La Liga nie zwalnia tempa

W ekipie Athleticu mamy dwie zagwozdki. Prawą obronę i atak. Iraola dostał czerwoną kartkę (pierwszą w karierze, pierwszą po 376 meczach) i na Calderon się nie wybiera. Zastąpi go albo de Marcos (opcja bezpieczna), albo San Jose (opcja ryzykowna), albo Jonas Ramalho (opcja szalona, ale najbardziej pożądana). Jeśli chodzi o atak, to wszyscy liczą na Fernando Llorente. „El Rey Leon” walczy z czasem, by polecieć do Madrytu, ale nie jest powiedziane, że mu się uda. Miejmy nadzieję, że da radę. Drużyna „Lwów” bez niego traci co najmniej połowę wartości. Toquero to nie to samo. Oj, nie to samo. Gaizka to dobry człowiek, ale na graniu w piłkę to on się nie zna.

Kto wygra? Prawdopodobnie Atletico.

Valencia – Saragossa

Mecz dwóch drużyn w skrajnie innych humorach. Saragossa to klub w stanie rozpadu. Prezes zapowiada sprzedanie akcji, kibice zapowiadają rozszarpanie prezesa na strzępy, piłkarze walczą o utrzymanie, a miejsce w tabeli nie zmienia się. Na La Romareda coraz mniej ludzi wierzy, że ten sezon jest jeszcze do uratowania. Coraz donośniej brzmią głosy wieszczące upadek jednego z najbardziej zasłużonych klubów La Liga. A Valencia? Valencia niby gra słabo, ale jak trzeba, to nie ma problemu ze zdewastowaniem Athleticu w jego „Katedrze”. Unai Emery mądrze stwierdził, że wiktoria ta jest ważna głównie z powodów czysto psychologicznych – „Los Ches” znów zaczynają wierzyć w siebie.

Najlepszą wiadomością dla fanów Valencii po meczu z „Lwami” była chyba dyspozycja Daniego Parejo. Wychowanek Realu wreszcie łapie formę, wreszcie zaczyna grać tak, jak przystało na młodzieżowego reprezentanta Hiszpanii. Nie wiadomo, czy pomocnik zagra z Saragossą, bo opcji w środku pola Emery ma bardzo dużo, ale logika podpowiada, że należałoby Parejo umieścić w wyjściowej jedenastce. Gdy ten chłopak ma formę, gra znacznie lepiej niż Tino Costa. Na San Mames wystąpił duet pivotów Parejo – Topal i był to duet naprawdę dobry. Warto byłoby dać mu szansę w drugim kolejnym meczu.

W Saragossie kontuzjowany jest tylko Ruben Micael, ale akurat jego uraz nie jest żadnym problemem dla Manolo Jimeneza, bo Portugalczyk i tak na Mestalla by nie zagrał – właśnie zapisał na swoim koncie piątą żółtą kartkę. Z tego samego powodu do Walencji nie wybiera się Helder Postiga. David Mateos, stoper ekipy z La Romareda, zapewnia, że on i jego koledzy bez trudu są w stanie wywieźć komplet punktów ze stadionu „Los Ches”. Wychowanek Realu kłamie. Każdy wynik inny niż gładka wygrana gospodarzy będzie gigantyczną sensacją.

Villarreal – Real

Gospodarze właśnie zwolnili trenera Molinę i zatrudnili trenera Lotinę. Bask będzie trzecim szkoleniowcem, który poprowadzi w tym sezonie ekipę z El Madrigal. W Hiszpanii mówi się, że nowy trener oznacza pewne zwycięstwo. Prezes Fernando Roig mocno wierzy w tę piłkarską prawdę. Statystyki nie są jednak po jego stronie. W ciągu ostatnich czternastu lat Realowi jedenaście razy przyszło mierzyć się z drużynami, które właśnie zmieniły trenerów. Madrycki gigant wygrał dziewięć razy, a dwa razy zremisował.

Co może zrobić Lotina, żeby powstrzymać ekipę Mourinho? Chyba tylko się modlić. Piłkarsko Villarreal nie ma żadnych argumentów. Ani jednego, najmniejszego nawet. Jest niby Borja Valero, ale nawet ten łysol nie poradzi sobie w pojedynkę ze środkiem pola przyjezdnych. W ostatniej kolejce ekipa z El Madrigal przegrała na wyjeździe z Levante głównie dlatego, że beznadziejny, najgorszy od wielu miesięcy mecz rozegrał Marcos Senna. Jeśli teraz defensywny pomocnik znów będzie w tragicznej dyspozycji, spotkanie skończy się pogromem.

Real zremisował w niedzielę z Malagą i ma już tylko osiem punktów przewagi nad Barceloną. „Los Blancos” prawdopodobnie w środę będą chcieli odreagować. Niewykluczone, że Mourinho nieco zmodyfikuje wyjściową jedenastkę. Przede wszystkim warte rozważenia jest posadzenie na ławce Kaki. Wszyscy widzieli, że po zejściu Brazylijczyka znacznie lepiej zaczął grać Oezil. Może „The Special One” powinien postawić na grę dwoma napastnikami? Może nadchodzi właśnie czas Nuriego Sahina? To trochę szalone, ale wystawienie Turka w pierwszym składzie w takim właśnie meczu może być przełomowym punktem jego kariery w Madrycie.

Malaga – Rayo

To będzie chyba najciekawszy mecz 29. kolejki. Malaga od miesiąca gra koncertowo i odważnie puka do bram Ligi Mistrzów. Rayo z kolei to drużyna idealnie szalona. Raz przegra 1:5, raz wygra 3:0 i jakoś to się toczy. W tym momencie chłopcy Jose Ramona Sandovala mają więcej punktów niż Atletico oraz Getafe i tym samym są drugą najlepszą madrycką ekipą. Mała rzecz, a cieszy.

