Zgodnie z obietnicą przedstawiamy Wam drugą część podsumowania dotychczasowych transferów w La Liga. Tym razem pod lupę wzięliśmy drużyny z miejsc od piątego do dziesiątego.
Atletico Madryt
Drużyna z Vicente Calderon na rynku transferowym szalała rok temu, teraz przyszedł czas na odrobinę oszczędności. Zanim jednak przejdziemy do analizy dotychczasowych ruchów transferowych „Los Colchoneros”, czujemy się zobowiązani skierować parę słów do włodarzy klubu, a konkretnie do panów Caminero, Cerezo i Gila. Panowie, jesteście złymi ludźmi i powinniście dla dobra ogółu wejść na maszt telewizyjny i skoczyć.
Alejandro Arribas jeszcze w barwach Rayo (fot. Skysports.com)
Dlaczego tak źle oceniamy tercet działaczy Atletico? Głównie ze względu na to, co zrobili z obroną drużyny. Najpierw zasugerowali wieloletniemu kapitanowi Antonio Lopezowi, że powinien odejść. „El Ultimo Romantico” („Ostatni Romantyk”, niesamowity przydomek!) oczywiście odszedł, przeniósł się do Mallorki. W hiszpańskim futbolu kapitanowie są bardzo ważni, prawdopodobnie ważniejsi niż gdziekolwiek indziej. Prawie zawsze zostają nimi zawodnicy z najdłuższym stażem w drużynie, zazwyczaj wychowankowie. Nawet jeśli siedzą na ławce, dają zespołowi bardzo dużo. Tak właśnie było z Antonio Lopezem. Były gracz „La Seleccion” był bardzo ważny, ale musiał odejść. Fani byli smutni, ale się pocieszali, że przecież ciągle mają Alvaro Domingueza, młodziutkiego, ale już doświadczonego (i mającego za sobą udany debiut w dorosłej kadrze) zawodnika. Obrońca w poprzednich rozgrywkach był drugim kapitanem. Teraz miał być pierwszym. Ale nie będzie, bo działacze uznali, że trzeba go sprzedać. I to nie do Barcelony (Katalończycy usługami Alvara byli zainteresowani od dobrych kilkunastu miesięcy), tylko do Borussii Moenchengladbach! A przecież Hiszpanie, poza paroma wyjątkami, w Bundeslidze zazwyczaj radzą sobie bardzo słabo… Jeśli teraz komuś z Was kołacze się w głowie pytanie o powody takiej decyzji, musimy Was rozczarować. Nie ma powodów. Nie ma logiki. Nie drążcie. Drużynę opuścił jeszcze jeden defensor, ale ta transakcja nie wzbudzała żadnych emocji. Luis Perea postanowił swoją piłkarską emeryturę spędzić w Argentynie, grając dla Cruz Azul.
No dobrze, odeszli trzej kapitanowie, ale ktoś przyszedł. 22-letniego Domingueza zastąpił 33-letni „Cata” Diaz. Po raz kolejny nie ma co zadawać sobie pytania o powody takiej właśnie decyzji. Argentyńczyk od Hiszpana jest gorszy pod każdym względem. Były stoper Getafe to solidny zawodnik, ale ta solidność podszyta jest zdecydowanie zbyt wielką dozą szaleństwa. Nigdy nie wiadomo, co mu strzeli do głowy. Czasami przez dwa miesiące potrafi grać bez żółtej kartki, a czasami przez kilka tygodni w każdym spotkaniu trafiać do notesu sędziego. Jedyną zaletą tej transakcji jest to, że zamknęła się ona w śmiesznie niskiej sumie miliona euro. Wyglądający jak diabeł defensor nie jest, rzecz jasna, jedynym nowym nabytkiem „Los Colchoneros”. Z wypożyczenia wrócili Raul Garcia, Joel Robles, Jorge Pulido i Diego Costa. Na Calderon przybył też występujący dotychczas w Porto skrzydłowy „Cebolla” Rodriguez, który raczej nie ma szans na wywalczenie miejsca w podstawowym składzie. Inaczej sprawy mają się z Emre Belozoglu. Turek dał się przekonać Ardzie Turanowi i przeniósł się do Madrytu. Wszyscy znamy zalety tego zawodnika, chyba nikt nie będzie zdziwiony, jeśli po paru miesiącach aklimatyzacji okaże się, że jest stworzony do grania w La Liga. Problemem Emre może być Diego. Brazylijczyk wrócił do Wolfsburga, ale już teraz wiadomo, że niemiecki klub nie ma zamiaru korzystać z jego usług. Rozgrywający dostał pozwolenie na negocjacje z kim tylko chce, a wiadomo, że chce z Atletico. Zresztą jego agent niedawno stwierdził, że Diego najlepiej czuje się na hiszpańskich boiskach. Oby transakcja doszła do skutku. Chcielibyśmy móc znów patrzeć na współpracę Brazylijczyka z Ardą. Skoro już jesteśmy przy myśleniu życzeniowym, warto wspomnieć o tym, że Atletico ciągle prowadzi poważne rozmowy w sprawie transferu Alberto Botii oraz wypożyczenia Cristiana Tello.
Przyszli: Cebolla Rodriguez, Emre Belozoglu, Cata Diaz*. Odeszli: Antonio Lopez, Antonio Perea, Alvaro Dominguez, Diego, Ruben Perez
Levante UD
Oficjalna strona klubu chwilę po wywalczeniu przez klub prawa gry w eliminacjach Ligi Europy zaczęła tytułować drużynę mianem „Euro Levante”. Oczekiwania związane z grą w pucharach są gigantyczne, wszyscy wiedzą, że być może już niedługo zostanie napisany najwspanialszy rozdział historii klubu. Wydawałoby się, że w takiej sytuacji będziemy świadkami masowych wzmocnień. Niestety Levante nie ma pieniążków na wzmocnienia, to biedny klub. W grę wchodzą tylko transfery za grosze albo wypożyczenia.
