: Łukasz Koszewski (Premier Liga), Tomasz Bejnarowicz (Bundesliga), Piotr Matuszak (Primera Division) i Dominik Wronka (Eredivisie).
Kiedy tylko jakiś piłkarz znajduje się w lepszej formie, pojawiają się głosy, żeby został powołany do swojej reprezentacji. Takim zawodnikom raczej udaje się na dobre zadomowić w kadrze i przez jakiś czas być jednym z jej jaśniejszych punktów. Zdarzają się również i gracze, którzy w klubie spisują się świetnie, ale w kadrze pojawiają się sporadycznie, jeżeli w ogóle reprezentują barwy swoich krajów. O graczach spisujących się dobrze jedynie w drużynach klubowych w kolejnym artykule z cyklu „Na trybunie” dyskutują: Tomasz Bejnarowicz, Łukasz Koszewski, Piotr Matuszak i Dominik Wronka.
Ł.K.: Thierry Henry, Frank Lampard, Miroslav Klose – ci piłkarze nie tylko odnieśli wiele sukcesów klubowych, ale sporo osiągnęli także z kadrami narodowymi, których są liderami. Czy możecie podać przykłady zawodników, którzy notowali spore osiągnięcia w piłce klubowej, ale w reprezentacji nie zaistnieli?
Paweł Brożek nadal pozostaje niespełniony w reprezentacji (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
T.B.: Piłkarzem, który spisywał się znakomicie w klubowych barwach, a nie był wiodącą postacią w reprezentacji, był oczywiście Krzysztof Warzycha. „Gucio” to legenda zarówno Panathinaikosu, jak i Ruchu Chorzów. O tym zawodniku w Grecji słyszeli wszyscy i zawsze podkreśla się wielką klasę Polaka. Niestety ten zawodnik, mimo 50 występów w reprezentacji, nie był pierwszoplanową postacią w kadrze. Dla Panathinaikosu Warzycha strzelił ponad 250 bramek, a niestety w reprezentacji tylko dziewięć.
P.M.: Niestety w polskiej piłce możemy takich przykładów wymienić co najmniej kilka. Popatrzmy chociażby na ostatnie lata – Paweł Brożek, gwiazda polskiej ligi, bramkostrzelny napastnik Mistrza Polski, a w reprezentacji nie dość, że nie spisywał się najlepiej, to praktycznie wypadł z jej składu. Kolejnymi przykładami, jakie można przytoczyć, są Grzegorz Rasiak, Kamil Kosowski czy Bartosz Bosacki.
D.W.: Chciałem zgodzić się Tomkiem. Krzysztof Warzycha bez wątpienia błyszczał na greckich boiskach. Strzelał na zawołanie i był podporą dla Panathinaikosu, nie zapominając o jego epizodzie w chorzowskim Ruchu, gdzie również wyrobił sobie świetną opinie. W kadrze jednak zawodził i nic dziwnego, że po pewnym czasie przestał otrzymywać powołania do reprezentacji. Chciałem tu także wspomnieć o Francuzie – Ludovicu Giulym, który, mimo świetnych występów w Monaco i Barcelonie, nie zyskał zaufania selekcjonerów i zaledwie 17 razy ubrał się w narodową koszulkę.
T.B.: Ja wrócę do wypowiedzi Piotrka i do sprawy Pawła Brożka. Napastnik Wisły Kraków nie mógł się sprawdzić w reprezentacji, bo po prostu mu nie zaufano. Taki strzelec musi czuć, że jest kimś ważnym w zespole. W końcu Leo Beenhaker postawił na Brożka, a ten odpłacił mu się fantastyczną bramką w eliminacyjnym meczu z reprezentacją Czech.
Ł.K.: Czym jest spowodowany taki stan rzeczy? Jak to się dzieje, że dany zawodnik zagra parę meczów w reprezentacji i na tym jego przygoda z nią się kończy lub w ogóle jest niezauważany przez selekcjonera swojej kadry?
D.W.: Nie oszukując się, wiemy, że sztab szkoleniowy polskiej reprezentacji nie funkcjonuje zbyt żywo. Przykładem tego jest Łukasz Podolski, który, wbrew wszelkim pogłoskom, starał się o miejsce w polskiej kadrze. Puściliśmy go, co później okazało się ogromnym błędem. Jeśli już piłkarz trafi do naszej reprezentacji, to długo czekamy na jego zgranie z resztą zespołu. Starzy wyjadacze, którzy są już ograni, się spisują, ale mamy problem z młodymi. Przykład oczywiście dotyczy Polski; w innych krajach jest po prostu wielka rywalizacja w składzie, niektórych to motywuje, a innych zniechęca.
T.B.: Rywalizacja jest z pewnością w kadrze „Canarinhos”, bo wielu Brazylijczyków należących do światowej czołówki nie miało okazji do regularnych gier w reprezentacji. Mario Jardel i Giovane Elber to znani zawodnicy, którzy czarowali kibiców na arenie europejskiej, jednak w meczach międzypaństwowych raczej zawodzili. Oczywiście w dużym stopniu również trudny charakter tych dwóch graczy spowodował, że jednak swoją karierę zakończyli na piłce klubowej.