Podbudowana wyjazdowym remisem z Realem, Malaga ma powody do radości – wraca Toulalan. Francuz jest w ekipie Manuela Pellegriniego niezbędny, daje jej więcej niż ktokolwiek inny. Również w Rayo mamy kilka powrotów – do gry zdolni są już Mikel Labaka i Dani Pacheco. Warta odnotowania jest różnica w tonie wypowiedzi zawodników obu drużyn. Joaquin stwierdził, że starcie z podmadrycką drużyną to dla Malagi kolejny niezwykle ważny mecz na drodze do Ligi Mistrzów. „Tito” z kolei przyznał wprost – on i jego drużyna walczą tylko i wyłącznie o utrzymanie. Malagę od Rayo dzielą w tym momencie cztery punkty. Kto by pomyślał, że taka mała różnica w tabeli oznacza tak wielką różnicę w głowach?

Ale nie dajmy się zwieść. Może i „Rajitos” powtarzają jak mantrę słowa o tym, że dla nich liczy się tylko gra w La Liga przez kolejny rok, ale tak naprawdę ich celem jest parcie do przodu. Ekipa z Vallecas nie ma pieniędzy, ale ma wspaniałych fanów, odważnego trenera i piłkarzy, którzy nawet jeśli dziesięć razy upadną, to za jedenastym razem wstaną i będą walczyć jak gdyby nigdy nic.

Mecz warto oglądać jeszcze z jednego powodu. W środku pola powinniśmy być świadkami korespondencyjnego pojedynku dwóch wielkich pomocników, Santiego Cazorli i Michu Pereza.

W ekipie Athleticu mamy dwie zagwozdki. Prawą obronę i atak. Iraola dostał czerwoną kartkę (pierwszą w karierze, pierwszą po 376 meczach) i na Calderon się nie wybiera. Zastąpi go albo de Marcos (opcja bezpieczna), albo San Jose (opcja ryzykowna), albo Jonas Ramalho (opcja szalona, ale najbardziej pożądana). Jeśli chodzi o atak, to wszyscy liczą na Fernando Llorente. „El Rey Leon” walczy z czasem, by polecieć do Madrytu, ale nie jest powiedziane, że mu się uda. Miejmy nadzieję, że da radę. Drużyna „Lwów” bez niego traci co najmniej połowę wartości. Toquero to nie to samo. Oj, nie to samo. Gaizka to dobry człowiek, ale na graniu w piłkę to on się nie zna.

Kto wygra? Prawdopodobnie Atletico.

Valencia – Saragossa

Mecz dwóch drużyn w skrajnie innych humorach. Saragossa to klub w stanie rozpadu. Prezes zapowiada sprzedanie akcji, kibice zapowiadają rozszarpanie prezesa na strzępy, piłkarze walczą o utrzymanie, a miejsce w tabeli nie zmienia się. Na La Romareda coraz mniej ludzi wierzy, że ten sezon jest jeszcze do uratowania. Coraz donośniej brzmią głosy wieszczące upadek jednego z najbardziej zasłużonych klubów La Liga. A Valencia? Valencia niby gra słabo, ale jak trzeba, to nie ma problemu ze zdewastowaniem Athleticu w jego „Katedrze”. Unai Emery mądrze stwierdził, że wiktoria ta jest ważna głównie z powodów czysto psychologicznych – „Los Ches” znów zaczynają wierzyć w siebie.

Najlepszą wiadomością dla fanów Valencii po meczu z „Lwami” była chyba dyspozycja Daniego Parejo. Wychowanek Realu wreszcie łapie formę, wreszcie zaczyna grać tak, jak przystało na młodzieżowego reprezentanta Hiszpanii. Nie wiadomo, czy pomocnik zagra z Saragossą, bo opcji w środku pola Emery ma bardzo dużo, ale logika podpowiada, że należałoby Parejo umieścić w wyjściowej jedenastce. Gdy ten chłopak ma formę, gra znacznie lepiej niż Tino Costa. Na San Mames wystąpił duet pivotów Parejo – Topal i był to duet naprawdę dobry. Warto byłoby dać mu szansę w drugim kolejnym meczu.

W Saragossie kontuzjowany jest tylko Ruben Micael, ale akurat jego uraz nie jest żadnym problemem dla Manolo Jimeneza, bo Portugalczyk i tak na Mestalla by nie zagrał – właśnie zapisał na swoim koncie piątą żółtą kartkę. Z tego samego powodu do Walencji nie wybiera się Helder Postiga. David Mateos, stoper ekipy z La Romareda, zapewnia, że on i jego koledzy bez trudu są w stanie wywieźć komplet punktów ze stadionu „Los Ches”. Wychowanek Realu kłamie. Każdy wynik inny niż gładka wygrana gospodarzy będzie gigantyczną sensacją.

Villarreal – Real

Gospodarze właśnie zwolnili trenera Molinę i zatrudnili trenera Lotinę. Bask będzie trzecim szkoleniowcem, który poprowadzi w tym sezonie ekipę z El Madrigal. W Hiszpanii mówi się, że nowy trener oznacza pewne zwycięstwo. Prezes Fernando Roig mocno wierzy w tę piłkarską prawdę. Statystyki nie są jednak po jego stronie. W ciągu ostatnich czternastu lat Realowi jedenaście razy przyszło mierzyć się z drużynami, które właśnie zmieniły trenerów. Madrycki gigant wygrał dziewięć razy, a dwa razy zremisował.

Co może zrobić Lotina, żeby powstrzymać ekipę Mourinho? Chyba tylko się modlić. Piłkarsko Villarreal nie ma żadnych argumentów. