Mocna liga szóstek

Aby kolorowo jednak nie było, trzeba zaznaczyć, iż tego typu rozgrywki przyciągają również zawodowców. Niejednokrotnie byłem świadkiem meczu, w którym drużyna bazująca na umiejętnościach profesjonalistów – delikatnie to określając – sprowadzała przeciwnika do parteru. Przekonałem się, co takich graczy motywuje do uczestnictwa w rozgrywkach, i chociaż odpowiedzi mogą być oczywiste, są i takie, które zaskakują.

Grają starzy, grają młodzi

Zacznę od tego, że jest grupa piłkarzy, którzy uczestniczą w rozgrywkach regionalnych lub nawet trzeciej lidze, poświęcając swój czas również na ligi szóstek. Nikomu nie trzeba uświadamiać, iż takie drużyny mają na wstępie kolosalną przewagę, a sami gracze poprzez te mecze zapewniają sobie dodatkowy ruch i luźny trening. Bez problemu w każdym zakątku Polski znalazłaby się w lidze osoba, która miałaby za sobą barwną piłkarską karierę. Z rodzimej ligi wymienię tylko Mariusza Unierzyskiego, zdobywcę mistrzostwa Polski z Polonią Warszawa.

Z własnego podwórka wiem, że wielu zawodników grających niegdyś zawodowo bierze udział w rozgrywkach, ponieważ ich duch sportu wciąż jest spragniony kolejnych wyzwań. Można by się pastwić nad losem młodych i niedoświadczonych graczy, ale to chodząca od nogi do nogi piłka i dobre ustawienie są kluczem do zwycięstwa, a nie szybkość i młodzieńczy entuzjazm. Szczególnie to ostatnie jest cechą raczej krótkotrwałą w przypadku niepowodzeń. Nie zaryzykuję stwierdzenia, iż to doświadczenia wynoszone z wieloletnich bojów na różnych boiskach stanowią o sile ekip wygrywających szóstki.

Uczestnicząc w lidze, miałem okazję się przekonać, że wiek nie stanowi różnicy również w drugą stronę. Pragnąc zapewnić sobie i kilku kolegom piłkarskie emocje na weekend, stworzyłem z nimi drużynę, której dane było się zmierzyć z młodymi piłkarzami drugoligowej Legionovii. Mając blisko 30 lat na karku i grając przeciwko chłopakom o średniej wieku osiemnaście lat, zakładałem, że odrobina treningu biegowego, przewaga fizyczna oraz duch walki wystarczą, aby przeciwstawić się ich ekipie. Rzeczywistość, i to na całe szczęście, okazała się inna. Odkładając emocje na bok, należy uznać klasę chłopaków, których regularne treningi w klubie dobitnie przekładają się na poziom gry pośród amatorów.

Trzeba zauważyć, że w wieku szesnastu, siedemnastu lat w życiu młodego gracza powstaje klasyczny dylemat, w którą stronę iść dalej. Pomimo satysfakcji i świetnych doświadczeń całkowite poświęcenie się piłce może oznaczać zamknięcie sobie drzwi przed studiami tudzież innymi możliwościami rozwoju. Ogromną rolę odgrywa w tym wypadku przekonanie do swoich umiejętności, ale jeszcze większą charakter. Ośmielę się stwierdzić, że w tym kraju większości zawodników wciąż trudno jest się wybić z racji trudności, których za granicą już dawno się pozbyto. Pragnąc rozwinąć ten temat, trzeba byłoby powołać komisję narodową, a mowa przecież o codziennych wyborach. Kiedy nie jest się naturalnym talentem, trzeba ciężko popracować, aby swoimi umiejętnościami zwrócić na siebie uwagę.