P.M.: Taki los piłkarza może spotkać z dwóch powodów. Pierwszy, często spotykany, to zupełnie odmienny styl gry w klubie i reprezentacji. Niektórym zawodnikom trudno przyzwyczaić się do takiej odmiany i myślę, że dobrym przykładem jest tutaj Maciej Żurawski. W klubie grał jako lekko cofnięty napastnik, a w reprezentacji często był wystawiany na samej „szpicy” i gole strzelał bardzo rzadko. Drugim powodem niepowodzenia są, niestety, relacje osobiste pomiędzy selekcjonerem a piłkarzem czy jego agentem. Nie chcę tutaj przytaczać przykładów, bo być może zrobiłbym to pochopnie, ale często taka sytuacja ma miejsce i wartościowy zawodnik nie ma szansy na powołanie do reprezentacji.
D.W.: Drugi raz chciałbym nawiązać do wypowiedzi Tomka. Świetnie, że poruszyłeś temat Elbera. Jednak nie mogę się zgodzić z tym, że zawodził w reprezentacji. Piętnaście meczów, siedem bramek. No dobrze, może się nie wyróżniał, nie był wspaniałym strzelcem, ale ten bilans nie powinien skreślić jego reprezentacyjnej kariery. Do zakończenia jego występów w kadrze Brazylii w wielkim stopniu przyczynili się Ronaldo i Rivaldo. Oni zaprzepaścili jego marzenia na wyjazd do Korei i Japonii na Mistrzostwa Świata, bez motywacji odpuścił występy w narodowym trykocie i skupił się na klubach.
Ł.K.: Na pewno marzeniem każdego piłkarza jest gra w reprezentacji narodowej. Nie wszystkim, którzy spisują się świetnie w swoich klubach, udaje się do niej wejść. Co może zrobić piłkarz, który od dłuższego czasu prezentuje wysoką formę, a przez swojego selekcjonera jest pomijany? Jak może rozwiązać swój problem i czy taka możliwość w ogóle istnieje?
P.M.: No cóż, może to nie jest jakiś sensowny sposób, ale często spotykany w piłkarskim świecie. To po prostu nagłośnienie nazwiska piłkarza przez media. Kandydat w rozmowach z dziennikarzami żali się, że selekcjoner nie widzi jego znakomitych występów i nie powołuje go do reprezentacji, a resztę robi już przekaz mediów, które niejako wywierają presję na sztabie kadry. Podobno żaden (skuteczny) sposób nie jest zły…
D.W.: Wkład w pracę jest najważniejszy. Teraz chcę zaprzeczyć Piotrkowi. Nie ma możliwości, że osobiście zgłosi się do selekcjonera ze słowami „proszę mnie zauważyć”! Jeśli ktoś ma smykałkę do piłki, to powinien ćwiczyć i ćwiczyć, a w końcu ktoś się nim zainteresuje. Nie traktować piłki jako sposób zarobku, ale jako grę, z której czerpiemy radość, bo to właśnie najczęściej gubi zarówno tych młodych, jak i bardziej doświadczonych zawodników.
T.B.: Jeżeli któryś z zawodników prezentuje formę– jak to mówi Leo Beenhaker, „international level” – to w końcu musi dostać taki gracz okazję do gry w reprezentacji, również z tego względu, że kibice, media i obserwatorzy będą tego oczekiwać. Ważne jednak jest, aby nie zadowolić się tylko powołaniem, a przede wszystkim pracować na to, aby dana reprezentacja prezentowała się jak najlepiej i żeby samemu zostać etatowym kadrowiczem.
Wielu świetnych zawodników dobrze spisuje się w klubie, ale nie odgrywa większych ról w swoich reprezentacjach. Czasem zawodnicy nie mogą się w nich odnaleźć i przegrywają miejsce w składzie z innymi lub po prostu nie pasują do koncepcji trenera, który przez to nie daje im szans na pokazanie się i udowodnienie swojej przydatności. Sytuacje te pokazują też, że z niektórych miejsc jest bliżej do reprezentacji, gdyż nieważne, w jakiej formie byli Giovane Elber (Bayern Monachium) i Mario Jardel (FC Porto, Galatasaray Stambuł), bo i tak przegrywali rywalizację z Ronaldo (Inter Mediolan, Real Madryt) i Rivaldo (Barcelona, Milan). Takie sytuacje się zdarzały i zdarzać się będą. Pozostaje jedynie wiara w to, że piłkarska forma i przydatność w reprezentacji będą decydowały o miejscu w niej.
W dyskusji wzięli udział: Łukasz Koszewski (Premier Liga), Tomasz Bejnarowicz (Bundesliga), Piotr Matuszak (Primera Division) i Dominik Wronka (Eredivisie).
