Mason Mount

Pochodzenie

Urodził się 10 stycznia 1999 roku w Portsmouth. Od czwartego roku życia jeździł z ojcem na mecze Portsmouth FC na Fratton Park, a w domu miał też bliski kontakt z futbolem niższych lig: Tony Mount od dziesięcioleci grał i prowadził kluby niższych lig, w tym Havant Town i Newport Isle of Wight.

Jako sześciolatek, występując w turnieju siedmioosobowych drużyn w barwach lokalnego Boarhunt FC, zwrócił uwagę skauta Chelsea Roba Winzara. Ojciec początkowo nie chciał go oddawać, więc Winzar zaprosił do ośrodka w Cobham całą drużynę Boarhunt na turniej. Boarhunt wygrał turniej, a Mount, jak mówił skaut, nie miał już wątpliwości, gdzie chce grać. Winzar zapamiętał jego agresję i determinację. Przez dwa lata Mount trenował też w ośrodku szkoleniowym Portsmouth, ale gdy miał wybierać klub na sezon U-9, powiedział rodzicom, że w Chelsea jest trudno, ale chłopcy i treningi są tak dobre, że chce podpisać właśnie tam. Do akademii Chelsea dołączył w 2005 roku.

Do piętnastego roku życia, kiedy dopadł go skok wzrostu, był mały jak na swój wiek. W jego roczniku w Chelsea grali Declan Rice, Reece James, Rhian Brewster i Eddie Nketiah, ale to Mounta wyróżniała dojrzałość, więc często występował ze starszymi. Jako 15-latek dostał od Chelsea stypendium z obietnicą zawodowego kontraktu po 17. urodzinach. Ojciec obawiał się, że nie ma w klubie drogi do pierwszego zespołu, bo od czasów Johna Terry'ego nikt z akademii się tam nie przebił, i sugerował, by rozważył inne kluby. Mount odpowiedział, że zostaje: Chelsea to jego klub, bo jest w nim od szóstego roku życia.

Kariera

W młodzieży wygrał z Chelsea FA Youth Cup w 2016 i 2017 roku, a w drugim finale prowadził drużynę U-18 jako kapitan. Zdobył też Młodzieżową Ligę UEFA. Jako 17-latek zaczął regularnie grać w zespole U-23. W listopadzie 2016 roku w meczu z Southampton, w składzie pełnym doświadczonych piłkarzy pierwszej drużyny, w tym Johna Terry'ego, Cesca Fabregasa i Michy'ego Batshuayi'ego, zagrał około 70 minut w wygranym 3:2 spotkaniu. Trener Adi Viveash opowiadał, że obserwujący mecz Antonio Conte był pod wrażeniem, a starsi koledzy nie bali się podawać mu piłki.

Latem 2017 roku, po mistrzostwach Europy U-19, podpisał z Chelsea nowy kontrakt do 2021 roku i został wypożyczony na sezon do Vitesse Arnhem. Jako 18-latek przeprowadził się sam do Holandii. Po wakacjach przyjechał do Arnhem później niż reszta, bo Chelsea nalegała na pięć tygodni odpoczynku po turnieju, i przez półtora miesiąca zagrał tylko raz, 13 minut w przegranym 1:2 meczu z AZ Alkmaar. Rodzice namawiali go do powrotu, ale odpowiedział, że wywalczy miejsce w składzie. 1 października 2017 roku wszedł na boisko w meczu z FC Utrecht przy stanie 0:1 i w kilka sekund wyrównał. Do końca listopada grał już regularnie, a sezon zakończył z 13 golami i 10 asystami we wszystkich rozgrywkach. Mówił później, że wyjazd do Holandii był najlepszą decyzją tamtego okresu.

W sezonie 2018/2019 trafił na wypożyczenie do Derby County, gdzie trenerem został Frank Lampard, którego znał z Chelsea, a asystentem Jody Morris, pod którym wygrał FA Youth Cup. Pierwsza drużyna Chelsea nie była wtedy dla niego opcją, a oferty miały także Rangers, Norwich City, RB Lipsk i Werder Brema. Zagrał 35 razy w Championship i w maju 2019 roku wystąpił w finale baraży o awans, przegranym przez Derby 1:2 z Aston Villą. Latem 2019 roku Lampard został trenerem Chelsea, która miała zakaz transferów i musiała postawić na wychowanków. W lipcu 2019 roku podpisał pięcioletni kontrakt. W Premier League zadebiutował 11 sierpnia 2019 roku w meczu z Manchesterem United na Old Trafford, przegranym 0:4. 26 lipca 2020 roku w meczu z Wolverhampton Wanderers strzelił z rzutu wolnego pierwszego gola, a przy drugiej bramce asystował Olivierowi Giroud. Chelsea wygrała 2:0 i zapewniła sobie czwarte miejsce w lidze. W finale Pucharu Anglii 2020 przegrała z Arsenalem 1:2, a Mount grał do 78. minuty.

