Ławka rezerwowych Realu Madryt to w tym sezonie miejsce, którego należy się wystrzegać jak ognia. Kto tam siada, przepada. Idę o zakład, że forma Pedro Leona albo Granero nie jest wcale lepsza od tej, jaką prezentuje Karanka. Aha, podsumowanie obejmuje dwie ostatnie kolejki.
Pinto, Mino, Alves, Adriano, Milito, Pique, Abidal, Maxwell, Busquets, Mascherano, Keita, Xavi, Iniesta, Afellay, Bojan, Villa, Pedro i Messi.
Casillas, Adan, Dudek, Carvalho, Sergio Ramos, Albiol, Arbeloa, Marcelo, Xabi Alonso, Özil, Canales, Di Maria, Lass, Kaka, Granero, Pedro Leon, Gago, Cristiano, Benzema i Adebayor.
Barcelona: 14/18
Real: 11/20
(Listy piłkarzy pochodzą ze środowo-czwartkowych meczów La Liga)
Domyślacie się, o co chodzi? Chodzi o proste obalenie teorii o krótkiej ławce rezerwowych Barcelony i mocarnej ławce Realu. Pogrubiłem piłkarzy, którzy, moim zdaniem, są w stanie w każdych chwili zagrać w pierwszym składzie. W Barcelonie za niezdolnych do udźwignięcia tego ciężaru uważam tylko dwóch rezerwowych bramkarzy, zdecydowanie zbyt szalonego Pinto i zdecydowanie zbyt mało doświadczonego Mino, stopera Milito, który w hierarchii środkowych obrońców znajduje się za Sergio Busquetsem, oraz desperacko poszukującego formy Bojana (decyzja Katalończyka o pozostaniu na Camp Nou, mimo ofert z Valencii i Sevilli, do dziś plasuje się na wysokim drugim miejscu w moim prywatnym rankingu idiotyzmów. Ustępuje tylko Mesutowi Oezilowi i jego całowaniu herbu Realu).
W Madrycie sytuacja jest znacznie gorsza, bo niemal połowa piłkarzy nie nadaje się do gry na poziomie, jakiego oczekuje coraz mniej boski „Mou”. O ile w obronie jest dobrze, bo poza żelazną jedenastką są jeszcze doskonali Arbeloa i Albiol, jakby nie patrzeć, mistrzowie świata. W pomocy do gry nadają się tylko ci, który grają w pierwszym składzie. Jakakolwiek zmiana, poza standardową (Lass>>Khedira, Khedira>>Lass), to strzał w stopę. Pedro Leon to, mówiąc delikatnie, patałach, który Di Marii nie może nawet czyścic butów. Kaka gra tak, jakby go nie było, a Gago wcale nie gra. Kwestię napastników przemilczę, wspominając tylko, że „El Pipita” Higuain zaczął delikatne treningi z piłką.
W temacie Karima „Nie róbcie mi krzywdy” Benzemy. Niżej podpisany był świadkiem sytuacji, gdy w meczu z Deportivo, po pojawieniu się na murawie Adebayora, osoba oglądająca to marne, trzeba przyznać, widowisko, przegapiwszy moment zmiany, była pewna, że murawę opuścił wychowanek Lyonu i wobec koszmarnej formy Togijczyka, zaczęła wyrażać tęsknotę za bielszym z pary napastników Realu. Dopiero po kwadransie wykrzywiona bólem, strachem i innymi niezbyt miłymi uczuciami facjata Francuza pojawiła się na ekranie, wprowadzając wspomnianą osobę w stan wielkiego szoku. Karim Benzema jest mistrzem kamuflażu. Gdyby nie fakt, że jest człowiekiem, który boi się własnego cienia, a każdą decyzję poprzedza żmudnym bilansem zysków i strat, byłby idealnym materiałem na nindżę.
