30 lat minęło. Mistrzowski zespół Liverpoolu z sezonu 1989/1990

Swoboda w ofensywie Johna Barnsea, ale także Iana Rusha oraz Petera Beardsleya, podobnie jak w zespole Jürgena Kloppa, była możliwa przede wszystkim dzięki ciężko pracującej drugiej linii zespołu. W środkowej strefie boiska brylował szczególnie Steve McMahon, który wraz z pozostałymi pomocnikami świetnie wywiązywał się z zadań w destrukcji. Nierzadko wpisując się także na listę strzelców, co najlepiej świadczy o potencjale ofensywnym Liverpoolu z sezonu 1989/1990.

– Silnikiem drużyny w samym środku boiska byli Steve McMahon i Ronnie Whelan. Trudno zrozumieć, dlaczego McMahon jest tak rzadko wymieniany, kiedy mówi się o legendach Liverpoolu. Ma spory staż w klubie, ma trofea, ma bardzo dobre liczby. To był bardzo twardy zawodnik, którego praca pozwalała ofensywnym piłkarzom na swobodne rozwijanie skrzydeł. Sam również nierzadko wpisywał się także na listę strzelców (50 bramek dla klubu). Jan Molby nadal zmagał się wtedy z problemami, które przez dwa, trzy lata blokowały jego karierę. Inni pomocnicy świetnie wypełniali jednak swoje obowiązki przy częstych absencjach Duńczyka – dodaje Maciej Konofol.

Alan Hansen – ówczesny Virgil van Dijk

Podstawą sukcesu Liverpoolu w sezonie 1989/1990 oprócz indywidualności w ofensywie oraz ciężko pracującej drugiej linii była także najlepsza defensywa w lidze. Blok obronny „The Reds” stracił najmniej bramek ze wszystkich zespołów w rozgrywkach, choć nie ustrzegł się także błędów. Pomyłek na tle rywali było jednak stosunkowo niewiele i z powodu świetnie dysponowanej przedniej formacji rzadko przyczyniały się do porażki.

– W defensywie kapitan Alan Hansen był otoczony zawodnikami, których nazwiska nie powalają współczesnych kibiców. Niektórzy są dziś mocno zapomniani. Najczęściej towarzyszyli mu Glenn Hysen, Barry Venison i David Burrows. Steve Nicol był wtedy przesunięty na prawą pomoc, gdzie radził sobie równie dobrze jak na swojej naturalnej pozycji, choć oczywiście nie był tak dobrym dryblerem i łowcą bramek jak John Barnes. Tak skonstruowana obrona oraz bramkarz Bruce Grobbelaar nie tracili zbyt wielu bramek. Statystycznie Liverpool stracił w tamtym sezonie najmniej goli w lidze. Alan Hansen świetnie wykorzystywał doświadczenie, by dyrygować defensywą, w której grali po prostu nieźli zawodnicy – komentuje nasz rozmówca.

***

Zespół Liverpoolu z sezonu 1989/1990 oraz obecny łączy wiele punktów wspólnych. Znakomici zawodnicy w przedniej formacji, tytaniczna praca drugiej linii, lider w defensywie i ofensywny styl gry. Nie brakuje także różnic, lecz odchodzą one w cień z uwagi na fakt, że obie drużyny sięgnęły po mistrzowski tytuł. 30 lat oczekiwania zostało właśnie zamknięte piękną klamrą. Przez drużynę nie mniej znakomitą od jedenastki sir Kenny’ego Dalglisha.

• Alan Hansen
• Ian Rush
• John Barnes
• Kenny Dalglish
• Liverpool FC
• Peter Beardsley

Swoboda w ofensywie Johna Barnsea, ale także Iana Rusha oraz Petera Beardsleya, podobnie jak w zespole Jürgena Kloppa, była możliwa przede wszystkim dzięki ciężko pracującej drugiej linii zespołu. W środkowej strefie boiska brylował szczególnie Steve McMahon, który wraz z pozostałymi pomocnikami świetnie wywiązywał się z zadań w destrukcji. Nierzadko wpisując się także na listę strzelców, co najlepiej świadczy o potencjale ofensywnym Liverpoolu z sezonu 1989/1990.

– Silnikiem drużyny w samym środku boiska byli Steve McMahon i Ronnie Whelan. Trudno zrozumieć, dlaczego McMahon jest tak rzadko wymieniany, kiedy mówi się o legendach Liverpoolu. Ma spory staż w klubie, ma trofea, ma bardzo dobre liczby. To był bardzo twardy zawodnik, którego praca pozwalała ofensywnym piłkarzom na swobodne rozwijanie skrzydeł. Sam również nierzadko wpisywał się także na listę strzelców (50 bramek dla klubu). Jan Molby nadal zmagał się wtedy z problemami, które przez dwa, trzy lata blokowały jego karierę. Inni pomocnicy świetnie wypełniali jednak swoje obowiązki przy częstych absencjach Duńczyka – dodaje Maciej Konofol.

Alan Hansen – ówczesny Virgil van Dijk

Podstawą sukcesu Liverpoolu w sezonie 1989/1990 oprócz indywidualności w ofensywie oraz ciężko pracującej drugiej linii była także najlepsza defensywa w lidze. Blok obronny „The Reds” stracił najmniej bramek ze wszystkich zespołów w rozgrywkach, choć nie ustrzegł się także błędów. Pomyłek na tle rywali było jednak stosunkowo niewiele i z powodu świetnie dysponowanej przedniej formacji rzadko przyczyniały się do porażki.

– W defensywie kapitan Alan Hansen był otoczony zawodnikami, których nazwiska nie powalają współczesnych kibiców. Niektórzy są dziś mocno zapomniani. Najczęściej towarzyszyli mu Glenn Hysen, Barry Venison i David Burrows. Steve Nicol był wtedy przesunięty na prawą pomoc, gdzie radził sobie równie dobrze jak na swojej naturalnej pozycji, choć oczywiście nie był tak dobrym dryblerem i łowcą bramek jak John Barnes. Tak skonstruowana obrona oraz bramkarz Bruce Grobbelaar nie tracili zbyt wielu bramek. Statystycznie Liverpool stracił w tamtym sezonie najmniej goli w lidze. Alan Hansen świetnie wykorzystywał doświadczenie, by dyrygować defensywą, w której grali po prostu nieźli zawodnicy – komentuje nasz rozmówca.

***

Zespół Liverpoolu z sezonu 1989/1990 oraz obecny łączy wiele punktów wspólnych. Znakomici zawodnicy w przedniej formacji, tytaniczna praca drugiej linii, lider w defensywie i ofensywny styl gry. Nie brakuje także różnic, lecz odchodzą one w cień z uwagi na fakt, że obie drużyny sięgnęły po mistrzowski tytuł. 30 lat oczekiwania zostało właśnie zamknięte piękną klamrą. Przez drużynę nie mniej znakomitą od jedenastki sir Kenny’ego Dalglisha.