Z moim rozmówcą, Mateuszem Gębarowskim, kapitanem wspomnianej drużyny oraz człowiekiem zaangażowanym w działalność Legionovii, miałem okazję porozmawiać o ambicjach, zaangażowaniu w sport oraz spostrzeżeniach wyniesionych z szatni profesjonalnych piłkarzy. Podobnie jak w każdej dziedzinie życia, tak i w tym przypadku szczegóły mają ogromne znaczenie, a mowa o możliwości podglądania zawodowców w sytuacjach pozaboiskowych. Jest z kolei jedna rzecz, która absolutnie łączy amatorów z zawodowcami, czyli boiskowe emocje. Rozgrywanie meczów w lidze szóstek jest okazją do przetarcia i szkołą panowania nad nerwami. Odnosząc się do pewnego meczu: dla trzynastoletniego bramkarza będącego w strukturach profesjonalnego klubu jest to bezcenna nauka i taka liga odgrywa ważną rolę.

Graj i nie płacz

Od uczestników ligi zwykle ważniejsza jest osoba, która całą zabawę organizuje. W naszym kraju wielkość ligi jest uzależniona od wielkości miejscowości, w której organizuje się rozgrywki. Przykładem są ligi szóstek w Krakowie czy Toruniu, gdzie istnieje sześć czy siedem poziomów, co musi dawać dużo satysfakcji, gdy drużynie miesiącami, a nawet latami udaje się piąć w górę. Sam skupię się na tym, w czym mam odrobinę doświadczenia, ale też przede wszystkim dlatego, że wiem, jak sprawa wygląda od strony organizacyjnej. W tej kwestii zadałem kilka pytań obecnemu prezesowi zarządu Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich, Robertowi Utce.

Od ilu lat jesteś piłkarskim uczestnikiem ligi, a od ilu zajmujesz się jej prowadzeniem?

Uczestnikiem Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich jestem od momentu jej powstania, tj. 1995 roku. Do rozgrywek w ramach powstającej ligi zgłosiliśmy drużynę pod nazwą „Juniorzy”. Nazwa wzięła się od tego, że większość zawodników w tamtym czasie trenowała w zespole juniorów Legionovii. Do roku 2003 liga była prowadzona przez jej założyciela, pana Mieczysława Bernata, oraz grono osób pomagających jako sędziowie lub organizatorzy. W większości byli to byli zawodnicy Legionovii lub też uczestnicy rozgrywek. W 2003 roku Legionovia zrezygnowała z organizowania ligi i jej organizację przejęło nowo powstałe Stowarzyszenie Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich. Ponieważ w lidze szóstek grałem od samego jej początku, jednocześnie będąc czynnym zawodnikiem Legionovii, to z osobami zajmującymi się organizacją spotykałem się dosyć często.

Zainteresowanie i podpowiadanie samoistnie przerodziło się w czynną pomoc. W przeciwieństwie do wielu osób nie ograniczyłem się do często anonimowego krytykowania błędów i niedociągnięć organizacyjnych, chciałem mieć realny wpływ na ich wyeliminowanie. Z biegiem czasu zostałem członkiem zarządu stowarzyszenia, później wiceprezesem, a od 2007 jego prezesem. Po odejściu A. Bieńki byłem jednym z pomysłodawców i założycieli Stowarzyszenia Legionowskie Amatorskie Ligi Piłkarskie, którego jestem prezesem od momentu powstania. W przybliżeniu można przyjąć, że pomocą przy rozgrywkach zajmuję się od dziesięciu lat. Organizacja rozgrywek jest zatem i hobby, i pewnego rodzaju przyzwyczajeniem. Stanowi też oderwanie się od codziennych obowiązków zawodowych i wyzwanie. Wyzwaniem jest chęć stworzenia czegoś, pozostawienia czegoś nieźle funkcjonującego.

Liga kiedyś, a liga dzisiaj. Czy na poziomie amatorskim widzisz różnicę? Być może widać ją w wieku uczestników – coraz więcej młodych drużyn kontra stara gwardia trzymająca pieczę nad pierwszą ligą. Masz w tej kwestii jakieś spostrzeżenia?

