Nowy trener Racingu nie ma nic wspólnego z małym bohaterem arcyciekawej hiszpańskiej kreskówki, poza imieniem i trochę, trzeba przyznać, niepokojącym umiłowaniem do cudów, i innych anormalnych wydarzeń. Taki Marcelino to ma życie!
Racing, który dotychczas słynął z tego, że jest miejscem, gdzie swój futbolowy żywot dopełnia wielki Pedrito Munitis, stał się nagle ważnym punktem na futbolowej mapie Hiszpanii. Pewien hinduski dżentelmen zdecydował się go kupić, dokonał ciekawego transferu (Gio dos Santos, niechciane dziecko La Masii, znów w Hiszpanii!) i przede wszystkim zamienił bezbarwnego jak powietrze Miguela Angela Portugala na młodszego, bardziej szalonego i po prostu lepszego Marcelino Garcię. Hiszpan trenował już zawodników Racingu. W ciągu jednego tylko sezonu wydźwignął ich na najwyższe w historii, szóste miejsce w ligowej tabeli, zapewnił prawo gry w Pucharze UEFA i sobie poszedł. Teraz wrócił w wielkim stylu. Kopnięciem z półobrotu otworzył drzwi klubu, rzucił kilka zdań w stylu Janusza Wójcika, zrobił minę jak Danny Trejo, zapalił cygaro i coś się zmieniło. Dwa mecze, dwa zwycięstwa z wyżej notowanymi rywalami. Najpierw 3:2 z Sevillą na El Sardinero, potem jednobramkowa wiktoria nad Getafe na Alfonso Perez. W Hiszpanii już mówi się o efekcie Marcelino, wieszcząc napędzanemu hinduską gotówką klubowi wielką przyszłość. Ciekawe tylko, jak długo jego podopieczni będą w stanie grać lepiej, niż potrafią.
Piłkarz utkany z powietrza
Waży tyle co duży szczur, wygląda jak duży szczur i tylko pokaźny wzrost oraz brak ogona wskazują nam, że mamy do czynienia z istotą ludzką. Mówi się, że są piłkarze, którzy nogami potrafią wiązać krawaty. On potrafi ten krawat nie tylko zasupłać, ale wcześniej wyprodukować na przygotowanym własnonożnie (sic!) krośnie. Nienaganna technika i szybkość od zawsze były znakiem firmowym tego dżentelmena.
Gdy Angel Di Maria przychodził do Realu, wlókł za sobą worek niepochlebnych opinii. Że dzieciak, że raptus nieradzący sobie z presją, że jeździec bez głowy widzący tylko bramkę rywala… W drużynie „Los Blancos” Argentyńczyk rozkwitł pod czujnym okiem i karzącą ręką Jose Mourinho. Zaczął podawać w sposób niesamowity, strzelał gole wyłącznie piękne, harował w obronie jak żaden inny gracz ofensywny. Wielu obserwatorów stawiało go wyżej niż Ronaldo, który poza brutalnymi statystykami nie imponował niczym. Gdy Angel rozgrywał jeden mecz w tygodniu, był bogiem futbolu, gdy zaczął się maraton Pucharu Króla, jego forma powiedziała „Nie bawię się z wami”, zabrała swoje zabawki i odeszła. A Angel poszedł na ławkę, bo trener najzwyczajniej nie miał sumienia męczyć tego chłopaka, który po pół godzinie siniał, puchnął i grał jak otyły amerykański dzieciak z podstawówki. Gdyby nie fakt, że Real bez pomocy „El Fideo” radził sobie całkiem nieźle, na ulicach stolicy Hiszpanii płonęłyby jego koszulki, a Pinky i Mózg wystosowaliby oświadczenie, w którym zapewniliby opinię publiczną, że wszelkie podobieństwa między nimi i skrzydłowym z Rosario są dziełem przypadku. Teraz forma wróciła z impetem, wprowadzając w zdumienie wszystkich, a najbardziej chyba samego Angela. W meczu z Levante Argentyńczyk po prostu ośmieszał rywali, grał tak, jakby chciał im wykrzyczeć w twarz, że fakt gry w Realu to nobilitacja dla klubu, nie dla niego. Asysta przy golu Karima Benzemy to tylko wisienka na torcie genialnego występu. Piłkarze Lyonu pewnie zrezygnują ze snu, zastępując go wielogodzinną, żmudną analizą pracy nóg Angela.