Po zwolnieniu Lamparda w styczniu 2021 roku i przyjściu Thomasa Tuchela został ważną częścią drużyny, która zdobyła Ligę Mistrzów. Zagrał w półfinale z Realem Madryt i w finale w Porto, w którym jego prostopadłe podanie otworzyło Kaiowi Havertzowi drogę do jedynego gola. Był pierwszym od Wesa Browna w 2008 roku Anglikiem z asystą w finale Ligi Mistrzów. W sierpniu 2021 roku wystąpił w wygranym w rzutach karnych Superpucharze Europy z Villarrealem, a w lutym 2022 roku w finale klubowych mistrzostw świata z Palmeiras, w którym musiał opuścić boisko z powodu kontuzji. W maju 2022 roku zagrał w przegranym w rzutach karnych finale Pucharu Anglii z Liverpoolem. Premier League przyznała mu nagrodę Academy Graduate za sezon 2020/2021.

W lipcu 2023 roku, 24-latek, któremu w Chelsea wygasał kontrakt, przeszedł do Manchesteru United. Mówił, że przekonały go plany trenera Erika ten Haga, a o odejściu z klubu, w którym wychowywał się od dzieciństwa, wspominał, że to nigdy nie jest łatwe. Chelsea skończyła poprzedni sezon na dwunastym miejscu, a Mount końcówkę rozgrywek stracił przez kontuzję. W sierpniu 2023 roku, po dwóch pierwszych meczach w Premier League, doznał urazu w spotkaniu z Tottenhamem i miał opuścić dwa kolejne. Pierwszego gola dla United strzelił 30 marca 2024 roku w doliczonym czasie meczu z Brentfordem, ale chwilę później rywale wyrównali na 1:1. W maju 2024 roku wszedł z ławki w 93. minucie finału Pucharu Anglii z Manchesterem City, wygranego przez United 2:1. 30 listopada 2025 roku w meczu z Crystal Palace zagrał po raz pierwszy od przejścia z Chelsea pełne 90 minut w Premier League i strzelił gola. Mówił, że to duży pozytyw, bo na pełne 90 minut czekał długo.

Sukcesy

• 2024 Puchar Anglii z Manchesterem United
• 2022 Klubowe mistrzostwa świata z Chelsea
• 2021 Superpuchar Europy z Chelsea
• 2021 Liga Mistrzów z Chelsea
• 2021 Srebrny medal mistrzostw Europy z Anglią
• 2017 Mistrzostwo Europy U-19 z Anglią
• 2017 Najlepszy piłkarz mistrzostw Europy U-19

Styl gry

Jako dziecko wyróżniał się agresją i determinacją, a mimo drobnej postury radził sobie z silniejszymi rywalami. Mówił, że bycie najmniejszym w akademii dało mu technikę, a gra z większymi rywalami nauczyła go, jak sobie z nimi radzić. Strzela i asystuje z drugiej linii. Za wzór w strzelaniu goli z pomocy podawał Franka Lamparda, a w Derby, gdzie Lampard był jego trenerem, zespół opierał się na pressingu i szybkim odzyskiwaniu piłki po stracie.

Reprezentacja

W 2017 roku wygrał z reprezentacją Anglii mistrzostwa Europy U-19 w Gruzji. Uznano go za najlepszego piłkarza turnieju. W fazie grupowej w meczu z Niemcami asystował przy golu Bena Breretona i przy dwóch golach Ryana Sessegnona, a w finale z Portugalią jego rzut wolny odbił się od słupka i po dobitce Easaha Sulimana Anglia objęła prowadzenie. Zagrał także na mistrzostwach Europy U-21 w 2019 roku.

Do seniorskiej kadry został powołany po raz pierwszy w październiku 2018 roku, jeszcze jako piłkarz bez występu w Premier League. Zadebiutował w niej 7 września 2019 roku w wygranym 4:0 meczu z Bułgarią, a pierwszego gola strzelił 17 listopada 2019 roku w wygranym 4:0 meczu z Kosowem.

W kadrze na Euro 2020, rozgrywane w 2021 roku, zagrał wszystkie minuty obu pierwszych spotkań, z Chorwacją i Szkocją. Po meczu ze Szkocją musiał wraz z Benem Chilwellem odbyć izolację po kontakcie z Billym Gilmourem z Chelsea i opuścił mecz z Czechami. Anglia dotarła do finału, który przegrała z Włochami po rzutach karnych.

Na mundialu w Katarze w 2022 roku wszedł z ławki w ćwierćfinale z Francją. Po faulu Theo Hernándeza na nim Anglia dostała drugiego rzutu karnego w tym meczu, którego Harry Kane nie wykorzystał. Anglia przegrała 1:2.