Porównując obecne rozgrywki do tych sprzed pięciu, dziesięciu czy piętnastu lat, widać zdecydowaną różnicę. Różnicę zarówno w wymiarze sportowym, jak i organizacyjnym czy w warunkach do gry. Przypomnę, że przez wiele lat rozgrywki odbywały się na boisku piaszczystym, które w zależności od warunków atmosferycznych zamieniało się w wielkie bajoro błotne lub też w wyschniętą na kamień pustynię. W tym drugim przypadku często z pomocą przychodziła straż pożarna, która przed rozgrywkami polewała boisko wodą. Od pięciu, sześciu lat korzystamy już z dobrodziejstwa boiska ze sztuczną nawierzchnią. Zwiększyła się liczba jednocześnie rozgrywanych meczów. Pojawiła się również spora grupa sędziów, z których większość ma licencję PZS. Także zawodnicy grający w lidze prezentują dużo wyższy poziom sportowy i organizacyjny, zwłaszcza w pierwszej lidze. Większość osób grających w pierwszej lub drugiej lidze to byli piłkarze, którzy przez wiele lat grali i trenowali w klubach sportowych.

Z biegiem lat zmieniały się także zasady rozgrywek. Od pełnej partyzantki aż do obecnej formy ewoluował regulamin rozgrywek. Od kilku lat przed spotkaniem sędziowie otrzymują protokoły meczowe z nazwiskami zawodników – na początku zawierały tylko nazwy drużyn, i to nie zawsze. Liga ma własną stronę internetową, która doczekała się już drugiej wersji, forum służące wymianie wiadomości, a także profil na portalu społecznościowym. Jest podawany szereg informacji, których ilość dodatkowo uległa zwiększeniu na nowej stronie internetowej. Większość drużyn w pierwszej i drugiej lidze prezentuje bardzo wysoki poziom pod względem sprzętu sportowego, którego mogłyby pozazdrościć niektóre drużyny klubowe. To wszystko pozwoliło na przekształcenie lokalnych rozgrywek w ligę mającą renomę w całym powiecie.

***

Rozmowa, chociaż dotycząca konkretnej ligi, mogłaby zostać przeniesiona na wiele innych, poza pewnymi szczegółami. Z Robertem rozmawiałem jeszcze o satysfakcji oraz prywatnym sukcesie, którym jest każdy zakończony sezon. Stowarzyszenie jest wszakże zobligowane do wywiązywania się z nałożonych ustawowo obowiązków sprawozdawczych. Istnieje również szereg innych zobowiązań wobec urzędów tudzież partnerów ligi. W wielu przypadkach obowiązki te spoczywają na jednej osobie, która musi je ustawić w kolejce z życiem prywatnym, pracą i resztą zadań. Dodam jedynie, że gdyby załatwianie formalności odbywało się spokojnie, to możliwe, że liga nie byłaby dla jej prowadzącego problemem. Mówimy jednak o organizacji, przy której należy kontrolować masę rzeczy oraz mieć umiejętności interpersonalne pomagające zmagać się z osobami często stojącymi na drodze stowarzyszenia.

„La Furia Roja”

Mając możliwość porównania kwestii amatorskich lig szóstek, które znamy z własnego podwórka, i tych w Barcelonie, która wprowadza ostatnio do światowego futbolu gwiazdy najwyższego formatu, zadałem kilka pytań uczestnikowi obu rozgrywek. Nietrudno się domyśleć, że podobnie jak w przypadku piłki na najwyższym krajowym poziomie, tak i w przypadku amatorszczyzny różnica w organizacji i podejściu do dyscypliny jest ogromna.

Pierwszą różnicą jest liczba uczestników, których przypada po siedmiu na drużynę. Wynika to z tego, iż rozmiary boiska są zmniejszone proporcjonalnie do rzeczywistych, przez co siódemka przypadająca na drużynę jest w pełni wykorzystywana. Kolejnym rozróżniającym czynnikiem jest mnogość zawodników o gabarytach Xaviego. Należy to ująć w następujący sposób: różnice wynikające z pewnych regionalnych uwarunkowań przenoszą się również na rozgrywki, w których gra fizyczna jest czymś raczej egotycznym, a preferuje się szybką i techniczną piłkę już od najniższej ligi.

Ponieważ miałem pewne doświadczenia, interesowała mnie opinia na temat poziomu kultury, który w profesjonalnej piłce czy też tej szóstkowej może być mocno zróżnicowany, zależnie oczywiście od samych zawodników. Chociaż nie jestem za uogólnianiem, to w tej kwestii niestety mocno odstajemy od Hiszpanów, którzy szanują swojego przeciwnika. Mówimy oczywiście o respekcie dla jego zdrowia, a nie stanie straconych bramek. Wszelkie drobne rzeczy, o których miałem okazję się dowiedzieć, niestety nie mówią zbyt dobrze o poziomie technicznym i – na szczęście o wiele rzadziej – organizacyjnym w Polsce. Nie ma jednak co się pastwić nad własnym losem, kiedy samemu można prezentować przynajmniej bazowe wartości propagowane w świecie futbolu na całym świecie. Reasumując: należy się skupić na pozytywach i przezwyciężać sztywne barykady rzeczywistości, dając przykład kolejnym pokoleniom.

Z pewnością uczestniczenie w rozgrywkach lig szóstkowych jest dla wielu graczy długoletnią przygodą, jedną z nielicznych, którą może być im dane przeżyć. Mam teraz na myśli długoterminowość, a nie mnogość wrażeń. Tych drugich samo życie dostarcza nam wystarczająco dużo. Możliwość budowy czegoś, co z czasem staje się lepsze, jest po prostu uczestniczeniem w wieloletnim projekcie, którego efekty z każdym meczem przynoszą tak istotną w naszym życiu satysfakcję. O wszystkim decydują detale, które szybko przeobrażają podjęte przedsięwzięcia w pozytywne rezultaty lub ciąg nieudanych prób. Zależnie od grupy znajomych pasjonatów dyscypliny drużyna może wypalić niczym pocisk lub trafić niczym kula w płot.

Aby kolorowo jednak nie było, trzeba zaznaczyć, iż tego typu rozgrywki przyciągają również zawodowców. Niejednokrotnie byłem świadkiem meczu, w którym drużyna bazująca na umiejętnościach profesjonalistów – delikatnie to określając – sprowadzała przeciwnika do parteru. Przekonałem się, co takich graczy motywuje do uczestnictwa w rozgrywkach, i chociaż odpowiedzi mogą być oczywiste, są i takie, które zaskakują.

Grają starzy, grają młodzi

Zacznę od tego, że jest grupa piłkarzy, którzy uczestniczą w rozgrywkach regionalnych lub nawet trzeciej lidze, poświęcając swój czas również na ligi szóstek. Nikomu nie trzeba uświadamiać, iż takie drużyny mają na wstępie kolosalną przewagę, a sami gracze poprzez te mecze zapewniają sobie dodatkowy ruch i luźny trening. Bez problemu w każdym zakątku Polski znalazłaby się w lidze osoba, która miałaby za sobą barwną piłkarską karierę. Z rodzimej ligi wymienię tylko Mariusza Unierzyskiego, zdobywcę mistrzostwa Polski z Polonią Warszawa.

Z własnego podwórka wiem, że wielu zawodników grających niegdyś zawodowo bierze udział w rozgrywkach, ponieważ ich duch sportu wciąż jest spragniony kolejnych wyzwań. Można by się pastwić nad losem młodych i niedoświadczonych graczy, ale to chodząca od nogi do nogi piłka i dobre ustawienie są kluczem do zwycięstwa, a nie szybkość i młodzieńczy entuzjazm. Szczególnie to ostatnie jest cechą raczej krótkotrwałą w przypadku niepowodzeń. Nie zaryzykuję stwierdzenia, iż to doświadczenia wynoszone z wieloletnich bojów na różnych boiskach stanowią o sile ekip wygrywających szóstki.

