Ostatnia kolejka La Liga potwierdziła olbrzymi potencjał Realu. Pod czujnym okiem Mourinho w Madrycie rośnie potężna drużyna. A co poza tym? Barcelona wygrała w szlagierze, Valencia straciła tytuł lidera, a Villarreal szansę na przewodnictwo w tabeli.
Madrycka ekipa totalna Trudno powiedzieć, jak duża w tym zasługa Jose Mourinho, ale Real Madryt na tym etapie rozgrywek może poszczycić się imponującymi statystykami. „Królewscy” są liderem tabeli, strzelili najwięcej goli i najmniej ich stracili. W swoich szeregach mają dwóch z trzech czołowych strzelców ligi. Iker Casillas jest najrzadziej interweniującym bramkarzem (23 interwencje w siedmiu meczach to niesamowicie mało, zwłaszcza patrząc na 63 parady Davida de Gei). Najczęściej na bramkę strzela Cristiano Ronaldo i robi to niemal dwa razy częściej niż drugi w klasyfikacji „El Guaje” Villa. Piłkarze z Madrytu mogą poszczycić się największą liczbą asyst w lidze. Najczęściej odbierają też rywalom piłkę. Na razie maszynka Jose M. działa bez zarzutu, jeśli poradzi sobie również z silniejszymi rywalami, zasadne stanie się pytanie, czy da się ją w ogóle zatrzymać.
Cristiano Ronaldo znów zachwyca (fot. skysports.com)
Jeszcze w materii statystyk. Serwis „Defensa Central” zwrócił uwagę na niesamowite wyniki ofensywnego duetu Realu. Cristiano Ronaldo strzelił pięć (sześć, jeśli uwierzymy madryckiej prasie) i miał jak dotąd pięć asyst. Gonzalo Higuain trafił czterokrotnie, a podawał trzy razy. Biorąc pod uwagę niemrawe pierwsze mecze obu panów, statystyki są co najmniej imponujące.
W Barcelonie wreszcie wesoło W poprzednim sezonie Camp Nou było twierdzą nie do zdobycia. Teraz każdy mecz to dramat. Przegrana z beniaminkiem, remis z jednym średniakiem, wymęczone zwycięstwo z drugim. Przyjazd rozpędzonej Valencii miał być testem ostatecznym. Czy Barcelona nie straciła swojej mocy, czy nadal jest faworytem do obrony tytułu. Teraz mamy odpowiedzi. Barcelona część mocy straciła, ale faworytem pozostaje. Po pierwszej połowie w stolicy Katalonii było bardzo cicho. Koszmarna gra niemal każdej formacji połączona ze spokojem podopiecznych Unaia Emery’ego przyniosła skutek. Na drugą połowę Barcelona wyszła wreszcie zmotywowana i wyrwała zwycięstwo. Zawiedli szeregowi, więc sprawę w swoje ręce wziął generał. Wielki zastrzyk pozytywnej energii, wreszcie odrobina spokoju i chwilowe uciszenie krytyków – oto grali chłopcy Guardioli i to ugrali. Mimo że forma Villi nie zachwyca, Messi chwilowo stracił moc, a obrona na czele z Valdesem prezentuje się gorzej niż zwykle, w Katalonii jest wesoło. Wygrali jeden z najważniejszych meczów w sezonie. Pokazali charakter, odrobili straty i wreszcie sami poczuli, że mogą bez lęku iść ku kolejnym triumfom.
