La Liga: Prognozy!

Sporting Gijon – ciekawy przypadek. Drużyna kadrowo chyba słabsza nawet o Saragossy. W składzie ekipy z El Molinon są co prawda zawodnicy tacy jak Andre Castro czy Miguel de las Cuevas, ale grają oni słabiutko. Słabiuteńko. Względnie nieźle trzyma się na bramce Juan Pablo, ale w Hiszpanii właściwie każda drużyna ma dobrego golkipera. To, co różni Sporting od Saragossy, to osoba Manolo Preciado. Trener, który z twarzy trochę podobny jest do polskiego szlachcica, ma właściwie wolną rękę. Może spaść, może się utrzymać – nie wyleci. Żaden inny trener w La Liga nie pracuje z drużyną tak długo jak Manolin. Hiszpan ostatnio wprost przyznał, że sytuacja jest ciężka, że Sporting może spaść, ale potem dodał, że to przecież nic wielkiego. On już był z Asturyjczykami w Segunda. I awansował. Teraz cykl może się powtórzyć. Pieniędzy na transfery nie będzie na pewno. Szkółka wyzionęła ducha, wydając na świat duet doskonałych lewych obrońców. Jose Angel jest już w Romie. Roberto Canella pewnie też niedługo znajdzie pracodawcę na miarę jego możliwości. A Sporting spadnie. Potem znów awansuje, znów będzie irytować faworytów, znów wzniesie twierdzę El Molinon.

Racing Santander – Kantabryjczycy nie spadli rok temu, bo jakimś cudem udało im się wypożyczyć świetnego Gio dos Santosa. Meksykanin uratował pierwszoligowy byt Racingu. Teraz już nie będzie tak łatwo. Właściwie to będzie trudno. Klub miał zostać kupiony przez indyjskiego bogacza. Wszystko miało być pięknie, miały być rzeki miodu, rzeki mleka i góry z piernika. Okazało się, że pan Hindus to krętacz i spekulant. Racing został na lodzie. Klubowa kasa świeci pustkami. Jedyna nadzieja w sprzedaży wychowanków. Alvaro już niedługo stanie się piłkarzem Sevilli. Może komuś uda się opchnąć Jairo i Juliana. Obaj są piekielnie utalentowani. Zawsze wpadłoby parę milionów. Byłyby pieniądze na kupienie jakiegoś pomocnika. No bo Gonzalo Colsa, niczego mu nie ujmując, nie powinien brać się za rozgrywanie. Racing pewnie spadnie. Szanse na spadek ma większe niż Sporting. Pedro Munitis wieszczy Segunda Division, kimże jesteśmy, żeby nie zgadzać się z kapitanem?

Strefa klubów za mocnych na spadek, ale za słabych na walkę o cokolwiek:

Rayo Vallecano – chłopcy trenera Sandovala to nie jacyś nażelowani, opaleni w solarium gogusie. To ludzie, którzy przez całe miesiące grają za darmo. To ludzie, który dobrowolnie zmniejszają swoje pensje. Jeśli oni spadną, będzie to oznaczało, że otaczający nas świat jest niesprawiedliwy. Wtedy, w imię solidarności, wszyscy powinniśmy spaść. Z łóżka, roweru, nawet z drabiny.

Granada – klub ma jedną wielką zaletę. Jest praktycznie zrośnięty z włoskim Udinese. Sporo piłkarzy stamtąd zabiera, sporo tam oddaje. Do końca stycznia, jeśli sytuacja nagle zrobi się nieciekawa, może dojść do kilku transferów. Drużyna z Grenady ma też naprawdę dobrego bramkarza. Roberto Fernandez według wielu statystyków jest najlepszym golkiperem całej ligi. Mnie, w imieniu Javiego Varasa chociażby, wypada się nie zgodzić. Moja niezgoda nie ma żadnego znaczenia. Granada się utrzyma, zasługuje na to.