Uczestnicząc w lidze, miałem okazję się przekonać, że wiek nie stanowi różnicy również w drugą stronę. Pragnąc zapewnić sobie i kilku kolegom piłkarskie emocje na weekend, stworzyłem z nimi drużynę, której dane było się zmierzyć z młodymi piłkarzami drugoligowej Legionovii. Mając blisko 30 lat na karku i grając przeciwko chłopakom o średniej wieku osiemnaście lat, zakładałem, że odrobina treningu biegowego, przewaga fizyczna oraz duch walki wystarczą, aby przeciwstawić się ich ekipie. Rzeczywistość, i to na całe szczęście, okazała się inna. Odkładając emocje na bok, należy uznać klasę chłopaków, których regularne treningi w klubie dobitnie przekładają się na poziom gry pośród amatorów.

Trzeba zauważyć, że w wieku szesnastu, siedemnastu lat w życiu młodego gracza powstaje klasyczny dylemat, w którą stronę iść dalej. Pomimo satysfakcji i świetnych doświadczeń całkowite poświęcenie się piłce może oznaczać zamknięcie sobie drzwi przed studiami tudzież innymi możliwościami rozwoju. Ogromną rolę odgrywa w tym wypadku przekonanie do swoich umiejętności, ale jeszcze większą charakter. Ośmielę się stwierdzić, że w tym kraju większości zawodników wciąż trudno jest się wybić z racji trudności, których za granicą już dawno się pozbyto. Pragnąc rozwinąć ten temat, trzeba byłoby powołać komisję narodową, a mowa przecież o codziennych wyborach. Kiedy nie jest się naturalnym talentem, trzeba ciężko popracować, aby swoimi umiejętnościami zwrócić na siebie uwagę.

Z moim rozmówcą, Mateuszem Gębarowskim, kapitanem wspomnianej drużyny oraz człowiekiem zaangażowanym w działalność Legionovii, miałem okazję porozmawiać o ambicjach, zaangażowaniu w sport oraz spostrzeżeniach wyniesionych z szatni profesjonalnych piłkarzy. Podobnie jak w każdej dziedzinie życia, tak i w tym przypadku szczegóły mają ogromne znaczenie, a mowa o możliwości podglądania zawodowców w sytuacjach pozaboiskowych. Jest z kolei jedna rzecz, która absolutnie łączy amatorów z zawodowcami, czyli boiskowe emocje. Rozgrywanie meczów w lidze szóstek jest okazją do przetarcia i szkołą panowania nad nerwami. Odnosząc się do pewnego meczu: dla trzynastoletniego bramkarza będącego w strukturach profesjonalnego klubu jest to bezcenna nauka i taka liga odgrywa ważną rolę.

Graj i nie płacz

Od uczestników ligi zwykle ważniejsza jest osoba, która całą zabawę organizuje. W naszym kraju wielkość ligi jest uzależniona od wielkości miejscowości, w której organizuje się rozgrywki. Przykładem są ligi szóstek w Krakowie czy Toruniu, gdzie istnieje sześć czy siedem poziomów, co musi dawać dużo satysfakcji, gdy drużynie miesiącami, a nawet latami udaje się piąć w górę. Sam skupię się na tym, w czym mam odrobinę doświadczenia, ale też przede wszystkim dlatego, że wiem, jak sprawa wygląda od strony organizacyjnej. W tej kwestii zadałem kilka pytań obecnemu prezesowi zarządu Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich, Robertowi Utce.

Od ilu lat jesteś piłkarskim uczestnikiem ligi, a od ilu zajmujesz się jej prowadzeniem?