Ale zanim zacznie się myśleć o zakupach, trzeba sprzedawać. Na pierwszym wakacyjnym treningu drużyny stawiło się trzynastu piłkarzy. Javi Venta, jeden z filarów defensywy, postanowił ostatkiem piłkarskich sił wspomóc swój ukochany klub w walce o powrót do La Liga i przeniósł się do Villarrealu. Rubena Suareza skusiły pieniądze drzemiące w chińskiej lidze, a Ghezzal, del Horno, Botelho i Xavi Torres wrócili do swoich macierzystych drużyn. Ten ostatni ciągle ma szanse na powrót do Walencji, ale na przeszkodzie może stanąć fakt, że Manuel Pellegrini naprawdę chcę na niego stawiać. Wybór między biednym Levante a bogatą i perspektywiczną Malagą jest niestety bardzo prosty. W chwili pisania tego tekstu ekipa Luisa Garcii podpisała kontrakty z pięcioma zawodnikami, jednak tylko trzech z nich można uznać za nowości w składzie. Angel przeniósł się do Lewantu z Elche, Pedro Rios z Getafe, a Michel z Valencii. Pozostała dwójka w poprzednim sezonie w bordowo-granatowej koszulkach grała na zasadzie wypożyczenia. Arouna Kone i Keylor Navas są już pełnoprawnymi elementami układanki szóstej drużyny poprzedniego sezonu La Liga.
Jeśli włodarze klubu z Ciutat de Valencia chcą na poważnie myśleć o grze w fazie grupowej Ligi Europy, muszą dokonać jeszcze co najmniej pięciu transferów. Teraz dobrze obsadzona jest tylko bramka. Obrona jest w stanie rozpadu, pomoc ledwo zipie, a atak jest jednoosobowy. Działacze mocno sondują rynek pod kątem ewentualnych wypożyczeń. Na celownik wzięto na razie snajpera Atletico Madryt, Diego Costę. Brazylijczyk na wiosnę grał w Rayo i wyczyniał tam prawdziwe cuda. Pewnie w Levante byłoby tak samo. W duecie z Arouną Kone mógłby być postrachem całej ligi. Podobno drugim celem działaczy jest Kiko Femenia. Młody skrzydłowy grający ostatnio w rezerwach Barcelony dostał pozwolenie na szukanie nowego pracodawcy, więc zakontraktowanie go powinno być stosunkowo łatwe. Większy problem będzie z defensywą, bo tu nie ma kogo kupić. Z obozu Levante co jakiś czas dochodzą głosy mówiące o tym, że na gwałt potrzebny jest klasowy stoper, a najlepiej dwóch, ale na apelach się kończy. Jeśli ktoś czegoś nie zrobi, to przygoda klubu z Walencji z europejskimi pucharami będzie bardzo krótka i bardzo mało przyjemna.
Przyszli: Angel Rodriguez, Michel Herrero, Pedro Rios. Odeszli: Kader Ghezzal, Javi Venta, Asier del Horno, Pedro Botelho, Gustavo Cabral, Francisco Farinos, Xavi Torres, Ruben Suarez.
Osasuna Pampeluna
Jesteśmy pod wielkim wrażeniem działań klubu z Nawarry. Naprawdę. Drużyna ta nigdy nie słynęła z jakiegoś szczególnie sprawnego penetrowania rynku transferowego. A teraz… Wszystko zrobili dobrze. Tak dobrze, że już tydzień po otwarciu okienka zakończyli swoją aktywność i praktycznie domknęli kadrę. Do dogrania zostało już tylko kilka prolongat.
Zacznijmy o transferów z klubu. Sporym – ba! wielkim – ciosem dla drużyny będzie pewnie zakończenie wypożyczenia Raula Garcii. Wychowanek Osasuny wrócił do Atletico i w Madrycie czeka na decyzję dotyczącą swojej przyszłości. To tyle, jeśli chodzi o poważne osłabienia. Z drużyną pożegnali się także Eneko Satrustegi (przeszedł do Numancii), Javi Calleja, Jukka Raitala, Ricardo, Roversio oraz Lekić (ciągle szukają pracodawcy). Żaden z nich nie był ważnym ogniwem układanki trenera Mendilibara, każdego da się zastąpić. Nie licząc Raula Garcii, cały kręgosłup ekipy pozostał nienaruszony. Patxi Punal nie ma zamiaru wieszać butów na kołku, Javad Nekounam czeka na propozycję nowego kontraktu, podobnie Ibrahima Balde. Patxi Izco, prezes Nawarczyków, nie próżnuje. Już jakiś czas temu ogłoszono dwa transfery z Rayo Vallecano. Szeregi drużyny z Pampeluny zasili Emiliano Armenteros oraz Alejandro Arribas. Obaj kopacze byli w poprzednim sezonie motorami napędowymi ekipy z Vallecas, teraz kibice Osasuny oczekują od nich co najmniej równie dobrej gry. Nastawienie obu zawodników każe sądzić, że przenosinami na Reyno są zachwyceni. Podobnie zresztą jak fani, którzy na forach internetowych piszą, że nie mogą się już doczekać przyszłego sezonu, żeby zobaczyć, jak będzie wyglądała gra drużyny. A przecież do klubu przyszli jeszcze Sisi, Nano i Ruper. Może nie są to wielkie nazwiska, ale każdy z nich zapowiada się na świetnie uzupełnienie składu. Trener Mendilibar w niedawnym wywiadzie, zapytany o cele na przyszły sezon, powiedział: – Mamy tylko jeden cel. Utrzymać się w La Liga – odnosimy wrażenie, ze w tym wypadku przez Hiszpana przemawia raczej przesadna skromność niż niepewność. Zresztą on sam nieśmiało stwierdził, że ma wrażenie, że w tym momencie dysponuje lepszą i bardziej wyważoną kadrą niż rok temu.
