Marco Asensio nowym liderem Espanyolu. W Madrycie mogą zacierać ręce

https://www.youtube.com/watch?v=Fl1vsg1s-K0

Oprócz wszystkich atrybutów wymienionych wyżej warto jeszcze podkreślić pewność siebie, z jaką gra reprezentant hiszpańskiej młodzieżówki. Nie boi się wziąć piłki na siebie i zastawić się, a dzięki swojej nienagannej technice momentami pozwala sobie  nawet na lekceważące zagrania, którymi ośmiesza rywali. Świetnie przekonać się o tym mógł chociażby Benat, którego Asensio minął w spotkaniu z Bilbao słynną „ruletą”.

Jednak nie wszystko wygląda tak różowo, jak to przedstawiałem do tej pory. Trudno przejść obojętnie obok tendencji do podejmowania ryzyka w grze młodego rozgrywającego. Obserwując jego grę, po oczach bije częstotliwość, z jaką wchodzi z piłką między kilku rywali. W tym wypadku jest to jednak broń obosieczna, gdyż Asensio bardzo często zalicza przy tych zagraniach głupie straty i znajduje się w absolutnej ligowej czołówce w tym aspekcie (więcej zalicza tylko Fabian Orellana).

Asensio cierpi również na częste wahania formy, które są tak charakterystyczne dla piłkarzy w jego wieku. Po genialnym meczu z Betisem potrafił przejść całkowicie obok meczu w spotkaniu z Rayo Vallecano, po którym został najgorzej ocenionym przez media piłkarzem Espanyolu. Później przyszły niezłe spotkania z Granadą i Bilbao, po czym pomocnik w spotkaniu z Malagą, oprócz dosyć łatwej asysty, nie popisał się niczym szczególnym. Inną kwestią jest fakt, że „Pericos” po szybkim strzeleniu dwóch bramek meczu z zespołem z Andaluzji schowali się za podwójną gardą i Asensio miał o wiele więcej obowiązków defensywnych niż normalnie. Mimo tego trudno uznać, żeby zachwycił swoją grą. Zauważalny jest również spadek jego zaangażowania w grze, który ujawnia się poprzez zmniejszoną liczbę podań wykonywanych w trakcie meczu i ich dokładność. I tak można mieć wrażenie, że we wczorajszym spotkaniu z Atletico ponownie przeszedł obok meczu, co tylko potwierdza moją tezę.

Z drugiej jednak strony trudno o cokolwiek się do niego przyczepić. Grał słabiej w spotkaniach, w których podopieczni Sergio po prostu nie zachwycali i pomocnik nie mógł liczyć na wsparcie kolegów. Poza tym oceniać go należy przede wszystkim przez pryzmat jego wieku, a nie potencjału, do którego wyolbrzymiania hiszpańskie media mają słabość.

Co więcej, przychodząc do Espanyolu, miał być ustawiany na mniej odpowiedzialnej roli prawego skrzydłowego w ustawieniu 4–2–3–1, a rolę rozgrywającego miał odgrywać Salva Sevilla. Jednak w obliczu jego kontuzji i bardzo słabego początku sezonu Sergio Gonzalez postanowił nałożyć na Asensio większą odpowiedzialność i uczynił z niego piłkarza, na którym opierać się miała ofensywa „Pericos”. Można oczywiście dyskutować, czy takowym liderem nie jest Felipe Caicedo, ale Ekwadorczyk w tym sezonie częściej wykonuje na boisku efektowne dryblingi (vide siatka na Pablo Fornalsie w meczu z Malagą), niż stanowi rzeczywiste zagrożenie pod bramką rywali. W tych okolicznościach rola Asensio rośnie w geometrycznym tempie.

Na ten moment, obok Alena Halilovicia, jest on niewątpliwie jednym z największych odkryć tego sezonu i piłkarzem, jakiego Espanyol nie miał od czasu Ivana de la Penii. Nic więc dziwnego, że w prasie zaczęły się pojawiać plotki o możliwym skróceniu jego wypożyczenia przez włodarzy Realu i ściągnięcia Asensio już w styczniu do Madrytu. Sergio przed meczem z Rayo chwilowo zamknął dyskusję na ten temat, mówiąc: „Jestem przekonany o tym, że Asensio zostanie z nami cały sezon. Nie mam co do tego żadnych wątpliwości”.

Trudno jednak sobie wyobrazić, aby po sezonie Asensio nie miał wrócić do Madrytu. Jeżeli plotki o możliwym nałożeniu zakazu transferowego na Real się potwierdzą, być może Sergio nie będzie miał nic do powiedzenia i Marco od stycznia będzie nosić białą koszulkę. A to, że na nią zasługuje, nie ulega wątpliwości.