Uczestnikiem Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich jestem od momentu jej powstania, tj. 1995 roku. Do rozgrywek w ramach powstającej ligi zgłosiliśmy drużynę pod nazwą „Juniorzy”. Nazwa wzięła się od tego, że większość zawodników w tamtym czasie trenowała w zespole juniorów Legionovii. Do roku 2003 liga była prowadzona przez jej założyciela, pana Mieczysława Bernata, oraz grono osób pomagających jako sędziowie lub organizatorzy. W większości byli to byli zawodnicy Legionovii lub też uczestnicy rozgrywek. W 2003 roku Legionovia zrezygnowała z organizowania ligi i jej organizację przejęło nowo powstałe Stowarzyszenie Legionowskiej Ligi Szóstek Piłkarskich. Ponieważ w lidze szóstek grałem od samego jej początku, jednocześnie będąc czynnym zawodnikiem Legionovii, to z osobami zajmującymi się organizacją spotykałem się dosyć często.

Zainteresowanie i podpowiadanie samoistnie przerodziło się w czynną pomoc. W przeciwieństwie do wielu osób nie ograniczyłem się do często anonimowego krytykowania błędów i niedociągnięć organizacyjnych, chciałem mieć realny wpływ na ich wyeliminowanie. Z biegiem czasu zostałem członkiem zarządu stowarzyszenia, później wiceprezesem, a od 2007 jego prezesem. Po odejściu A. Bieńki byłem jednym z pomysłodawców i założycieli Stowarzyszenia Legionowskie Amatorskie Ligi Piłkarskie, którego jestem prezesem od momentu powstania. W przybliżeniu można przyjąć, że pomocą przy rozgrywkach zajmuję się od dziesięciu lat. Organizacja rozgrywek jest zatem i hobby, i pewnego rodzaju przyzwyczajeniem. Stanowi też oderwanie się od codziennych obowiązków zawodowych i wyzwanie. Wyzwaniem jest chęć stworzenia czegoś, pozostawienia czegoś nieźle funkcjonującego.

Liga kiedyś, a liga dzisiaj. Czy na poziomie amatorskim widzisz różnicę? Być może widać ją w wieku uczestników – coraz więcej młodych drużyn kontra stara gwardia trzymająca pieczę nad pierwszą ligą. Masz w tej kwestii jakieś spostrzeżenia?

Porównując obecne rozgrywki do tych sprzed pięciu, dziesięciu czy piętnastu lat, widać zdecydowaną różnicę. Różnicę zarówno w wymiarze sportowym, jak i organizacyjnym czy w warunkach do gry. Przypomnę, że przez wiele lat rozgrywki odbywały się na boisku piaszczystym, które w zależności od warunków atmosferycznych zamieniało się w wielkie bajoro błotne lub też w wyschniętą na kamień pustynię. W tym drugim przypadku często z pomocą przychodziła straż pożarna, która przed rozgrywkami polewała boisko wodą. Od pięciu, sześciu lat korzystamy już z dobrodziejstwa boiska ze sztuczną nawierzchnią. Zwiększyła się liczba jednocześnie rozgrywanych meczów. Pojawiła się również spora grupa sędziów, z których większość ma licencję PZS. Także zawodnicy grający w lidze prezentują dużo wyższy poziom sportowy i organizacyjny, zwłaszcza w pierwszej lidze. Większość osób grających w pierwszej lub drugiej lidze to byli piłkarze, którzy przez wiele lat grali i trenowali w klubach sportowych.

Z biegiem lat zmieniały się także zasady rozgrywek. Od pełnej partyzantki aż do obecnej formy ewoluował regulamin rozgrywek. Od kilku lat przed spotkaniem sędziowie otrzymują protokoły meczowe z nazwiskami zawodników – na początku zawierały tylko nazwy drużyn, i to nie zawsze. Liga ma własną stronę internetową, która doczekała się już drugiej wersji, forum służące wymianie wiadomości, a także profil na portalu społecznościowym. Jest podawany szereg informacji, których ilość dodatkowo uległa zwiększeniu na nowej stronie internetowej. Większość drużyn w pierwszej i drugiej lidze prezentuje bardzo wysoki poziom pod względem sprzętu sportowego, którego mogłyby pozazdrościć niektóre drużyny klubowe. To wszystko pozwoliło na przekształcenie lokalnych rozgrywek w ligę mającą renomę w całym powiecie.