Trener wyspiarzy wypowiada się w tonie skrajnie innym niż szkoleniowiec Osasuny. No ale Mallorcą dowodzi facet, którego chciałoby zatrudnić kilkanaście klubów Primera Division. Joaquin Caparros w kolejnym zespole udowadnia swoje umiejętności. W poprzednim sezonie wyciągnął ekipę na poziom, wydawało się, dla niej nieosiągalny. Teraz ma zamiar dalej podążać tą drogą. – Mam najlepszą kadrę w całej lidze – powiedział niedawno Andaluzyjczyk. – Nie wykluczam kolejnych transferów, ale już w tym momencie jestem naprawdę bardzo zadowolony z tego, co mam. Z tymi piłkarzami jestem w stanie sprawić, by w meczu z nami Madryt i Barcelona bardzo cierpiały. A jeśli oni będą cierpieć, to wyobraźcie sobie, co czeka inne drużyny! Cały „Jokin”. Nie ma chyba w Hiszpanii człowieka, który by go nie lubił i nie szanował. Trener ten jak mało kto potrafi nawiązywać dobre relacje z piłkarzami, przekonywać do siebie działaczy i rozbudzać miłość kibiców. W Bilbao i Sewilli fani ciągle śpiewają o nim piosenki. Caparros jest trochę podobny do Mourinho pod tym względem, że potrafi sprawić, że leniwi zawodnicy zmieniają się w zmotywowane i zdeterminowane maszyny. Dziennikarze zajmujący się Mallorcą twierdzą, że atmosfera panująca obecnie na treningach drużyny z Iberostar Estadi jest iście sielankowa.
Aritz Aduriz wraca do domu (fot. as.com)
Sporo piłkarzy opuściło w ciągu ostatnich tygodni Baleary. Mówiąc sporo, mamy na myśli dziesięciu. Caceres, Cendros i Ogunjimi szukają sobie nowych pracodawców. Marti Crespi przeszedł do grającego w lidze ukraińskiej Czarnomorca Odessa, Tissone do Sampdorii, „Chori” Castro do Realu Sociedad, Sergio Tejera do Espanyolu, Zuiverloon do Herenveen, a Chico i De Guzman do Swansea. Bardzo trudno ocenić, jak taki exodus wpłynie na działanie drużyny, wydaje się, że nijak, bo poza pojedynczymi wyjątkami żaden z wymienionych kopaczy nie odgrywał w ekipie Caparrosa kluczowej roli. Transfery były potrzebne, żeby zrobić miejsce dla zawodników ze szkółki – „Jokin” jest znanym na cały kraj specjalistą od wyciągania młodziutkich, często jeszcze niepełnoletnich chłopaków i robienia z nich zawodników klasy światowej. Kasting na przyszłych członków pierwszego zespołu trwa, na razie wygrywają go Mari, Abdon i Uche. Nie bez szans na awans są również Ximo oraz Enrich, zawodnicy starsi, ale już ograni w Segunda. To tyle, jeśli chodzi o transfery wewnątrzklubowe. Z zewnątrz do Mallorki przybyło na razie czterech zawodników. Największym wzmocnieniem powinien być Javi Marquez, który jakiś czas temu zamienił się klubami z Sergio Tejerą i z Espanyolu przywędrował na Baleary. Bardzo interesujący wydaje się przypadek Antonio Lopeza. O Hiszpanie pisaliśmy już wyżej, w części poświęconej Atletico. Defensor jest już dość stary, ostatnio łapie kontuję za kontuzją, ale gdy jest zdrowy, to gra naprawdę wyśmienicie. Bardzo jesteśmy ciekawi, co „El Ultimo Romantico” pokaże na Iberostar Estadi. Trzecim transferem jest Javier Arizmendi, były już napastnik Getafe. Gracz do bólu przeciętny i kupiony prawdopodobnie tylko po to, by od czasu do czasu wejść na ostatnie pół godziny. Czwarty nabytek to Ruben Mino, który zdecydował się funkcję trzeciego bramkarza FC Barcelona zamienić na rolę zmiennika Dudu Aouate’a w Mallorce. Ludzie związani z „Dumą Katalonii”, a więc z gruntu nieobiektywni, twierdzą, że Ruben to zawodnik na miarę europejskich pucharów. Przekonamy się.
Przyszli: Antonio Lopez, Javi Marquez, Ruben Mino, Javier Arizmendi. Odeszli: Pablo Caceres, Pablo Cendros, Marti Crespi, Chico, Jonathan De Guzman, Fernando Tissone, Marvin Ogunjimi, Chori Castro, Sergio Tejera, Gianni Zuiverloon.
Sevilla FC
Andaluzyjczycy w poprzednim sezonie bardzo rozczarowali. Zajęli dopiero dziewiąte miejsce w lidze i nie wywalczyli prawa gry w pucharach. Trener Michel, przychodząc w czasie sezonu do klubu, podpisał umowę mówiącą, że kontrakt zostanie zerwany, jeśli ekipa nie zakwalifikuje się do Ligi Mistrzów. Wydawało się, że zaraz po zakończeniu rozgrywek głowa legendarnego skrzydłowego poleci. Nic takiego się jednak nie stało, szkoleniowca uratowało to, że prezes del Nido nie był w stanie znaleźć nikogo na jego miejsce. Nieszczęsny Michel w Sewilli został i teraz ma przed sobą najtrudniejsze wyzwanie w karierze. Nie ma już miejsca na kalkulacje, w przyszłym sezonie Andaluzyjczycy muszą walczyć o ligowe podium, inaczej będzie koniec świata. Manu del Moral, mediapunta „Los Nervionenses”, zapewnił ostatnio, że zeszłosezonowa klapa spowodowana była problemami mentalnymi zawodników i niczym więcej, ale to kłamstwo i wszyscy o tym wiedzą. Bez transferów Sevilla nie zawalczy z czołówką. Owych transferów na razie było siedem, ale tylko trzy można uznać za wartościowe. Najważniejsze było oczywiście zakontraktowanie byłego bramkarza Villarrealu, Diego Lopeza. Wychowanek Realu Madryt to znakomity fachowiec, wyraźnie lepszy niż dotychczasowy duet golkiperów drużyny z Sanchez Pizjuan. On sprawi, że fani nie będą już musieli drżeć przy każdej akcji ofensywnej rywala. Drugim na biedę wartościowym ruchem transferowym jest sprowadzenie Javiego Hervasa z Cordoby. Chłopak ma 22 lata i w Segunda Division był w poprzednim sezonie prawdziwym objawieniem. Już w styczniu walczyło o niego kilka ekip La Liga. Sevilla wygrała, zobowiązując się zapłacić klubowi z południa kraju nieco ponad milion euro. Trzecim transferem potencjalnie mogącym okazać się hitem jest zakontraktowanie zawodnika Colo Colo, Bryana Rabello. Chilijczyka bardzo chwalił jego rodak, Gary Medel. Sam Bryan niedawno skończył osiemnaście lat, jest środkowym pomocnikiem i – uwaga – ma polski paszport! Niestety zdążył już zadebiutować w dorosłej kadrze Chile. Dla nas ten paszport jest więc bezwartościowy, za to dla Sevilli może okazać się bezcenny, gdyż dzięki niemu nastolatek nie będzie ograniczał liczby miejsc dla graczy spoza Unii Europejskiej. Kolonia zawodników, którzy mogą pochwalić się obywatelstwem naszego kraju, rośnie. Filipe Luis, Tomer Hemed, a teraz Rabello. Będziemy mu kibicować. Bryan Rabello oe oe oe oe!