Szaleństwa pana M. Sędzia spotkania Herculesa z Villarrealem pokazał, jak cienka jest granica pomiędzy zdrowiem psychicznym a szaleństwem. Pod koniec pierwszej połowy w ciągu kilku sekund pokazał Davidowi Trezeguetowi zarówno żółtą, jak i czerwoną kartkę. Obie za dyskusję. Zdaję sobie sprawę, że w tej krótkiej wymianie zdań musiały paść ciężkie słowa, ale czy były na tyle ciężkie, by wyrzucać za nie z boiska? Podobna sytuacja miała miejsce w ostatnich minutach meczu. Borja Valero sfaulował Drenthego i z całą pewnością zasłużył na żółtą kartkę. Ale tylko na żółtą. To normalne, że piłkarz będzie bronił się przed karą indywidualną w momencie, gdy jego drużyna przeważa na boisku i jest bliska zdobycia bramki. Muniz Fernandez pokazał Hiszpanowi drugą żółtą kartkę i zasugerował, że plac gry nie jest miejscem, w którym powinien aktualnie przebywać. Borja nie doszedł jeszcze zapewne do szatni, a dogonił go Musaccio, wyrzucony za uderzenie w twarz Roystona Drenthe. Po raz kolejny wydaje się, że kara była zbyt surowa. Pierwszy raz w tym sezonie La Liga sędzia w tak absurdalnie dużym stopniu wpłynął na obraz gry. Po raz pierwszy arbiter dał się tak dalece ponieść emocjom. Kibice Herculesa mogą być wściekli – kartka Trezegueta sprawiła, że byli skazani na desperacką obronę. Kibice Villarrealu również – ich dwóch czołowych graczy nie zagra w następnej kolejce.
Bramka kolejki: trafienie Diego Castro w meczu Gijonu z Sevillą. Piękny gol strzelony z pozycji plecami do bramki.
(Trafienie Diego Castro od około 1:15)
Akcja kolejki: jakakolwiek w wykonaniu Realu Madryt z meczu z Malagą. „Królewscy” przez cały mecz bezlitośnie dewastowali obronę rywala, a akcje ich formacji ofensywnych cechowała tak dalece posunięta lekkość i pomysłowość, że momentami wyglądali jak Barcelona sprzed roku.
Jedenastka kolejki:
Diego Alves – Puścił bramkę, ale i tak został smutnym bohaterem meczu Almerii z Racingiem. Gdyby nie jego imponujące interwencje, mecz przerodziłby się w pogrom. Brazylijczyk po raz kolejny udowadnia to, co o nim przy każdej okazji mówi Iker Casillas: jest jednym z najlepszych golkiperów świata.
Andoni Iraola – Bask jak zwykle bezbłędny. Kilka miesięcy temu sporo mówiło się o powołaniu go do kadry Hiszpanii. Teraz, w obliczu zadziwiająco częstych kontuzji Sergio Ramosa i spadku formy Cesara Azpilicuety, Vincente del Bosque może sięgnąć po prawego defensora Athletiku. Na pewno nie zawiedzie w grze obronnej.
Carles Puyol – Gdyby zabrakło „Tarzana”, Barcelona miałaby poważne problemy z wygrywaniem meczów. Gerard Pique ostatnio wykazuje zdecydowanie zbyt dużą ochotę do podawania piłki pod nogi rywali. Za to Puyol jest jak skała, nigdy nie ustępuje pola, walczy twardo i bezkompromisowo, a gdy trzeba, to nawet gola strzeli. Póki w polu karnym Katalończyków będzie powiewała czupryna Carlesa, kibice „Blaugrany” mogą spać choć trochę spokojniej.
Pepe – Portugalczyk cały czas trzyma wysoki poziom. Nigdy nie zawodzi, nie popełnia błędów, jakie sporadycznie przytrafiają się Carvalho. Jego siła, szybkość i odrobina szaleństwa to zbawienie dla Realu. No chyba że poziom szaleństwa wzrośnie – wtedy bywa nieprzyjemnie.
Asier del Horno – Grający obecnie w Levante Bask w swojej karierze grywał już w kilku wielkich klubach, jednak zawsze prędzej czy później lądował na ławce. W Levante mu to nie grozi. Psychiczny spokój przekłada się na niezłą grę. W ostatni weekend do niezłej gry dołożył gola, który wydatnie przyczynił się do ważnego zwycięstwa ekipy z Walencji.
Derek Boateng – rzadko zdarza się, by wyróżnienie za dobrą grę dostawał gracz formacji defensywnej, która puściła dwa gole. Jednak Boateng prezentował się na tyle dobrze, na tyle pewnie, że nawet porażka jego Getafe w meczu z Atletico go nie dyskwalifikuje.