Real Betis – trzeci beniaminek też się utrzyma. Głównie dlatego, że to Betis. Betis to marka i my go chcemy w Primera. Klub z Sewilli ma, w przeciwieństwie do Rayo i Granady, kadrę pełną graczy na poziomie pierwszoligowym. Takim dla przykładu Benatem interesuje się Juventus. Pozuelo to zawodnik, który za rok albo dwa będzie stanowił o sile drużyny. Do tego Salva, Iriney, Ruben Castro. Naprawdę fajna ekipa. Utrzymać powinni się z palcem.

Mallorca – drużyna jakaś taka słaba, trochę podobna do typowanej trójki faworytów. Trochę lepsza, ale niewiele. Jak przegrywa się u siebie z Getafe, to nie ma co liczyć na jakieś wysokie miejsce w tabeli. Ekipa z Balearów bardzo cierpi z powodu braku Nunesa. Ramis dokonuje cudów odwagi, ale bez Jose to nie to samo. Obaj rok temu tworzyli czołowy duet stoperów ligi. Teraz ich rozdzielono. Miejmy nadzieję, że łysy Portugalczyk lada chwila wróci do zdrowia.

Villarreal – informację o tym, że nowym trenerem ekipy z El Madrigal będzie Jose Molina, przyjąłem z mieszanymi uczuciami. Przez mieszane uczucia rozumiem niepewność, a przez niepewność rozumiem zdenerwowanie. Nie znam umiejętności nowego szkoleniowca – nie zna ich na razie nikt. W szkółce radził sobie dobrze, ale historia zna wiele przypadków, gdy awans z Segunda do Primera był dla trenera śmiertelnym ciosem. Molina jest młody, hiszpańscy dziennikarze bardzo w niego wierzą, więc może i ja spróbuję. Jose na pewno utrzyma drużynę w Primera, ale wyżej niż na miejsce dziesiąte się nie wzbije.

Getafe – to ciekawy przypadek. Przed sezonem na Alfonso Perez zmieniło się bardzo dużo. Prawie wszystko, wymieniono trenera i pół składu. Klub znalazł nowego, bogatego właściciela. I to bogatego tak jak szejkowie z Malagi, nie jak widmowi Hindusi z Santanderu. Żeby jednak pod Madrytem popłynęła rzeka pieniędzy, potrzebne jest utrzymanie. Taki warunek postawili panowie trzymający kasę. Jeśli Getafe się utrzyma, będą transfery na łączną sumę 60-80 milionów euro. Utrzyma się, bo dlaczego nie?

Real Sociedad – drużyna z San Sebastian bardzo dobrze radzi sobie z wymianą pokoleniową. Co prawda lepiej byłoby, gdyby cały proces został przeprowadzony po sezonie, ale trudno. Mnie w imieniu wszystkich kibiców przypadła rola człowieka, który będzie błagał o to, by Xabi Prieto wrócił do formy. Nie wiem, kogo błagam, ale błagam. Bask to chyba najelegantszy zawodnik Primera Division. Ławka nie jest jego miejscem. Dajcie mu grać!

Strefa klubów, które przegrają walkę o europejskie puchary:

Zakładamy, że do Ligi Europy awansują drużyny z miejsc 5-6. Całkiem możliwe, że stanie się inaczej i również siódma drużyna dostanie możliwość reprezentowania Hiszpanii na arenie międzynarodowej. Żeby tak się stało, w finale Pucharu Króla muszą zagrać zespoły z czołowej szóstki. Drabinka jest nieco ułomna, więc po prostu pominiemy trzecią drużynę z Ligi Europy.

Espanyol – Mauricio Pochettino to naprawdę świetny trener. Absolutna ligowa czołówka. Argentyńczyk co roku w lecie wraca do klubu, z którego sprzedano większość pierwszego składu, a i tak potem skleca z resztek całość walczącą o europejskie puchary. Były piłkarz Espanyolu jest mistrzem wyciągania z drużyny rezerw utalentowanych piłkarzy. Praktycznie się nie myli, młodzi zawsze dają radę. Mimo wszystko Katalończycy są za słabi na walkę o szóste miejsce. Może ósme? Może siódme? Może awans do Ligi Europy dzięki finałowi Pucharu Króla.