***

Rozmowa, chociaż dotycząca konkretnej ligi, mogłaby zostać przeniesiona na wiele innych, poza pewnymi szczegółami. Z Robertem rozmawiałem jeszcze o satysfakcji oraz prywatnym sukcesie, którym jest każdy zakończony sezon. Stowarzyszenie jest wszakże zobligowane do wywiązywania się z nałożonych ustawowo obowiązków sprawozdawczych. Istnieje również szereg innych zobowiązań wobec urzędów tudzież partnerów ligi. W wielu przypadkach obowiązki te spoczywają na jednej osobie, która musi je ustawić w kolejce z życiem prywatnym, pracą i resztą zadań. Dodam jedynie, że gdyby załatwianie formalności odbywało się spokojnie, to możliwe, że liga nie byłaby dla jej prowadzącego problemem. Mówimy jednak o organizacji, przy której należy kontrolować masę rzeczy oraz mieć umiejętności interpersonalne pomagające zmagać się z osobami często stojącymi na drodze stowarzyszenia.

„La Furia Roja”

Mając możliwość porównania kwestii amatorskich lig szóstek, które znamy z własnego podwórka, i tych w Barcelonie, która wprowadza ostatnio do światowego futbolu gwiazdy najwyższego formatu, zadałem kilka pytań uczestnikowi obu rozgrywek. Nietrudno się domyśleć, że podobnie jak w przypadku piłki na najwyższym krajowym poziomie, tak i w przypadku amatorszczyzny różnica w organizacji i podejściu do dyscypliny jest ogromna.

Pierwszą różnicą jest liczba uczestników, których przypada po siedmiu na drużynę. Wynika to z tego, iż rozmiary boiska są zmniejszone proporcjonalnie do rzeczywistych, przez co siódemka przypadająca na drużynę jest w pełni wykorzystywana. Kolejnym rozróżniającym czynnikiem jest mnogość zawodników o gabarytach Xaviego. Należy to ująć w następujący sposób: różnice wynikające z pewnych regionalnych uwarunkowań przenoszą się również na rozgrywki, w których gra fizyczna jest czymś raczej egotycznym, a preferuje się szybką i techniczną piłkę już od najniższej ligi.

Ponieważ miałem pewne doświadczenia, interesowała mnie opinia na temat poziomu kultury, który w profesjonalnej piłce czy też tej szóstkowej może być mocno zróżnicowany, zależnie oczywiście od samych zawodników. Chociaż nie jestem za uogólnianiem, to w tej kwestii niestety mocno odstajemy od Hiszpanów, którzy szanują swojego przeciwnika. Mówimy oczywiście o respekcie dla jego zdrowia, a nie stanie straconych bramek. Wszelkie drobne rzeczy, o których miałem okazję się dowiedzieć, niestety nie mówią zbyt dobrze o poziomie technicznym i – na szczęście o wiele rzadziej – organizacyjnym w Polsce. Nie ma jednak co się pastwić nad własnym losem, kiedy samemu można prezentować przynajmniej bazowe wartości propagowane w świecie futbolu na całym świecie. Reasumując: należy się skupić na pozytywach i przezwyciężać sztywne barykady rzeczywistości, dając przykład kolejnym pokoleniom.

Z pewnością uczestniczenie w rozgrywkach lig szóstkowych jest dla wielu graczy długoletnią przygodą, jedną z nielicznych, którą może być im dane przeżyć. Mam teraz na myśli długoterminowość, a nie mnogość wrażeń. Tych drugich samo życie dostarcza nam wystarczająco dużo. Możliwość budowy czegoś, co z czasem staje się lepsze, jest po prostu uczestniczeniem w wieloletnim projekcie, którego efekty z każdym meczem przynoszą tak istotną w naszym życiu satysfakcję. O wszystkim decydują detale, które szybko przeobrażają podjęte przedsięwzięcia w pozytywne rezultaty lub ciąg nieudanych prób. Zależnie od grupy znajomych pasjonatów dyscypliny drużyna może wypalić niczym pocisk lub trafić niczym kula w płot.