Xavi Hernandez – Mózg Barcelony pracuje doskonale nawet wtedy, gdy reszta organizmu szwankuje. Po bardzo słabej pierwszej połowie meczu z Valencią Katalończyk zaczął grać tak, jak tego oczekują kibice. Dwie genialne piłki, dwie asysty i arcyważna wygrana. Każdy mecz Barcelony bez Xaviego to męczarnie – szefostwo powinno zastanowić się, co będzie, jak rozgrywającego zabraknie.
Andres Iniesta – Mały gracz rodem z La Manchy nieustannie zachwyca. Może nie trafiać w piłkę przez 89 minut, by potem strzelić gola na wagę tytułu. Gdy cała drużyna bezsilnie rozkłada ręce, on po prostu zdobywa bramkę. Gdyby zaraz po przerwie nie umieścił piłki w siatce bramki strzeżonej przez Cesara Sancheza, pewnie Barcelona by tego meczu nie wygrała. Mały, zachwycający, nieco blady diament.
Royston Drenthe – Holender w meczu z Villerrealem był wszędzie. Gdy jego drużyna atakowała, był w pierwszej linii ofensywy, gdy się broniła, dzielnie wspomagał Paco Penię na lewej stronie defensywy. Oba gole Herculesa padły po jego asystach. Royston sumiennie pracuje, by w czerwcu wrócić do Realu Madryt.
Cristiano Ronaldo – Gracz kolejki. Dwa gole, dwie asysty, niezliczone świetne podania, rajdy i strzały. Wielki mecz w wykonaniu Portugalczyka to chyba ostateczny znak, że spadek formy to przeszłość. O klasie Ronaldo najlepiej świadczy fakt, że obecnie jest nie tylko najlepszym strzelcem, ale też najlepszym asystentem La Liga.
Gonzalo Higuain – Argentyński snajper zaliczył dublet i podobnie jak Ronaldo, ostatecznie się przełamał. Niedawno pudłował w sytuacjach sam na sam z bramkarzem, teraz strzela z pozycji, z których strzelić jest niezwykle trudno.
Ostatnia kolejka La Liga potwierdziła olbrzymi potencjał Realu. Pod czujnym okiem Mourinho w Madrycie rośnie potężna drużyna. A co poza tym? Barcelona wygrała w szlagierze, Valencia straciła tytuł lidera, a Villarreal szansę na przewodnictwo w tabeli.
Madrycka ekipa totalna Trudno powiedzieć, jak duża w tym zasługa Jose Mourinho, ale Real Madryt na tym etapie rozgrywek może poszczycić się imponującymi statystykami. „Królewscy” są liderem tabeli, strzelili najwięcej goli i najmniej ich stracili. W swoich szeregach mają dwóch z trzech czołowych strzelców ligi. Iker Casillas jest najrzadziej interweniującym bramkarzem (23 interwencje w siedmiu meczach to niesamowicie mało, zwłaszcza patrząc na 63 parady Davida de Gei). Najczęściej na bramkę strzela Cristiano Ronaldo i robi to niemal dwa razy częściej niż drugi w klasyfikacji „El Guaje” Villa. Piłkarze z Madrytu mogą poszczycić się największą liczbą asyst w lidze. Najczęściej odbierają też rywalom piłkę. Na razie maszynka Jose M. działa bez zarzutu, jeśli poradzi sobie również z silniejszymi rywalami, zasadne stanie się pytanie, czy da się ją w ogóle zatrzymać.
Cristiano Ronaldo znów zachwyca (fot. skysports.com)
Jeszcze w materii statystyk. Serwis „Defensa Central” zwrócił uwagę na niesamowite wyniki ofensywnego duetu Realu. Cristiano Ronaldo strzelił pięć (sześć, jeśli uwierzymy madryckiej prasie) i miał jak dotąd pięć asyst. Gonzalo Higuain trafił czterokrotnie, a podawał trzy razy. Biorąc pod uwagę niemrawe pierwsze mecze obu panów, statystyki są co najmniej imponujące.