Sevilla – Andaluzyjczycy przeżywają dziwny kryzys. Wszystko się sypie, prezes lada dzień pójdzie siedzieć, piłkarze powoli myślą o ucieczce, napastnicy są nieskuteczni, a pomocnicy bezużyteczni, a mimo to na razie nie widać spadku wyników sportowych. Podejrzewam, że przyjdzie taki czas, gdy wszystko się ostatecznie posypie. Marcelino nie trzyma klubu mocno, pewnie niedługo wypadnie mu on z rąk. Oby się nie stłukł. Klub, nie Marcelino.

Osasuna – na razie ekipa z Pampeluny jest piąta. Tak wysokie miejsce jest spowodowane nałożeniem się na siebie wielu czynników. Ich wspólną cechą jest to, że kiedyś znikną. Wtedy zacznie się spadek, to pewne. Pewnie w okolice ósmego, dziesiątego miejsca. Jedyna nadzieja w meczach domowych. W Hiszpanii mawia się, że Reyno de Navarra to prawdziwe królestwo. Tam może przegrać każdy.

Atletico – tu mieliśmy problem, bo to Atletico na razie jest dla nas zagadką. Przyszedł Diego Simeone, trener, który pewnie będzie chciał prowadzić nowy porządek, na potrzeby tego tekstu nazwijmy go pax simeoniana. Potrzebny jest nowy lider – podobno nikt się nie kwapi, by wziąć na siebie odpowiedzialność za grę. Potrzebne jest przystosowanie do nowego ustawienia – tego rzecz jasna na razie nie ma. Są za to dziwne treningi, w których obrońcy nawet nie widzą się z napastnikami. Czy pax simeoniana podbije świat? Nawet jeśli, to jeszcze nie teraz.

Strefa Ligi Europy:

Athletic Bilbao – drużyna z Kraju Basków ma wszystko, by walczyć o najwyższe cele. Na razie wyniki są przeciętne, ale to okres przejściowy. Słaby był start ligi i słaby był grudzień. Teraz jednak wraca już Llorente, więc pewnie zacznie się jakaś kilkumeczowa passa wygranych. Personalnie ta drużyna ma gigantyczny potencjał. Iker Muniain to najlepszy hiszpański skrzydłowy od czasów Michela. Llorente to potencjalnie pierwszy napastnik „La Seleccion”. Do tego wszechstronny de Marcos, kreatywny Herrera, grający sezon życia Gorka Iraizoz… Można by wymieniać w nieskończoność. Stawiamy, że Baskowie awansują do Ligi Europy.

Levante – tu nie mamy pewności. Obecnie ekipa z Walencji jest na czwartym miejscu, ale wątpliwe, by udało się je utrzymać. Nie wiadomo, czy uda się utrzymać w szóstce. Miejmy nadzieję, że tak. Podopieczni Juana Ignacio Martineza dali nam masę radości, rozruszali tę skostniałą ligę, na pewno zasługują na grę w europejskich pucharach. Na pewno są wystarczająco dobrzy i wystarczająco zmotywowani. Niestety są też starzy – średnia wieku wyjściowej jedenastki oscyluje w okolicach trzydziestki – długo nie wytrzymają. Jeszcze rok, może dwa, a kluczowi zawodnicy odejdą na emeryturę. Lewantyńczycy zawalczą. Mamy nadzieję, że wygrają.

Strefa czwartego miejsca:

Malaga – Andaluzyjczycy już teraz grają naprawdę dobrze. Szkopuł w tym, że nie zawsze. Mają mecze na poziomie Ligi Mistrzów, mają na poziomie strefy spadkowej. Na razie sporym problemem jest formacja ataku. Ruud jest bez formy, Rondon gra, ale nic z tego nie wynika, a Baptista jest kontuzjowany. Wszyscy czekają, słusznie zresztą, na Brazylijczyka jak na zbawiciela. Jeśli „Bestia” będzie grał tak jak przed kontuzją, możemy być pewni, że Malaga zagra w Lidze Mistrzów. Niewykluczone, że klub z La Rosaleda dokona kilku wzmocnień już w styczniu. Mówi się o partnerze dla Toulalana i o bramkarzu. Nowym golkiperem ma być Carlos Kameni. Kameruńczyk wcale nie gra w Espanyolu, więc chętnie zmieniłby otoczenie. Taki transfer połączony z powrotem Baptisty dałby czwarte miejsce, nie ma wątpliwości.

