Mundial po trenersku

Wybrzeże Kości Słoniowej uznawane jest za nadzieję Czarnego Lądu na nadchodzącym turnieju, jako ekipa, która może jako pierwszy reprezentant Afryki przebrnąć fazę ćwierćfinałową. W tym celu zatrudniono Svena Gorana Erikssona, który rzecz jasna najbardziej zasłynął z roli selekcjonera angielskiej kadry. Szwed ma za sobą bogatą karierę trenerską i olbrzymi bagaż doświadczenia, które może okazać się w RPA niezbędne. Jednak nietrudno oprzeć się wrażeniu, że od paru lat Eriksson opiera swoje CV jedynie na sukcesach z końca XX wieku, kiedy to z Lazio Rzym wygrało Serie A i zdobyło Puchar Zdobywców Pucharów i pracy – niezbyt owocnej – z reprezentacją Anglii. Bo przecież trudno uznać za sukces na Wyspach dwukrotne dojście do ćwierćfinału MŚ i ME. Ambicje synów Albionu wykraczają znacznie wyżej, a dziennikarze często zamiast na pracy Erikssona skupiali się na nowinkach z jego życia prywatnego. Czas pokaże, czy decyzja WKS w sprawie Erikssona była słuszna.

Raymond Domenech, który na mundialu poprowadzi reprezentację Francji, od dłuższego czasu nie ma łatwego życia. Żurnaliści nieustannie spekulują na temat jego przyszłości na ławce trenerskiej „Trójkolorowych”, a piłkarze często wypowiadają się o tym, że ciężko znaleźć im wspólny język z selekcjonerem. Co więcej, wielu wprost nazywa Domenecha dziwakiem, Francuz często bowiem kontrowersyjnie powołuje piłkarzy do kadry na podstawie… różnych nowinek astrologicznych. Niezrozumiałe decyzje personalne to największa przyczyna animozji na linii selekcjoner – kibice.  Tymczasem Domenech już od sześciu lat piastuje stanowisko szkoleniowca „Les Bleus” i jeśli dojdzie z Francją do finału mistrzostw, to z pewnością będzie mógł być spokojniejszy o swoją przyszłość. I nie będzie musiał zdać się na układ gwiazd.

Serbia po nieudanym eksperymencie z Javierem Clemente i krótkiej przygodzie Miroslava Djukicia, w końcu postawiła na solidną markę w trenerskim światku. Radomir Antić po raz pierwszy w karierze porzucił pracę w hiszpańskich klubach i przejął kadrę swojego kraju. Mający doświadczenie m.in. w Atletico Madryt, Realu Madryt czy też Barcelonie Antić szybko wziął się do pracy. Odmłodził zespół, a także przywrócił do gry ignorowanych wcześniej zawodników. Znany z ciętego języka i niezależnych poglądów trener odniósł sukces, wygrywając swoją grupę eliminacyjną, a na Bałkanach wszyscy wierzą, że to nie koniec.

32 drużyny, 32 selekcjonerów. Wśród nich gwiazdy ławki trenerskiej, którzy znają już smak występów na mistrzostwach świata, a także mundialowi debiutanci wierzący w sukces swojego zespołu. Jedni z bogatą karierą zawodniczą, drudzy niemający wielu sukcesów jako czynni piłkarze, za to nieźle sobie radzący jako szkoleniowcy. Jak widać ,w RPA ujrzymy trenerski miszmasz, który niejednego kibica może zaskoczyć.

• Anglia
• Argentyna
• Diego Maradona
• Fabio Capello
• Francja
• Hiszpania
• Radomir Antić
• Raymond Domenech
• Serbia
• Sven Goran Eriksson
• Vicente Del Bosque
• Wybrzeże Kości Słoniowej

Wybrzeże Kości Słoniowej uznawane jest za nadzieję Czarnego Lądu na nadchodzącym turnieju, jako ekipa, która może jako pierwszy reprezentant Afryki przebrnąć fazę ćwierćfinałową. W tym celu zatrudniono Svena Gorana Erikssona, który rzecz jasna najbardziej zasłynął z roli selekcjonera angielskiej kadry. Szwed ma za sobą bogatą karierę trenerską i olbrzymi bagaż doświadczenia, które może okazać się w RPA niezbędne. Jednak nietrudno oprzeć się wrażeniu, że od paru lat Eriksson opiera swoje CV jedynie na sukcesach z końca XX wieku, kiedy to z Lazio Rzym wygrało Serie A i zdobyło Puchar Zdobywców Pucharów i pracy – niezbyt owocnej – z reprezentacją Anglii. Bo przecież trudno uznać za sukces na Wyspach dwukrotne dojście do ćwierćfinału MŚ i ME. Ambicje synów Albionu wykraczają znacznie wyżej, a dziennikarze często zamiast na pracy Erikssona skupiali się na nowinkach z jego życia prywatnego. Czas pokaże, czy decyzja WKS w sprawie Erikssona była słuszna.

Raymond Domenech, który na mundialu poprowadzi reprezentację Francji, od dłuższego czasu nie ma łatwego życia. Żurnaliści nieustannie spekulują na temat jego przyszłości na ławce trenerskiej „Trójkolorowych”, a piłkarze często wypowiadają się o tym, że ciężko znaleźć im wspólny język z selekcjonerem. Co więcej, wielu wprost nazywa Domenecha dziwakiem, Francuz często bowiem kontrowersyjnie powołuje piłkarzy do kadry na podstawie… różnych nowinek astrologicznych. Niezrozumiałe decyzje personalne to największa przyczyna animozji na linii selekcjoner – kibice.  Tymczasem Domenech już od sześciu lat piastuje stanowisko szkoleniowca „Les Bleus” i jeśli dojdzie z Francją do finału mistrzostw, to z pewnością będzie mógł być spokojniejszy o swoją przyszłość. I nie będzie musiał zdać się na układ gwiazd.

Serbia po nieudanym eksperymencie z Javierem Clemente i krótkiej przygodzie Miroslava Djukicia, w końcu postawiła na solidną markę w trenerskim światku. Radomir Antić po raz pierwszy w karierze porzucił pracę w hiszpańskich klubach i przejął kadrę swojego kraju. Mający doświadczenie m.in. w Atletico Madryt, Realu Madryt czy też Barcelonie Antić szybko wziął się do pracy. Odmłodził zespół, a także przywrócił do gry ignorowanych wcześniej zawodników. Znany z ciętego języka i niezależnych poglądów trener odniósł sukces, wygrywając swoją grupę eliminacyjną, a na Bałkanach wszyscy wierzą, że to nie koniec.

32 drużyny, 32 selekcjonerów. Wśród nich gwiazdy ławki trenerskiej, którzy znają już smak występów na mistrzostwach świata, a także mundialowi debiutanci wierzący w sukces swojego zespołu. Jedni z bogatą karierą zawodniczą, drudzy niemający wielu sukcesów jako czynni piłkarze, za to nieźle sobie radzący jako szkoleniowcy. Jak widać ,w RPA ujrzymy trenerski miszmasz, który niejednego kibica może zaskoczyć.