Jedźmy dalej z transferami. Pozostałych czterech zawodników, którzy przybyli ostatnio do Sevilli, to gracze co najwyżej drugoplanowi. Hedwiges Maduro od kilku lat nie rozegrał dobrego meczu, Lautaro Acosta i Bernardo w kompromitującym stylu spadli z Racingiem do Segunda Division, a Romaric do Andaluzji wrócił chyba tylko po to, żeby zaraz znów odejść. Jego relacje z Sevillą są, delikatnie mówiąc, chłodne. Z ekipą „Los Nervionenses” pożegnali się Kanoute (będzie grał w lidze chińskiej), De Mul (nie wiadomo, gdzie będzie grał), Kone (Levante) oraz Alexis (Getafe). Jeśli te ruchy personalne mają być zaczynem zmian, które sprawią, że Sevilla wróci do Ligi Mistrzów, to ktoś się chyba niedługo bardzo srogo zawiedzie. Nie licząc paralitycznego Maduro, zero realnych wzmocnień linii obrony? Ciągłe poleganie na niemogącym ustabilizować formy Negredo? Nie tędy droga. Zresztą „El Tiburon” może Sanchez Pizjuan niedługo opuścić. W swoich szeregach widzi go Malaga, a arabskim pieniądzom wyjątkowo trudno się oprzeć. Na stronie internetowej dziennika „Marca”, na podstronie dotyczącej transferów, w rubryczce zawierającej obiekty zainteresowania klubów przy nazwie Sevilla figurują trzy nazwiska Vazquez, Sivok i Piris. Oj, z takim podejściem prezes del Nido Champions League chyba prędko nie zobaczy.
Przyszli: Diego Lopez, Javi Hervas, Bryan Rabello, Hedwiges Maduro. Odeszli: Kanoute, Kone, Armenteros, De Mul, Javi Varas, Alexis.
Athletic Bilbao
Największym zmartwieniem Basków była w ostatnich tygodniach sprawa Marcelo Bielsy. Trener zdenerwował się na działaczy, którzy nie stanęli po jego stronie w konflikcie z firmą zajmującą się remontem ośrodka treningowego, złożył dymisję i zdążył nawet odesłać kilku współpracowników do Ameryki Południowej. Ostatecznie udało się uprosić go, by zmienił decyzję. W przyszłym sezonie będzie trenerem Athleticu, ale po doskonałych relacjach z prezesem Urrutią nie ma już śladu. Teraz jest chłodny dystans, który może bardzo przeszkodzić klubowi w sprawnym funkcjonowaniu. Ale zostawmy sprawy szkoleniowe i zajmijmy się transferami, które – jak wiadomo – w Bilbao nie są wcale taką trywialną sprawą.
Do klubu po kilkuletniej tułaczce powrócił Aritz Aduriz. Napastnik występujący ostatnio w Valencii będzie miał za zadanie sprawić, by klub dysponował jakąkolwiek siłą ognia wtedy, gdy grać nie będzie mógł Fernando Llorente. Pierwszy przedsezonowy sparing daje nadzieję – Athletic wygrał z Lyonem 2:1, a oba gole strzelił właśnie Aduriz. Na tym kończą się poważne wzmocnienia drużyny z San Mames. Do klubu wrócą Orbaiz, Cerrajeria, Ustaritz i Balenziaga, ale żaden z nich nie będzie mógł prawdopodobnie liczyć na miejsce w drużynie. Ostatnim transferem „Los Leones” jest niejaki Ismael Lopez, znany jako Isma. Chłopak ma 22 lata, jest prawoskrzydłowym, a dotychczas grał w trzecioligowym Lugo. Nic więcej o nim nie wiemy. No, może jeszcze to, że w kontrakcie zapisano mu klauzulę odstępnego na poziomie 30 milionów euro, co sprawia, że można mieć nadzieję, iż to nie jest jakiś pierwszy lepszy grajek.
Znamy już pierwszych zawodników, który zostali przez Bielsą skreśleni. Tak jak w poprzednim sezonie Argentyńczyk nie czekał do rozpoczęcia okresu przygotowawczego, tylko od razu wskazał ludzi, których nie chce widzieć na treningach. Są to Gabilondo, Koikili i Diaz de Cerio. Pierwszy przeniósł się do Larnaki, dwaj kolejni będą grali w Segunda Division dla Mirandes.
Wymóg baskijskiego pochodzenia sprawia, że Athleticowi bardzo trudno jest znajdować wartościowych graczy na newralgiczne pozycje. Tak właśnie jest ze środkiem pomocy. W szkółce jest paru zdolnych zawodników, ale żaden z nich nie jest gotowy, by walczyć z Anderem Herrerą o miejsce w składzie. Media sugerują, że potencjalnym wzmocnieniem „Los Leones” może być Raul Garcia albo Benat Etxebarria. Obaj są Baskami, obaj to świetni zawodnicy, ale chyba żaden z nich nie zdecyduje się na transfer na San Mames. Benat w Betisie jest otaczany boską czcią i mało prawdopodobne, by rzucił ten klub dla drużyny, która kilka lat temu strąciła go do trzeciej ligi i postawiła na nim krzyżyk. Raul Garcia z kolei, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, zasługuje na grę w zespole lepszym niż Athletic.
Przyszli: Aritz Aduriz, Isma Lopez. Odeszli: Aitor Ocio, Igor Gabilondo, Koikili Lertxundi, Inigo Diaz de Cerio
* W sekcji „Przyszli” pominęliśmy zawodników wracających z wypożyczenia.
Zgodnie z obietnicą przedstawiamy Wam drugą część podsumowania dotychczasowych transferów w La Liga. Tym razem pod lupę wzięliśmy drużyny z miejsc od piątego do dziesiątego.
Atletico Madryt
Drużyna z Vicente Calderon na rynku transferowym szalała rok temu, teraz przyszedł czas na odrobinę oszczędności. Zanim jednak przejdziemy do analizy dotychczasowych ruchów transferowych „Los Colchoneros”, czujemy się zobowiązani skierować parę słów do włodarzy klubu, a konkretnie do panów Caminero, Cerezo i Gila. Panowie, jesteście złymi ludźmi i powinniście dla dobra ogółu wejść na maszt telewizyjny i skoczyć.
Alejandro Arribas jeszcze w barwach Rayo (fot. Skysports.com)
Dlaczego tak źle oceniamy tercet działaczy Atletico? Głównie ze względu na to, co zrobili z obroną drużyny. Najpierw zasugerowali wieloletniemu kapitanowi Antonio Lopezowi, że powinien odejść. „El Ultimo Romantico” („Ostatni Romantyk”, niesamowity przydomek!) oczywiście odszedł, przeniósł się do Mallorki. W hiszpańskim futbolu kapitanowie są bardzo ważni, prawdopodobnie ważniejsi niż gdziekolwiek indziej. Prawie zawsze zostają nimi zawodnicy z najdłuższym stażem w drużynie, zazwyczaj wychowankowie. Nawet jeśli siedzą na ławce, dają zespołowi bardzo dużo. Tak właśnie było z Antonio Lopezem. Były gracz „La Seleccion” był bardzo ważny, ale musiał odejść. Fani byli smutni, ale się pocieszali, że przecież ciągle mają Alvaro Domingueza, młodziutkiego, ale już doświadczonego (i mającego za sobą udany debiut w dorosłej kadrze) zawodnika. Obrońca w poprzednich rozgrywkach był drugim kapitanem. Teraz miał być pierwszym. Ale nie będzie, bo działacze uznali, że trzeba go sprzedać. I to nie do Barcelony (Katalończycy usługami Alvara byli zainteresowani od dobrych kilkunastu miesięcy), tylko do Borussii Moenchengladbach! A przecież Hiszpanie, poza paroma wyjątkami, w Bundeslidze zazwyczaj radzą sobie bardzo słabo… Jeśli teraz komuś z Was kołacze się w głowie pytanie o powody takiej decyzji, musimy Was rozczarować. Nie ma powodów. Nie ma logiki. Nie drążcie. Drużynę opuścił jeszcze jeden defensor, ale ta transakcja nie wzbudzała żadnych emocji. Luis Perea postanowił swoją piłkarską emeryturę spędzić w Argentynie, grając dla Cruz Azul.
No dobrze, odeszli trzej kapitanowie, ale ktoś przyszedł. 22-letniego Domingueza zastąpił 33-letni „Cata” Diaz. Po raz kolejny nie ma co zadawać sobie pytania o powody takiej właśnie decyzji. Argentyńczyk od Hiszpana jest gorszy pod każdym względem. Były stoper Getafe to solidny zawodnik, ale ta solidność podszyta jest zdecydowanie zbyt wielką dozą szaleństwa. Nigdy nie wiadomo, co mu strzeli do głowy. Czasami przez dwa miesiące potrafi grać bez żółtej kartki, a czasami przez kilka tygodni w każdym spotkaniu trafiać do notesu sędziego. Jedyną zaletą tej transakcji jest to, że zamknęła się ona w śmiesznie niskiej sumie miliona euro. Wyglądający jak diabeł defensor nie jest, rzecz jasna, jedynym nowym nabytkiem „Los Colchoneros”. Z wypożyczenia wrócili Raul Garcia, Joel Robles, Jorge Pulido i Diego Costa. Na Calderon przybył też występujący dotychczas w Porto skrzydłowy „Cebolla” Rodriguez, który raczej nie ma szans na wywalczenie miejsca w podstawowym składzie. Inaczej sprawy mają się z Emre Belozoglu. Turek dał się przekonać Ardzie Turanowi i przeniósł się do Madrytu. Wszyscy znamy zalety tego zawodnika, chyba nikt nie będzie zdziwiony, jeśli po paru miesiącach aklimatyzacji okaże się, że jest stworzony do grania w La Liga. Problemem Emre może być Diego. Brazylijczyk wrócił do Wolfsburga, ale już teraz wiadomo, że niemiecki klub nie ma zamiaru korzystać z jego usług. Rozgrywający dostał pozwolenie na negocjacje z kim tylko chce, a wiadomo, że chce z Atletico. Zresztą jego agent niedawno stwierdził, że Diego najlepiej czuje się na hiszpańskich boiskach. Oby transakcja doszła do skutku. Chcielibyśmy móc znów patrzeć na współpracę Brazylijczyka z Ardą. Skoro już jesteśmy przy myśleniu życzeniowym, warto wspomnieć o tym, że Atletico ciągle prowadzi poważne rozmowy w sprawie transferu Alberto Botii oraz wypożyczenia Cristiana Tello.
Przyszli: Cebolla Rodriguez, Emre Belozoglu, Cata Diaz*. Odeszli: Antonio Lopez, Antonio Perea, Alvaro Dominguez, Diego, Ruben Perez
Levante UD
Oficjalna strona klubu chwilę po wywalczeniu przez klub prawa gry w eliminacjach Ligi Europy zaczęła tytułować drużynę mianem „Euro Levante”. Oczekiwania związane z grą w pucharach są gigantyczne, wszyscy wiedzą, że być może już niedługo zostanie napisany najwspanialszy rozdział historii klubu. Wydawałoby się, że w takiej sytuacji będziemy świadkami masowych wzmocnień. Niestety Levante nie ma pieniążków na wzmocnienia, to biedny klub. W grę wchodzą tylko transfery za grosze albo wypożyczenia.