Strefa Valencii:

Valencia

Strefa drugiego miejsca:

FC Barcelona – sporo ryzykujemy taką tezą, ale co tam. W pierwszej części sezonu Katalończycy stracili w meczach ze słabeuszami (słabeusze = wszyscy poza Realem) aż o sześć oczek więcej niż główny rywal. Trzy punkty odrobili co prawda w Gran Derbi, ale fakt pozostaje faktem. Barcelona w tym sezonie zalicza więcej wpadek niż kiedykolwiek w erze Guardioli. Dani Alves mówi, że on i koledzy ligę wygrają bez większego trudu. Kłamie. Jeśli „Blaugrana” chce w maju być na szczycie, musi zacząć grać lepiej. Musi przestać lekceważyć słabszych rywali. Beznadziejna forma na wyjazdach pewnie tak łatwo nie zniknie. Jeszcze dwie starty punktów, a Real odjedzie. Bukmacherzy widzą podopiecznych Pepa Guardioli na drugim miejscu. My też.

Strefa mistrzostwa Hiszpanii:

Real Madryt – obecny lider tabeli ma wielką zaletę: potrafi lać słabszych tak, że aż wióry lecą. Po gorszym okresie uwieńczonym porażką z Levante Jose Mourinho postawił drużynę na nogi. Kolejne zwycięstwa dały ekipie wielką moc. Nawet dotkliwa porażka z Barceloną nie zmienia obrazu „Królewskich”. Druga najlepsza ekipa świata ma nad Barceloną tę przewagę, że niezwykle łatwo dostosowuje się do nowych warunków. Potrafi odpowiedzieć na to, co robi rywal. Potrafi zmienić taktykę. Długa i wyrównana ławka rezerwowych bardzo pomaga w rozgrywkach ligowych. „Los Blancos” pewnie przegrają w Lidze Mistrzów, raczej nie obronią Pucharu Króla, ale w lidze są faworytami.

Sporting Gijon – ciekawy przypadek. Drużyna kadrowo chyba słabsza nawet o Saragossy. W składzie ekipy z El Molinon są co prawda zawodnicy tacy jak Andre Castro czy Miguel de las Cuevas, ale grają oni słabiutko. Słabiuteńko. Względnie nieźle trzyma się na bramce Juan Pablo, ale w Hiszpanii właściwie każda drużyna ma dobrego golkipera. To, co różni Sporting od Saragossy, to osoba Manolo Preciado. Trener, który z twarzy trochę podobny jest do polskiego szlachcica, ma właściwie wolną rękę. Może spaść, może się utrzymać – nie wyleci. Żaden inny trener w La Liga nie pracuje z drużyną tak długo jak Manolin. Hiszpan ostatnio wprost przyznał, że sytuacja jest ciężka, że Sporting może spaść, ale potem dodał, że to przecież nic wielkiego. On już był z Asturyjczykami w Segunda. I awansował. Teraz cykl może się powtórzyć. Pieniędzy na transfery nie będzie na pewno. Szkółka wyzionęła ducha, wydając na świat duet doskonałych lewych obrońców. Jose Angel jest już w Romie. Roberto Canella pewnie też niedługo znajdzie pracodawcę na miarę jego możliwości. A Sporting spadnie. Potem znów awansuje, znów będzie irytować faworytów, znów wzniesie twierdzę El Molinon.

Racing Santander – Kantabryjczycy nie spadli rok temu, bo jakimś cudem udało im się wypożyczyć świetnego Gio dos Santosa. Meksykanin uratował pierwszoligowy byt Racingu. Teraz już nie będzie tak łatwo. Właściwie to będzie trudno. Klub miał zostać kupiony przez indyjskiego bogacza. Wszystko miało być pięknie, miały być rzeki miodu, rzeki mleka i góry z piernika. Okazało się, że pan Hindus to krętacz i spekulant. Racing został na lodzie. Klubowa kasa świeci pustkami. Jedyna nadzieja w sprzedaży wychowanków. Alvaro już niedługo stanie się piłkarzem Sevilli. Może komuś uda się opchnąć Jairo i Juliana. Obaj są piekielnie utalentowani. Zawsze wpadłoby parę milionów. Byłyby pieniądze na kupienie jakiegoś pomocnika. No bo Gonzalo Colsa, niczego mu nie ujmując, nie powinien brać się za rozgrywanie. Racing pewnie spadnie. Szanse na spadek ma większe niż Sporting. Pedro Munitis wieszczy Segunda Division, kimże jesteśmy, żeby nie zgadzać się z kapitanem?