W Barcelonie wreszcie wesoło W poprzednim sezonie Camp Nou było twierdzą nie do zdobycia. Teraz każdy mecz to dramat. Przegrana z beniaminkiem, remis z jednym średniakiem, wymęczone zwycięstwo z drugim. Przyjazd rozpędzonej Valencii miał być testem ostatecznym. Czy Barcelona nie straciła swojej mocy, czy nadal jest faworytem do obrony tytułu. Teraz mamy odpowiedzi. Barcelona część mocy straciła, ale faworytem pozostaje. Po pierwszej połowie w stolicy Katalonii było bardzo cicho. Koszmarna gra niemal każdej formacji połączona ze spokojem podopiecznych Unaia Emery’ego przyniosła skutek. Na drugą połowę Barcelona wyszła wreszcie zmotywowana i wyrwała zwycięstwo. Zawiedli szeregowi, więc sprawę w swoje ręce wziął generał. Wielki zastrzyk pozytywnej energii, wreszcie odrobina spokoju i chwilowe uciszenie krytyków – oto grali chłopcy Guardioli i to ugrali. Mimo że forma Villi nie zachwyca, Messi chwilowo stracił moc, a obrona na czele z Valdesem prezentuje się gorzej niż zwykle, w Katalonii jest wesoło. Wygrali jeden z najważniejszych meczów w sezonie. Pokazali charakter, odrobili straty i wreszcie sami poczuli, że mogą bez lęku iść ku kolejnym triumfom.
Szaleństwa pana M. Sędzia spotkania Herculesa z Villarrealem pokazał, jak cienka jest granica pomiędzy zdrowiem psychicznym a szaleństwem. Pod koniec pierwszej połowy w ciągu kilku sekund pokazał Davidowi Trezeguetowi zarówno żółtą, jak i czerwoną kartkę. Obie za dyskusję. Zdaję sobie sprawę, że w tej krótkiej wymianie zdań musiały paść ciężkie słowa, ale czy były na tyle ciężkie, by wyrzucać za nie z boiska? Podobna sytuacja miała miejsce w ostatnich minutach meczu. Borja Valero sfaulował Drenthego i z całą pewnością zasłużył na żółtą kartkę. Ale tylko na żółtą. To normalne, że piłkarz będzie bronił się przed karą indywidualną w momencie, gdy jego drużyna przeważa na boisku i jest bliska zdobycia bramki. Muniz Fernandez pokazał Hiszpanowi drugą żółtą kartkę i zasugerował, że plac gry nie jest miejscem, w którym powinien aktualnie przebywać. Borja nie doszedł jeszcze zapewne do szatni, a dogonił go Musaccio, wyrzucony za uderzenie w twarz Roystona Drenthe. Po raz kolejny wydaje się, że kara była zbyt surowa. Pierwszy raz w tym sezonie La Liga sędzia w tak absurdalnie dużym stopniu wpłynął na obraz gry. Po raz pierwszy arbiter dał się tak dalece ponieść emocjom. Kibice Herculesa mogą być wściekli – kartka Trezegueta sprawiła, że byli skazani na desperacką obronę. Kibice Villarrealu również – ich dwóch czołowych graczy nie zagra w następnej kolejce.
Bramka kolejki: trafienie Diego Castro w meczu Gijonu z Sevillą. Piękny gol strzelony z pozycji plecami do bramki.
(Trafienie Diego Castro od około 1:15)
Akcja kolejki: jakakolwiek w wykonaniu Realu Madryt z meczu z Malagą. „Królewscy” przez cały mecz bezlitośnie dewastowali obronę rywala, a akcje ich formacji ofensywnych cechowała tak dalece posunięta lekkość i pomysłowość, że momentami wyglądali jak Barcelona sprzed roku.
Jedenastka kolejki:
Diego Alves – Puścił bramkę, ale i tak został smutnym bohaterem meczu Almerii z Racingiem. Gdyby nie jego imponujące interwencje, mecz przerodziłby się w pogrom. Brazylijczyk po raz kolejny udowadnia to, co o nim przy każdej okazji mówi Iker Casillas: jest jednym z najlepszych golkiperów świata.
