Nikola Moro

Pochodzenie

Urodził się 12 marca 1998 roku w Splicie, a dorastał w Solinie, gdzie zaczynał grać w piłkę. Jako chłopiec kibicował Hajdukowi Split i jeździł z nim na turnieje. Na jeden z nich, w Ivaniću Gradzie, przyjechał autobusem Hajduka, a wrócił do Zagrzebia autobusem Dinama. W wieku 11 lat przeniósł się do Zagrzebia. Najpierw mieszkał z ojcem w domu Dinama w Remetach, gdzie mieszkały młode talenty klubu, a po roku dołączyła do nich reszta rodziny. Ojciec, nazywany Mrki, był gospodarzem tego domu. Mówił, że nie żałuje, że wysłał syna do Zagrzebia, ale pilnował też, by Nikola się uczył.

Kariera

W Dinamie był kapitanem drużyny juniorów, a jesienią 2016 roku, jako 18-latek, zaczął dostawać szanse w pierwszej drużynie u trenera Iwajło Petewa. Przed swoimi pierwszymi derbami z Hajdukiem na Poljudzie mówił otwarcie, że jest kibicem Hajduka, ale trema go nie zje. Z czasem stał się podstawowym zawodnikiem Dinama, które w tamtych latach grało w Lidze Mistrzów i wiosną w europejskich pucharach.

W 2020 roku przeszedł do Dinama Moskwa. W Rosji grał we wszystkich meczach, prawie zawsze po 90 minut. W sezonie 2021/22 Dinamo długo goniło Zenit w walce o mistrzostwo i doszło do finału Pucharu Rosji, ale go przegrało. Moro mówił, że odchodząc z Rosji, kierował się przede wszystkim chęcią gry w mocniejszej lidze.

Pod koniec sierpnia 2022 roku trafił na wypożyczenie z opcją wykupu do Bologni. Przekonał go dyrektor sportowy Marco Di Vaio, który zapewniał, że klub poważnie na niego liczy. Trener Siniša Mihajlović chwalił go, ale mówił, że musi przybrać kilka kilogramów. Moro odpowiadał ze śmiechem, że we Włoszech to najmniejszy problem. Został w Bolonii także po zakończeniu wypożyczenia. W sezonie 2024/25 grał z Bologną w Lidze Mistrzów. 24 kwietnia 2025 roku wyszedł w podstawowym składzie na rewanż półfinału Pucharu Włoch z Empoli i asystował przy golu Giovanniego Fabbiana. W finale z Milanem siedział na ławce, a Bologna zdobyła trofeum. Mówił, że pod względem minut był w tamtym sezonie drugim pomocnikiem zespołu, choć pod koniec grał mniej.

Sukcesy

• 2025 Puchar Włoch z Bologną

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Chorwacji i był kapitanem kadry do lat 21. Na pierwszą reprezentację długo czekał. W 2023 roku dostał wstępne powołanie na finały Ligi Narodów. W sierpniu 2025 roku mówił, że reprezentacja wypełnia go jako człowieka i piłkarza i że nigdy nie był z nią na wielkim turnieju, więc marzy o mundialu. Na mistrzostwa świata 2026 pojechał z kadrą Zlatko Dalicia.