Strefa klubów za mocnych na spadek, ale za słabych na walkę o cokolwiek:

Rayo Vallecano – chłopcy trenera Sandovala to nie jacyś nażelowani, opaleni w solarium gogusie. To ludzie, którzy przez całe miesiące grają za darmo. To ludzie, który dobrowolnie zmniejszają swoje pensje. Jeśli oni spadną, będzie to oznaczało, że otaczający nas świat jest niesprawiedliwy. Wtedy, w imię solidarności, wszyscy powinniśmy spaść. Z łóżka, roweru, nawet z drabiny.

Granada – klub ma jedną wielką zaletę. Jest praktycznie zrośnięty z włoskim Udinese. Sporo piłkarzy stamtąd zabiera, sporo tam oddaje. Do końca stycznia, jeśli sytuacja nagle zrobi się nieciekawa, może dojść do kilku transferów. Drużyna z Grenady ma też naprawdę dobrego bramkarza. Roberto Fernandez według wielu statystyków jest najlepszym golkiperem całej ligi. Mnie, w imieniu Javiego Varasa chociażby, wypada się nie zgodzić. Moja niezgoda nie ma żadnego znaczenia. Granada się utrzyma, zasługuje na to.

Real Betis – trzeci beniaminek też się utrzyma. Głównie dlatego, że to Betis. Betis to marka i my go chcemy w Primera. Klub z Sewilli ma, w przeciwieństwie do Rayo i Granady, kadrę pełną graczy na poziomie pierwszoligowym. Takim dla przykładu Benatem interesuje się Juventus. Pozuelo to zawodnik, który za rok albo dwa będzie stanowił o sile drużyny. Do tego Salva, Iriney, Ruben Castro. Naprawdę fajna ekipa. Utrzymać powinni się z palcem.

Mallorca – drużyna jakaś taka słaba, trochę podobna do typowanej trójki faworytów. Trochę lepsza, ale niewiele. Jak przegrywa się u siebie z Getafe, to nie ma co liczyć na jakieś wysokie miejsce w tabeli. Ekipa z Balearów bardzo cierpi z powodu braku Nunesa. Ramis dokonuje cudów odwagi, ale bez Jose to nie to samo. Obaj rok temu tworzyli czołowy duet stoperów ligi. Teraz ich rozdzielono. Miejmy nadzieję, że łysy Portugalczyk lada chwila wróci do zdrowia.

Villarreal – informację o tym, że nowym trenerem ekipy z El Madrigal będzie Jose Molina, przyjąłem z mieszanymi uczuciami. Przez mieszane uczucia rozumiem niepewność, a przez niepewność rozumiem zdenerwowanie. Nie znam umiejętności nowego szkoleniowca – nie zna ich na razie nikt. W szkółce radził sobie dobrze, ale historia zna wiele przypadków, gdy awans z Segunda do Primera był dla trenera śmiertelnym ciosem. Molina jest młody, hiszpańscy dziennikarze bardzo w niego wierzą, więc może i ja spróbuję. Jose na pewno utrzyma drużynę w Primera, ale wyżej niż na miejsce dziesiąte się nie wzbije.

Getafe – to ciekawy przypadek. Przed sezonem na Alfonso Perez zmieniło się bardzo dużo. Prawie wszystko, wymieniono trenera i pół składu. Klub znalazł nowego, bogatego właściciela. I to bogatego tak jak szejkowie z Malagi, nie jak widmowi Hindusi z Santanderu. Żeby jednak pod Madrytem popłynęła rzeka pieniędzy, potrzebne jest utrzymanie. Taki warunek postawili panowie trzymający kasę. Jeśli Getafe się utrzyma, będą transfery na łączną sumę 60-80 milionów euro. Utrzyma się, bo dlaczego nie?