Ale zanim zacznie się myśleć o zakupach, trzeba sprzedawać. Na pierwszym wakacyjnym treningu drużyny stawiło się trzynastu piłkarzy. Javi Venta, jeden z filarów defensywy, postanowił ostatkiem piłkarskich sił wspomóc swój ukochany klub w walce o powrót do La Liga i przeniósł się do Villarrealu. Rubena Suareza skusiły pieniądze drzemiące w chińskiej lidze, a Ghezzal, del Horno, Botelho i Xavi Torres wrócili do swoich macierzystych drużyn. Ten ostatni ciągle ma szanse na powrót do Walencji, ale na przeszkodzie może stanąć fakt, że Manuel Pellegrini naprawdę chcę na niego stawiać. Wybór między biednym Levante a bogatą i perspektywiczną Malagą jest niestety bardzo prosty. W chwili pisania tego tekstu ekipa Luisa Garcii podpisała kontrakty z pięcioma zawodnikami, jednak tylko trzech z nich można uznać za nowości w składzie. Angel przeniósł się do Lewantu z Elche, Pedro Rios z Getafe, a Michel z Valencii. Pozostała dwójka w poprzednim sezonie w bordowo-granatowej koszulkach grała na zasadzie wypożyczenia. Arouna Kone i Keylor Navas są już pełnoprawnymi elementami układanki szóstej drużyny poprzedniego sezonu La Liga.
Jeśli włodarze klubu z Ciutat de Valencia chcą na poważnie myśleć o grze w fazie grupowej Ligi Europy, muszą dokonać jeszcze co najmniej pięciu transferów. Teraz dobrze obsadzona jest tylko bramka. Obrona jest w stanie rozpadu, pomoc ledwo zipie, a atak jest jednoosobowy. Działacze mocno sondują rynek pod kątem ewentualnych wypożyczeń. Na celownik wzięto na razie snajpera Atletico Madryt, Diego Costę. Brazylijczyk na wiosnę grał w Rayo i wyczyniał tam prawdziwe cuda. Pewnie w Levante byłoby tak samo. W duecie z Arouną Kone mógłby być postrachem całej ligi. Podobno drugim celem działaczy jest Kiko Femenia. Młody skrzydłowy grający ostatnio w rezerwach Barcelony dostał pozwolenie na szukanie nowego pracodawcy, więc zakontraktowanie go powinno być stosunkowo łatwe. Większy problem będzie z defensywą, bo tu nie ma kogo kupić. Z obozu Levante co jakiś czas dochodzą głosy mówiące o tym, że na gwałt potrzebny jest klasowy stoper, a najlepiej dwóch, ale na apelach się kończy. Jeśli ktoś czegoś nie zrobi, to przygoda klubu z Walencji z europejskimi pucharami będzie bardzo krótka i bardzo mało przyjemna.
Przyszli: Angel Rodriguez, Michel Herrero, Pedro Rios. Odeszli: Kader Ghezzal, Javi Venta, Asier del Horno, Pedro Botelho, Gustavo Cabral, Francisco Farinos, Xavi Torres, Ruben Suarez.
Osasuna Pampeluna
Jesteśmy pod wielkim wrażeniem działań klubu z Nawarry. Naprawdę. Drużyna ta nigdy nie słynęła z jakiegoś szczególnie sprawnego penetrowania rynku transferowego. A teraz… Wszystko zrobili dobrze. Tak dobrze, że już tydzień po otwarciu okienka zakończyli swoją aktywność i praktycznie domknęli kadrę. Do dogrania zostało już tylko kilka prolongat.
Zacznijmy o transferów z klubu. Sporym – ba! wielkim – ciosem dla drużyny będzie pewnie zakończenie wypożyczenia Raula Garcii. Wychowanek Osasuny wrócił do Atletico i w Madrycie czeka na decyzję dotyczącą swojej przyszłości. To tyle, jeśli chodzi o poważne osłabienia. Z drużyną pożegnali się także Eneko Satrustegi (przeszedł do Numancii), Javi Calleja, Jukka Raitala, Ricardo, Roversio oraz Lekić (ciągle szukają pracodawcy). Żaden z nich nie był ważnym ogniwem układanki trenera Mendilibara, każdego da się zastąpić. Nie licząc Raula Garcii, cały kręgosłup ekipy pozostał nienaruszony. Patxi Punal nie ma zamiaru wieszać butów na kołku, Javad Nekounam czeka na propozycję nowego kontraktu, podobnie Ibrahima Balde. Patxi Izco, prezes Nawarczyków, nie próżnuje. Już jakiś czas temu ogłoszono dwa transfery z Rayo Vallecano. Szeregi drużyny z Pampeluny zasili Emiliano Armenteros oraz Alejandro Arribas. Obaj kopacze byli w poprzednim sezonie motorami napędowymi ekipy z Vallecas, teraz kibice Osasuny oczekują od nich co najmniej równie dobrej gry. Nastawienie obu zawodników każe sądzić, że przenosinami na Reyno są zachwyceni. Podobnie zresztą jak fani, którzy na forach internetowych piszą, że nie mogą się już doczekać przyszłego sezonu, żeby zobaczyć, jak będzie wyglądała gra drużyny. A przecież do klubu przyszli jeszcze Sisi, Nano i Ruper. Może nie są to wielkie nazwiska, ale każdy z nich zapowiada się na świetnie uzupełnienie składu. Trener Mendilibar w niedawnym wywiadzie, zapytany o cele na przyszły sezon, powiedział: – Mamy tylko jeden cel. Utrzymać się w La Liga – odnosimy wrażenie, ze w tym wypadku przez Hiszpana przemawia raczej przesadna skromność niż niepewność. Zresztą on sam nieśmiało stwierdził, że ma wrażenie, że w tym momencie dysponuje lepszą i bardziej wyważoną kadrą niż rok temu.
