La Liga transferowa – podsumowanie

Najbardziej niespodziewany transfer – Isma Lopez (Lugo > Athletic Bilbao)

Idziemy o zakład, że każdy kibic nieśledzący na co dzień informacji na temat Athleticu Bilbao doznał lekkiego szoku, widząc, że Marcelo Bielsa w kolejnych meczach obecnego sezonu stawia na 22-letniego skrzydłowego. Kim on jest? Skąd się wziął? Dlaczego sadza na ławce Ikera Muniaina i Ibaia Gomeza? Już tłumaczymy. Ismael to taki drugi Benat. Trenerzy szkółki Athleticu się na nim nie poznali, pokazali mu drzwi i o nim zapomnieli. Chłopak przeniósł się do rezerw Realu Saragossa, a później do trzecioligowego Lugo, z którym wywalczył awans do Segunda Division. Okazuje się, że zawodnik, który poprzedni sezon spędził na graniu z półamatorami (sam będąc półamatorem), równie dobrze nadaje się do grania przeciwko Atletico Madryt na Vicente Calderon. To przywiązanie „Los Leones” do Basków bywa trochę irytujące, ale musimy przyznać, że skautom z Lazemy bardzo często udaje się wyciągnąć znikąd talenty naprawdę pierwszej wielkości. Rok temu takim odkryciem miał być Urko Vera. Później okazało się, że jednak były zawodnik Lemony do standardów Primera Division nie przystaje. Ale nie martwcie się – Isma to gracz lepszy pod każdym względem.

Najsmutniejszy transfer – Santi Cazorla (Malaga > Arsenal)

Nie ma co kryć, odejście Cazorli nas zasmuciło. W sekrecie zdradzimy, że spora część redakcji płakała. Niektórzy ze smutku, inni ze szczęścia, a jeszcze inni z powodów osobistych. Ale płacz to płacz, każdy jest tak samo ważny. Płakaliśmy, bo Primera Division opuścił zawodnik wielki, wyjątkowy, jedyny w swoim rodzaju. Ilu piłkarzy może powiedzieć o sobie, że miliony kibiców domagały się wystawiania go w składzie kosztem Xaviego? Pewnie niewielu, niewykluczone, że tylko jeden – Santi. Na mistrzostwach Europy fani „La Seleccion” mieli dość beznadziejnej gry „Makiego” i żądali postawienia na Cazorlę. Del Bosque nie uległ namowom, ale sam fakt prób nacisku jest wymowny. Santito już błyszczy w Arsenalu, poziomem wyrasta ponad kolegów, momentami po prostu przytłacza ich swoimi umiejętnościami. Szkoda, że jego uśmiechnięta facjata jest pokazywana w angielskich, nie hiszpańskich kamerach. Malaga wraz z jego odejściem straciła połowę charakteru. Strata jest naprawdę bolesna. Krwawią serca i tak dalej.

Najbardziej opłacalny transfer – Michu Perez (Rayo Vallecano > Swansea)

Opłacalny niestety dla klubu z Wysp, nie dla biednych Hiszpanów spod Madrytu. Najbardziej bramkostrzelny pomocnik poprzedniego sezonu La Liga opuścił Półwysep Iberyjski za kwotę zupełnie nieprzystającą do jego umiejętności, dwa miliony funtów to przecena we współczesnych czasach niespotykana. Jednak nie zdecydowaliśmy się uznać tego transferu za najgorszy. Powód jest prosty – to był dobry transfer dla wszystkich stron. Rayo było tak zdesperowane, że przyjęłoby ofertę ponad dwa razy niższą, Michu był zbyt dobry, żeby grać w potencjalnym spadkowiczu, a ekipa Swansea szukała nowych i tanich zawodników do nowego projektu. Trzy pieczenie na jednym ogniu za cenę 30 razy niższą od tej, którą Real Madryt zapłacił za Kakę. 30 Michów to jeden Kaka? Teraz chyba proporcje się odwróciły, przynajmniej jeśli weźmiemy pod uwagę umiejętności, formę i statystyki.

Najsmutniejsze pożegnanie – Michel Sanchez (Rayo Vallecano > zakończenie kariery)

Michel był kapitanem Rayo, kapitanem przez wiele lat. I to kapitanem pełną gębą, takim, który po treningach chodził na mecze rezerw, rozmawiał z trenującymi dzieciakami i wpajał im miłość do klubu. Przez ostatni rok był tylko rezerwowym, na murawie pojawiał się sporadycznie, ale i tak piętno, jakie odcisnął na drużynie z Vallecas, jest nie do przecenienia. Sanchez nie był jednym z tych zawodników, którzy całe życie grali w jednej drużynie. Z Madrytu odchodził trzy razy, zawsze tylko na jeden sezon. Nie da się oszukać serca, a serce Michela bije na stadionie „Los Franjirrojos”. – On ma pomysł na swoją przyszłość, a klub będzie go wspierał ze wszystkich sił. Jest wielką postacią dla wszystkich ludzi związanych z Rayo, szczególnie dla dzieci ze szkółki. Michel zawsze będzie łączył w sobie cechy człowieka pierwszej drużyny i adepta akademii – powiedział niedawno Felipe Minambres, dyrektor sportowy drużyny. 37-letni pomocnik milczy na temat swoich planów na przyszłość, a nam marzy się zobaczyć go kiedyś na ławce w roli trenera pierwszej drużyny otoczonego złotym pokoleniem zawodników akademii piłkarskiej. Należy mu się za te lata wzlotów i upadków.

Najbardziej patriotyczne transfery – Dariusz Dudka (Auxerre > Levante), Damien Perquis (Sochaux > Real Betis), Bryan Rabello (Colo-Colo > Sevilla)

Dwa pierwsze transfery pewnie was nie ruszają, wszyscy wiedzą, że nasi defensywnie usposobieni reprezentanci przenieśli się do La Liga. Najciekawszy jest zakup Sevilli. Młody Chilijczyk ma 18 lat i w rozgrywkach Primera Division został zarejestrowany jako Polak. Tym samym kolonia dżentelmenów z paszportami z orzełkiem zwiększyła się ponad dwukrotnie i obecnie mieści pięć nazwisk. Wspominania trójka plus Filipe Luis i Tomer Hemed. Rabello uchodzi w Chile za zdecydowanie największy talent swojego pokolenia. Chłopak zdążył już zadebiutować w dorosłej kadrze „La Roja”, ale na szczęście zrobił to w meczu towarzyskim, więc jeśli selekcjoner Fornalik zdecydowałby się na wysłanie powołania, teoretycznie może liczyć na pozytywną odpowiedź. Teoretycznie. Bo szanse na to, że ta perełka zagra w biało-czerwonych barwach, są tak duże jak szanse Darka Dudki na debiut w kadrze Hiszpanii. A skoro już jesteśmy przy naszych dwóch prawdziwych Polakach, to może tak krótko opiszmy ich sytuację. Dudka, jeśli będzie zapieprzał jak bury osioł, może wywalczyć miejsce w jedenastce Levante. Perquis ma łatwiej, jemu wystarczy solidność.