Real Sociedad – drużyna z San Sebastian bardzo dobrze radzi sobie z wymianą pokoleniową. Co prawda lepiej byłoby, gdyby cały proces został przeprowadzony po sezonie, ale trudno. Mnie w imieniu wszystkich kibiców przypadła rola człowieka, który będzie błagał o to, by Xabi Prieto wrócił do formy. Nie wiem, kogo błagam, ale błagam. Bask to chyba najelegantszy zawodnik Primera Division. Ławka nie jest jego miejscem. Dajcie mu grać!

Strefa klubów, które przegrają walkę o europejskie puchary:

Zakładamy, że do Ligi Europy awansują drużyny z miejsc 5-6. Całkiem możliwe, że stanie się inaczej i również siódma drużyna dostanie możliwość reprezentowania Hiszpanii na arenie międzynarodowej. Żeby tak się stało, w finale Pucharu Króla muszą zagrać zespoły z czołowej szóstki. Drabinka jest nieco ułomna, więc po prostu pominiemy trzecią drużynę z Ligi Europy.

Espanyol – Mauricio Pochettino to naprawdę świetny trener. Absolutna ligowa czołówka. Argentyńczyk co roku w lecie wraca do klubu, z którego sprzedano większość pierwszego składu, a i tak potem skleca z resztek całość walczącą o europejskie puchary. Były piłkarz Espanyolu jest mistrzem wyciągania z drużyny rezerw utalentowanych piłkarzy. Praktycznie się nie myli, młodzi zawsze dają radę. Mimo wszystko Katalończycy są za słabi na walkę o szóste miejsce. Może ósme? Może siódme? Może awans do Ligi Europy dzięki finałowi Pucharu Króla.

Sevilla – Andaluzyjczycy przeżywają dziwny kryzys. Wszystko się sypie, prezes lada dzień pójdzie siedzieć, piłkarze powoli myślą o ucieczce, napastnicy są nieskuteczni, a pomocnicy bezużyteczni, a mimo to na razie nie widać spadku wyników sportowych. Podejrzewam, że przyjdzie taki czas, gdy wszystko się ostatecznie posypie. Marcelino nie trzyma klubu mocno, pewnie niedługo wypadnie mu on z rąk. Oby się nie stłukł. Klub, nie Marcelino.

Osasuna – na razie ekipa z Pampeluny jest piąta. Tak wysokie miejsce jest spowodowane nałożeniem się na siebie wielu czynników. Ich wspólną cechą jest to, że kiedyś znikną. Wtedy zacznie się spadek, to pewne. Pewnie w okolice ósmego, dziesiątego miejsca. Jedyna nadzieja w meczach domowych. W Hiszpanii mawia się, że Reyno de Navarra to prawdziwe królestwo. Tam może przegrać każdy.

Atletico – tu mieliśmy problem, bo to Atletico na razie jest dla nas zagadką. Przyszedł Diego Simeone, trener, który pewnie będzie chciał prowadzić nowy porządek, na potrzeby tego tekstu nazwijmy go pax simeoniana. Potrzebny jest nowy lider – podobno nikt się nie kwapi, by wziąć na siebie odpowiedzialność za grę. Potrzebne jest przystosowanie do nowego ustawienia – tego rzecz jasna na razie nie ma. Są za to dziwne treningi, w których obrońcy nawet nie widzą się z napastnikami. Czy pax simeoniana podbije świat? Nawet jeśli, to jeszcze nie teraz.

Strefa Ligi Europy:

Athletic Bilbao – drużyna z Kraju Basków ma wszystko, by walczyć o najwyższe cele. Na razie wyniki są przeciętne, ale to okres przejściowy. Słaby był start ligi i słaby był grudzień. Teraz jednak wraca już Llorente, więc pewnie zacznie się jakaś kilkumeczowa passa wygranych. Personalnie ta drużyna ma gigantyczny potencjał. Iker Muniain to najlepszy hiszpański skrzydłowy od czasów Michela. Llorente to potencjalnie pierwszy napastnik „La Seleccion”. Do tego wszechstronny de Marcos, kreatywny Herrera, grający sezon życia Gorka Iraizoz… Można by wymieniać w nieskończoność. Stawiamy, że Baskowie awansują do Ligi Europy.