Trener wyspiarzy wypowiada się w tonie skrajnie innym niż szkoleniowiec Osasuny. No ale Mallorcą dowodzi facet, którego chciałoby zatrudnić kilkanaście klubów Primera Division. Joaquin Caparros w kolejnym zespole udowadnia swoje umiejętności. W poprzednim sezonie wyciągnął ekipę na poziom, wydawało się, dla niej nieosiągalny. Teraz ma zamiar dalej podążać tą drogą. – Mam najlepszą kadrę w całej lidze – powiedział niedawno Andaluzyjczyk. – Nie wykluczam kolejnych transferów, ale już w tym momencie jestem naprawdę bardzo zadowolony z tego, co mam. Z tymi piłkarzami jestem w stanie sprawić, by w meczu z nami Madryt i Barcelona bardzo cierpiały. A jeśli oni będą cierpieć, to wyobraźcie sobie, co czeka inne drużyny! Cały „Jokin”. Nie ma chyba w Hiszpanii człowieka, który by go nie lubił i nie szanował. Trener ten jak mało kto potrafi nawiązywać dobre relacje z piłkarzami, przekonywać do siebie działaczy i rozbudzać miłość kibiców. W Bilbao i Sewilli fani ciągle śpiewają o nim piosenki. Caparros jest trochę podobny do Mourinho pod tym względem, że potrafi sprawić, że leniwi zawodnicy zmieniają się w zmotywowane i zdeterminowane maszyny. Dziennikarze zajmujący się Mallorcą twierdzą, że atmosfera panująca obecnie na treningach drużyny z Iberostar Estadi jest iście sielankowa.
Aritz Aduriz wraca do domu (fot. as.com)
Sporo piłkarzy opuściło w ciągu ostatnich tygodni Baleary. Mówiąc sporo, mamy na myśli dziesięciu. Caceres, Cendros i Ogunjimi szukają sobie nowych pracodawców. Marti Crespi przeszedł do grającego w lidze ukraińskiej Czarnomorca Odessa, Tissone do Sampdorii, „Chori” Castro do Realu Sociedad, Sergio Tejera do Espanyolu, Zuiverloon do Herenveen, a Chico i De Guzman do Swansea. Bardzo trudno ocenić, jak taki exodus wpłynie na działanie drużyny, wydaje się, że nijak, bo poza pojedynczymi wyjątkami żaden z wymienionych kopaczy nie odgrywał w ekipie Caparrosa kluczowej roli. Transfery były potrzebne, żeby zrobić miejsce dla zawodników ze szkółki – „Jokin” jest znanym na cały kraj specjalistą od wyciągania młodziutkich, często jeszcze niepełnoletnich chłopaków i robienia z nich zawodników klasy światowej. Kasting na przyszłych członków pierwszego zespołu trwa, na razie wygrywają go Mari, Abdon i Uche. Nie bez szans na awans są również Ximo oraz Enrich, zawodnicy starsi, ale już ograni w Segunda. To tyle, jeśli chodzi o transfery wewnątrzklubowe. Z zewnątrz do Mallorki przybyło na razie czterech zawodników. Największym wzmocnieniem powinien być Javi Marquez, który jakiś czas temu zamienił się klubami z Sergio Tejerą i z Espanyolu przywędrował na Baleary. Bardzo interesujący wydaje się przypadek Antonio Lopeza. O Hiszpanie pisaliśmy już wyżej, w części poświęconej Atletico. Defensor jest już dość stary, ostatnio łapie kontuję za kontuzją, ale gdy jest zdrowy, to gra naprawdę wyśmienicie. Bardzo jesteśmy ciekawi, co „El Ultimo Romantico” pokaże na Iberostar Estadi. Trzecim transferem jest Javier Arizmendi, były już napastnik Getafe. Gracz do bólu przeciętny i kupiony prawdopodobnie tylko po to, by od czasu do czasu wejść na ostatnie pół godziny. Czwarty nabytek to Ruben Mino, który zdecydował się funkcję trzeciego bramkarza FC Barcelona zamienić na rolę zmiennika Dudu Aouate’a w Mallorce. Ludzie związani z „Dumą Katalonii”, a więc z gruntu nieobiektywni, twierdzą, że Ruben to zawodnik na miarę europejskich pucharów. Przekonamy się.
Przyszli: Antonio Lopez, Javi Marquez, Ruben Mino, Javier Arizmendi. Odeszli: Pablo Caceres, Pablo Cendros, Marti Crespi, Chico, Jonathan De Guzman, Fernando Tissone, Marvin Ogunjimi, Chori Castro, Sergio Tejera, Gianni Zuiverloon.
Sevilla FC
Andaluzyjczycy w poprzednim sezonie bardzo rozczarowali. Zajęli dopiero dziewiąte miejsce w lidze i nie wywalczyli prawa gry w pucharach. Trener Michel, przychodząc w czasie sezonu do klubu, podpisał umowę mówiącą, że kontrakt zostanie zerwany, jeśli ekipa nie zakwalifikuje się do Ligi Mistrzów. Wydawało się, że zaraz po zakończeniu rozgrywek głowa legendarnego skrzydłowego poleci. Nic takiego się jednak nie stało, szkoleniowca uratowało to, że prezes del Nido nie był w stanie znaleźć nikogo na jego miejsce. Nieszczęsny Michel w Sewilli został i teraz ma przed sobą najtrudniejsze wyzwanie w karierze. Nie ma już miejsca na kalkulacje, w przyszłym sezonie Andaluzyjczycy muszą walczyć o ligowe podium, inaczej będzie koniec świata. Manu del Moral, mediapunta „Los Nervionenses”, zapewnił ostatnio, że zeszłosezonowa klapa spowodowana była problemami mentalnymi zawodników i niczym więcej, ale to kłamstwo i wszyscy o tym wiedzą. Bez transferów Sevilla nie zawalczy z czołówką. Owych transferów na razie było siedem, ale tylko trzy można uznać za wartościowe. Najważniejsze było oczywiście zakontraktowanie byłego bramkarza Villarrealu, Diego Lopeza. Wychowanek Realu Madryt to znakomity fachowiec, wyraźnie lepszy niż dotychczasowy duet golkiperów drużyny z Sanchez Pizjuan. On sprawi, że fani nie będą już musieli drżeć przy każdej akcji ofensywnej rywala. Drugim na biedę wartościowym ruchem transferowym jest sprowadzenie Javiego Hervasa z Cordoby. Chłopak ma 22 lata i w Segunda Division był w poprzednim sezonie prawdziwym objawieniem. Już w styczniu walczyło o niego kilka ekip La Liga. Sevilla wygrała, zobowiązując się zapłacić klubowi z południa kraju nieco ponad milion euro. Trzecim transferem potencjalnie mogącym okazać się hitem jest zakontraktowanie zawodnika Colo Colo, Bryana Rabello. Chilijczyka bardzo chwalił jego rodak, Gary Medel. Sam Bryan niedawno skończył osiemnaście lat, jest środkowym pomocnikiem i – uwaga – ma polski paszport! Niestety zdążył już zadebiutować w dorosłej kadrze Chile. Dla nas ten paszport jest więc bezwartościowy, za to dla Sevilli może okazać się bezcenny, gdyż dzięki niemu nastolatek nie będzie ograniczał liczby miejsc dla graczy spoza Unii Europejskiej. Kolonia zawodników, którzy mogą pochwalić się obywatelstwem naszego kraju, rośnie. Filipe Luis, Tomer Hemed, a teraz Rabello. Będziemy mu kibicować. Bryan Rabello oe oe oe oe!
