Lech Poznań grał w piłkę, Legia się broniła – klasyk na remis

Lech Poznań nie pozwolił Legii na swoją grę

Plan Lecha na ten mecz był prosty. „Jesteśmy lepsi, więc wyjdźmy do nich wysoko”. Od samego początku „Kolejorz” nie pozwalał na swobodne rozgrywanie Legii. Byli nieustępliwi. „Wojskowi” próbowali ładnie wychodzić spod pressingu podaniami, ale gubili się. A to jakaś niedokładność, a to złe przyjęcie i tak wpadali w pułapkę. Za to z przodu brakowało gościa, który wygra górną piłkę i utrzyma się przy futbolówce. Carlitos raczej nie jest takim graczem, a długie piłki padały łupem graczy w niebieskich koszulkach. Zatem wszystkie atuty zostały zniwelowane. Pozostały dośrodkowania, ale te raziły niedokładnością i rzecz jasna brakowało zawodników do zakończenia akcji.

Dlatego Legia przy Bułgarskiej nie tylko nie zdobyła bramki, ale też nie oddała ani jednego celnego strzału, co w sumie jest normą, bo Lech Poznań mało komu pozwala na niepokojenie Filipa Bednarka. „Kolejorz” zdecydowanie lepiej sobie radził z mniej efektywnym pressingiem warszawiaków. Zdecydowanie swobodniej rozgrywał piłkę, co nie znaczy, że skuteczniej i dokładniej. Musimy jednak przyznać, że na Lechu nie robiły wielkiego wrażenia podejścia piłkarzy Legii, a to głównie ze względu na to, że w środku pola był Nika Kvekveskiri, który tego dnia miał wszystko pod kontrolą.

Kacper Tobiasz zatrzymujący Lecha

Jako że mecz zakończył się wynikiem 0:0, należy wspomnieć o obu blokach defensywnych. W Lechu wyróżniał się na pewno Filip Dagerstal, który jak już pojawiło się jakieś niebezpieczeństwo, to przekreślał wszystkie nadzieje legionistów na udany atak. Jedyną osobą, która stwarzała niebezpieczeństwo Lechowi, był Kristoffer Velde, który swoimi stratami kilka razy wprowadził na minę Barry’ego Douglasa, ale to tylko pokazuje nieporadność Legii w ataku.

Legii nie udało się uniknąć zagrożenia ze strony Lecha, ale siła ofensywna poznaniaków jest tak silna, że trudno się jej postawić. Na ogół Maik Nawrocki na spółkę z Arturem Jędrzejczykiem radzili sobie z Mikaelem Ishakiem. Skrzydeł „Kolejorzowi” nie pozwolili rozwinąć, a jeśli już robiły się kłopoty – a działo się to całkiem często – to pomagali środkowi pomocnicy, czyli Rafał Augustyniak i Bartosz Slisz, a ostatnią instancją był Kacper Tobiasz, który słynnym pajacykiem wyłapał Joao Amarala. Legia w wielu fragmentach wyglądała na drużynę zadowoloną z remisu i pilnującą wyniku za wszelką cenę.

Bramkarzowi Legii warto poświęcić trochę więcej słów w tym meczu, bo to jego kolejny dobry występ. Chyba możemy nawet napisać, że zapewnił punkty „Wojskowym”, a to przecież dopiero 19-latek. Był strasznie pewny. Jeśli już musiał się wysilić, to zawsze stał na posterunku. Zaskoczyć go próbował choćby Jesper Karlstrom petardą z szesnastego metra.

Wilk syty i owca cała?

Kto może być zadowolony po tym starciu? Kto odpowiedział na więcej pytań? Gra Legii wyglądała tak, jakby przyjechała po remis i go wywalczyła. Lech może i nie wygrał, ale pokazał większą jakość od Legii, czyli lidera przed tą kolejką, co może napawać optymizmem przed kolejnymi meczami, które teraz będą rozgrywać co trzy dni, a więc zapowiada się niezły maraton przez następne półtora miesiąca.

Kosta Runjaic zdaje sobie sprawę, że w wielu aspektach gra jego drużyny kuleje i choćby do Lecha w takiej formie jeszcze dużo jej brakuje. Pokazał to ten mecz. Na dłuższą metę jednak Lech taką grą będzie zapewniał sobie zwycięstwa, a zatem chyba na dobre wygrzebał się z dołka.

• Kacper Tobiasz
• Lech Poznań
• Legia Warszawa
• PKO Ekstraklasa