Levante – tu nie mamy pewności. Obecnie ekipa z Walencji jest na czwartym miejscu, ale wątpliwe, by udało się je utrzymać. Nie wiadomo, czy uda się utrzymać w szóstce. Miejmy nadzieję, że tak. Podopieczni Juana Ignacio Martineza dali nam masę radości, rozruszali tę skostniałą ligę, na pewno zasługują na grę w europejskich pucharach. Na pewno są wystarczająco dobrzy i wystarczająco zmotywowani. Niestety są też starzy – średnia wieku wyjściowej jedenastki oscyluje w okolicach trzydziestki – długo nie wytrzymają. Jeszcze rok, może dwa, a kluczowi zawodnicy odejdą na emeryturę. Lewantyńczycy zawalczą. Mamy nadzieję, że wygrają.

Strefa czwartego miejsca:

Malaga – Andaluzyjczycy już teraz grają naprawdę dobrze. Szkopuł w tym, że nie zawsze. Mają mecze na poziomie Ligi Mistrzów, mają na poziomie strefy spadkowej. Na razie sporym problemem jest formacja ataku. Ruud jest bez formy, Rondon gra, ale nic z tego nie wynika, a Baptista jest kontuzjowany. Wszyscy czekają, słusznie zresztą, na Brazylijczyka jak na zbawiciela. Jeśli „Bestia” będzie grał tak jak przed kontuzją, możemy być pewni, że Malaga zagra w Lidze Mistrzów. Niewykluczone, że klub z La Rosaleda dokona kilku wzmocnień już w styczniu. Mówi się o partnerze dla Toulalana i o bramkarzu. Nowym golkiperem ma być Carlos Kameni. Kameruńczyk wcale nie gra w Espanyolu, więc chętnie zmieniłby otoczenie. Taki transfer połączony z powrotem Baptisty dałby czwarte miejsce, nie ma wątpliwości.

Strefa Valencii:

Valencia

Strefa drugiego miejsca:

FC Barcelona – sporo ryzykujemy taką tezą, ale co tam. W pierwszej części sezonu Katalończycy stracili w meczach ze słabeuszami (słabeusze = wszyscy poza Realem) aż o sześć oczek więcej niż główny rywal. Trzy punkty odrobili co prawda w Gran Derbi, ale fakt pozostaje faktem. Barcelona w tym sezonie zalicza więcej wpadek niż kiedykolwiek w erze Guardioli. Dani Alves mówi, że on i koledzy ligę wygrają bez większego trudu. Kłamie. Jeśli „Blaugrana” chce w maju być na szczycie, musi zacząć grać lepiej. Musi przestać lekceważyć słabszych rywali. Beznadziejna forma na wyjazdach pewnie tak łatwo nie zniknie. Jeszcze dwie starty punktów, a Real odjedzie. Bukmacherzy widzą podopiecznych Pepa Guardioli na drugim miejscu. My też.

Strefa mistrzostwa Hiszpanii:

Real Madryt – obecny lider tabeli ma wielką zaletę: potrafi lać słabszych tak, że aż wióry lecą. Po gorszym okresie uwieńczonym porażką z Levante Jose Mourinho postawił drużynę na nogi. Kolejne zwycięstwa dały ekipie wielką moc. Nawet dotkliwa porażka z Barceloną nie zmienia obrazu „Królewskich”. Druga najlepsza ekipa świata ma nad Barceloną tę przewagę, że niezwykle łatwo dostosowuje się do nowych warunków. Potrafi odpowiedzieć na to, co robi rywal. Potrafi zmienić taktykę. Długa i wyrównana ławka rezerwowych bardzo pomaga w rozgrywkach ligowych. „Los Blancos” pewnie przegrają w Lidze Mistrzów, raczej nie obronią Pucharu Króla, ale w lidze są faworytami.