Andoni Iraola – Bask jak zwykle bezbłędny. Kilka miesięcy temu sporo mówiło się o powołaniu go do kadry Hiszpanii. Teraz, w obliczu zadziwiająco częstych kontuzji Sergio Ramosa i spadku formy Cesara Azpilicuety, Vincente del Bosque może sięgnąć po prawego defensora Athletiku. Na pewno nie zawiedzie w grze obronnej.
Carles Puyol – Gdyby zabrakło „Tarzana”, Barcelona miałaby poważne problemy z wygrywaniem meczów. Gerard Pique ostatnio wykazuje zdecydowanie zbyt dużą ochotę do podawania piłki pod nogi rywali. Za to Puyol jest jak skała, nigdy nie ustępuje pola, walczy twardo i bezkompromisowo, a gdy trzeba, to nawet gola strzeli. Póki w polu karnym Katalończyków będzie powiewała czupryna Carlesa, kibice „Blaugrany” mogą spać choć trochę spokojniej.
Pepe – Portugalczyk cały czas trzyma wysoki poziom. Nigdy nie zawodzi, nie popełnia błędów, jakie sporadycznie przytrafiają się Carvalho. Jego siła, szybkość i odrobina szaleństwa to zbawienie dla Realu. No chyba że poziom szaleństwa wzrośnie – wtedy bywa nieprzyjemnie.
Asier del Horno – Grający obecnie w Levante Bask w swojej karierze grywał już w kilku wielkich klubach, jednak zawsze prędzej czy później lądował na ławce. W Levante mu to nie grozi. Psychiczny spokój przekłada się na niezłą grę. W ostatni weekend do niezłej gry dołożył gola, który wydatnie przyczynił się do ważnego zwycięstwa ekipy z Walencji.
Derek Boateng – rzadko zdarza się, by wyróżnienie za dobrą grę dostawał gracz formacji defensywnej, która puściła dwa gole. Jednak Boateng prezentował się na tyle dobrze, na tyle pewnie, że nawet porażka jego Getafe w meczu z Atletico go nie dyskwalifikuje.
Xavi Hernandez – Mózg Barcelony pracuje doskonale nawet wtedy, gdy reszta organizmu szwankuje. Po bardzo słabej pierwszej połowie meczu z Valencią Katalończyk zaczął grać tak, jak tego oczekują kibice. Dwie genialne piłki, dwie asysty i arcyważna wygrana. Każdy mecz Barcelony bez Xaviego to męczarnie – szefostwo powinno zastanowić się, co będzie, jak rozgrywającego zabraknie.
Andres Iniesta – Mały gracz rodem z La Manchy nieustannie zachwyca. Może nie trafiać w piłkę przez 89 minut, by potem strzelić gola na wagę tytułu. Gdy cała drużyna bezsilnie rozkłada ręce, on po prostu zdobywa bramkę. Gdyby zaraz po przerwie nie umieścił piłki w siatce bramki strzeżonej przez Cesara Sancheza, pewnie Barcelona by tego meczu nie wygrała. Mały, zachwycający, nieco blady diament.
Royston Drenthe – Holender w meczu z Villerrealem był wszędzie. Gdy jego drużyna atakowała, był w pierwszej linii ofensywy, gdy się broniła, dzielnie wspomagał Paco Penię na lewej stronie defensywy. Oba gole Herculesa padły po jego asystach. Royston sumiennie pracuje, by w czerwcu wrócić do Realu Madryt.
Cristiano Ronaldo – Gracz kolejki. Dwa gole, dwie asysty, niezliczone świetne podania, rajdy i strzały. Wielki mecz w wykonaniu Portugalczyka to chyba ostateczny znak, że spadek formy to przeszłość. O klasie Ronaldo najlepiej świadczy fakt, że obecnie jest nie tylko najlepszym strzelcem, ale też najlepszym asystentem La Liga.
Gonzalo Higuain – Argentyński snajper zaliczył dublet i podobnie jak Ronaldo, ostatecznie się przełamał. Niedawno pudłował w sytuacjach sam na sam z bramkarzem, teraz strzela z pozycji, z których strzelić jest niezwykle trudno.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
