Miedź Legnica – zespół na miarę ekstraklasy?

Warto również wymienić jeszcze jedną przyczynę, która dopełnia całokształt miernej gry w defensywie. Miedź nie pomaga sobie przy zatrzymywaniu przeciwników, notuje bowiem drugą najmniejszą liczbę żółtych kartek w lidze (obok Piasta, średnia 1,69 na mecz). Brak agresywnej gry w połączeniu z przeciętnym zabezpieczeniem bramki to mankamenty, na które Dominik Nowak musi szybko znaleźć receptę. Bez niej legniccy kibice nie mogą liczyć na nic więcej niż drugie miejsce od końca.

Ofensywa kuleje, gdy trzeba odrabiać straty

Nie ma w ekstraklasie drużyny, która wyróżniałaby się tym, czym (niestety) może pochwalić się Miedź. Kiedy zespół przegrywa pierwszą połowę, nie zdobywa po 90 minutach żadnych punktów. Sześć meczów, sześć przegranych połówek i sześć porażek. Fatalny bilans i równie nieszczęsny wniosek, który niejako obnaża kolejną słabość legnickiej drużyny. Piłkarze nie potrafią wzbudzić w sobie wystarczającej woli walki (albo są nieskuteczni) w tych newralgicznych momentach i najczęściej zamiast odrobić straty, tracą kolejne bramki.

Łącznie MKS wygrywał swoje spotkania przez zaledwie 163 minuty, co daje ostatnie miejsce w tej niechlubnej statystyce. Śmiało można zatem stwierdzić, że „Lwy” należy napocząć możliwie jak najwcześniej, a dobry rezultat obroni się sam, ponieważ kiedy mecz nie układa się po ich myśli, nie potrafią odpowiednio zareagować. I o ile słaby punkt w postaci formacji obronnej jest problemem do przebrnięcia, o tyle nastawienie piłkarzy w trakcie przegrywania pozostaje twardym orzechem do zgryzienia.

Nadzieja na „lepsze jutro” oczywiście istnieje, ale za sprawą tylko kilku piłkarzy, których możemy policzyć na palcach jednej ręki. O sile ofensywy decyduje znany już wszystkim Forsell (osiem bramek w tym sezonie) i Ojamaa (dwa gole, pięć asyst). Za ich plecami nie pojawia się nikt, kto choć w minimalnym stopniu przybliżałby się do dokonań swoich partnerów. Nie ma w zespole Miedzi zmiennej odpowiedzialności za strzelanie goli, a ogólniej rzecz ujmując – kolektywu, który w każdej kolejce mógłby zaskakiwać czymś innym.

Dużo mówi również fakt, że podopieczni trenera Nowaka nie potrafią zamieniać rzutów różnych na konkretną korzyść (0% skuteczności jako jedyna ekipa w lidze obok Cracovii), tak jak chociażby Legia, która wykonuje podobną liczbę, ale z zupełnie odwrotnym efektem w postaci bramek. Legnicki zespół przez niektóre ograniczenia staje się tak naprawdę drużyną czytelną, ale o dziwo wciąż potrafi zaskakiwać.

Mityczne już problemy związane z rolą beniaminka dają się we znaki i widzimy tego skutki, zaglądając do tabeli, jednak warto zauważyć także pozytywne akcenty. Legniczanie nie mają absolutnie żadnej tremy w starciach z takimi rywalami jak Wisła czy Jagiellonia (oba zakończone zwycięstwem) i właśnie ta odwaga może okazać się kluczem do sukcesu. Ofensywny futbol zawsze spotyka się z pozytywnym odzewem i głównie za to mimowolnie chwalimy „Miedziankę”, ponieważ na polskim podwórku właśnie takich zespołów potrzebujemy. Bez kompleksów i z inklinacjami do otwartej gry, ale żeby móc podziwiać je przez dłuższy okres, one same muszą pracować nad swoimi wadami. Tych Miedź posiada kilka, więc jej przyszłość stoi pod dużym znakiem zapytania. Z kolei pozytywów w morzu nagan jest za mało, dlatego na tę chwilę bliżej im do powrotu na niższy szczebel niż do utrzymania w Lotto Ekstraklasie.