Jedźmy dalej z transferami. Pozostałych czterech zawodników, którzy przybyli ostatnio do Sevilli, to gracze co najwyżej drugoplanowi. Hedwiges Maduro od kilku lat nie rozegrał dobrego meczu, Lautaro Acosta i Bernardo w kompromitującym stylu spadli z Racingiem do Segunda Division, a Romaric do Andaluzji wrócił chyba tylko po to, żeby zaraz znów odejść. Jego relacje z Sevillą są, delikatnie mówiąc, chłodne. Z ekipą „Los Nervionenses” pożegnali się Kanoute (będzie grał w lidze chińskiej), De Mul (nie wiadomo, gdzie będzie grał), Kone (Levante) oraz Alexis (Getafe). Jeśli te ruchy personalne mają być zaczynem zmian, które sprawią, że Sevilla wróci do Ligi Mistrzów, to ktoś się chyba niedługo bardzo srogo zawiedzie. Nie licząc paralitycznego Maduro, zero realnych wzmocnień linii obrony? Ciągłe poleganie na niemogącym ustabilizować formy Negredo? Nie tędy droga. Zresztą „El Tiburon” może Sanchez Pizjuan niedługo opuścić. W swoich szeregach widzi go Malaga, a arabskim pieniądzom wyjątkowo trudno się oprzeć. Na stronie internetowej dziennika „Marca”, na podstronie dotyczącej transferów, w rubryczce zawierającej obiekty zainteresowania klubów przy nazwie Sevilla figurują trzy nazwiska Vazquez, Sivok i Piris. Oj, z takim podejściem prezes del Nido Champions League chyba prędko nie zobaczy.
Przyszli: Diego Lopez, Javi Hervas, Bryan Rabello, Hedwiges Maduro. Odeszli: Kanoute, Kone, Armenteros, De Mul, Javi Varas, Alexis.
Athletic Bilbao
Największym zmartwieniem Basków była w ostatnich tygodniach sprawa Marcelo Bielsy. Trener zdenerwował się na działaczy, którzy nie stanęli po jego stronie w konflikcie z firmą zajmującą się remontem ośrodka treningowego, złożył dymisję i zdążył nawet odesłać kilku współpracowników do Ameryki Południowej. Ostatecznie udało się uprosić go, by zmienił decyzję. W przyszłym sezonie będzie trenerem Athleticu, ale po doskonałych relacjach z prezesem Urrutią nie ma już śladu. Teraz jest chłodny dystans, który może bardzo przeszkodzić klubowi w sprawnym funkcjonowaniu. Ale zostawmy sprawy szkoleniowe i zajmijmy się transferami, które – jak wiadomo – w Bilbao nie są wcale taką trywialną sprawą.
Do klubu po kilkuletniej tułaczce powrócił Aritz Aduriz. Napastnik występujący ostatnio w Valencii będzie miał za zadanie sprawić, by klub dysponował jakąkolwiek siłą ognia wtedy, gdy grać nie będzie mógł Fernando Llorente. Pierwszy przedsezonowy sparing daje nadzieję – Athletic wygrał z Lyonem 2:1, a oba gole strzelił właśnie Aduriz. Na tym kończą się poważne wzmocnienia drużyny z San Mames. Do klubu wrócą Orbaiz, Cerrajeria, Ustaritz i Balenziaga, ale żaden z nich nie będzie mógł prawdopodobnie liczyć na miejsce w drużynie. Ostatnim transferem „Los Leones” jest niejaki Ismael Lopez, znany jako Isma. Chłopak ma 22 lata, jest prawoskrzydłowym, a dotychczas grał w trzecioligowym Lugo. Nic więcej o nim nie wiemy. No, może jeszcze to, że w kontrakcie zapisano mu klauzulę odstępnego na poziomie 30 milionów euro, co sprawia, że można mieć nadzieję, iż to nie jest jakiś pierwszy lepszy grajek.
Znamy już pierwszych zawodników, który zostali przez Bielsą skreśleni. Tak jak w poprzednim sezonie Argentyńczyk nie czekał do rozpoczęcia okresu przygotowawczego, tylko od razu wskazał ludzi, których nie chce widzieć na treningach. Są to Gabilondo, Koikili i Diaz de Cerio. Pierwszy przeniósł się do Larnaki, dwaj kolejni będą grali w Segunda Division dla Mirandes.
Wymóg baskijskiego pochodzenia sprawia, że Athleticowi bardzo trudno jest znajdować wartościowych graczy na newralgiczne pozycje. Tak właśnie jest ze środkiem pomocy. W szkółce jest paru zdolnych zawodników, ale żaden z nich nie jest gotowy, by walczyć z Anderem Herrerą o miejsce w składzie. Media sugerują, że potencjalnym wzmocnieniem „Los Leones” może być Raul Garcia albo Benat Etxebarria. Obaj są Baskami, obaj to świetni zawodnicy, ale chyba żaden z nich nie zdecyduje się na transfer na San Mames. Benat w Betisie jest otaczany boską czcią i mało prawdopodobne, by rzucił ten klub dla drużyny, która kilka lat temu strąciła go do trzeciej ligi i postawiła na nim krzyżyk. Raul Garcia z kolei, jakkolwiek by to nie zabrzmiało, zasługuje na grę w zespole lepszym niż Athletic.
Przyszli: Aritz Aduriz, Isma Lopez. Odeszli: Aitor Ocio, Igor Gabilondo, Koikili Lertxundi, Inigo Diaz de Cerio
* W sekcji „Przyszli” pominęliśmy zawodników wracających z wypożyczenia.
