Tomáš Bobček

Pochodzenie

Urodził się 8 września 2001 roku w Rużomberku. Zaczynał w ŠK Lúčky-kúpele, a latem 2012 roku przeszedł do akademii MFK Ružomberok.

Kariera

W słowackiej ekstraklasie zadebiutował jako 17-latek, 2 marca 2019 roku, wchodząc z ławki w bezbramkowym meczu z Zemplínem Michalovce. O tym, że jest w kadrze meczowej, dowiedział się dwie godziny przed spotkaniem. W tym samym roku przeszedł drogę od juniorów do pierwszego zespołu: zimą po raz pierwszy przygotowywał się do sezonu z seniorami, wiosną trafił do pierwszej drużyny, a pod koniec roku grał już w podstawowym składzie. Pierwszego gola w lidze strzelił w październiku 2019 roku w zremisowanym 1:1 meczu ze Slovanem Bratysława.

Od grudnia 2020 roku przez blisko dziesięć miesięcy nie grał z powodu problemów zdrowotnych. Rużomberok mimo to przedłużył z nim kontrakt. W pierwszym meczu po powrocie do wyjściowej jedenastki, w październiku 2021 roku, strzelił jedynego gola w spotkaniu Pucharu Słowacji z Lipanami. W lutym 2022 roku dwoma golami, w tym wyrównującym na 1:1, pomógł wygrać 5:1 derby regionu z MŠK Žilina.

4 września 2023 roku, w ostatnim dniu okienka transferowego, przeszedł do Lechii Gdańsk, wtedy grającej w I lidze. W pierwszym sezonie zdobył z nią mistrzostwo I ligi i awans; zagrał też w wygranych 2:1 derbach z Arką Gdynia, które 19 maja 2024 roku przesądziły o tytule.

Sezon 2024/25 w Ekstraklasie przerywały mu urazy. Po jego powrocie John Carver przeszedł na ustawienie z dwoma napastnikami i postawił na duet Bobčka z Bohdanem Wjunnykiem. Sezon zakończył w kwietniu 2025 roku w meczu z Piastem Gliwice: strzelił gola, a potem zszedł z naderwanym mięśniem.

Latem 2025 roku chciała go Slavia Praga, ale nie zgodziła się na około 12 mln euro, których żądała Lechia. Na początku sezonu 2025/26 strzelił hat tricka w przegranym 3:4 meczu z Lechem Poznań, ale od połowy sierpnia do połowy października nie trafiał do siatki. Gdy miał kłopot z wykańczaniem akcji, Carver umówił go na rozmowę przez Zoom ze swoim przyjacielem Alanem Shearerem. Według trenera ta rozmowa pomogła Bobčkowi. Został wybrany piłkarzem listopada 2025 roku w Ekstraklasie.

Sezon 2025/26 skończył jako król strzelców Ekstraklasy i zwycięzca klasyfikacji kanadyjskiej. Był pierwszym królem strzelców z Lechii od Marco Paixão w sezonie 2016/17, pierwszym Słowakiem od Róberta Demjana w 2013 roku i najmłodszym od Artjomsa Rudņevsa w sezonie 2011/12. W ostatniej kolejce, 23 maja 2026 roku, strzelił w Niecieczy dwa gole, drugiego w doliczonym czasie, i trafił w poprzeczkę z rzutu karnego. Lechia przegrała z Bruk-Betem Termaliką 2:3 i spadła z ligi, a on został pierwszym królem strzelców Ekstraklasy, którego klub spadł.

Latem 2026 roku, czekając na transfer, nie grał w I lidze. 28 sierpnia 2026 roku przeszedł do Frosinone, beniaminka Serie A, za ponad 10 mln euro. Był to wtedy rekordowy transfer zarówno dla Lechii, jak i dla włoskiego klubu. Zadebiutował 2 września 2026 roku w Pucharze Włoch na boisku Sassuolo: wszedł w 62. minucie i wykorzystał swój rzut karny w serii jedenastek, którą Frosinone przegrało.

Sukcesy

• 2026 Król strzelców Ekstraklasy
• 2025 Piłkarz miesiąca Ekstraklasy (listopad)
• 2024 Mistrzostwo I ligi z Lechią Gdańsk

Styl gry

To intensywny, szybki i silny środkowy napastnik. Bardzo dużo pracuje w pressingu i w obronie, także przy stałych fragmentach gry pod własną bramką. Potrafi wykonać wiele sprintów z tą samą intensywnością i walczy o każdą piłkę, nogą i głową.

Nie czeka na podanie w polu karnym, tylko dużo pracuje dla drużyny w drugiej linii. Pod bramką ma instynkt snajpera, dobrze się ustawia i szybko przyspiesza. Technika nie należy do jego głównych atutów.

Reprezentacja

Grał w młodzieżowych reprezentacjach Słowacji, w tym w kadrze U-19, z którą w listopadzie 2019 roku przeszedł pierwszą rundę eliminacji mistrzostw Europy.

Pierwsze powołanie na mecze seniorskiej kadry dostał od Francesca Calzony w sierpniu 2025 roku, ale wtedy nie zagrał. Zadebiutował 14 listopada 2025 roku w Koszycach, w meczu eliminacji mistrzostw świata z Irlandią Północną. Wszedł w 88. minucie za Norberta Gyömbéra, a w pierwszej minucie doliczonego czasu lewą nogą, po rzucie rożnym Lászla Bénesa, strzelił jedynego gola meczu. To zwycięstwo zapewniło Słowacji co najmniej miejsce w barażach. Trzy dni później zagrał w przegranym 0:6 meczu z Niemcami w Lipsku.

W półfinale baraży z Kosowem 26 marca 2026 roku, przegranym przez Słowację 3:4, nie znalazł się w kadrze meczowej.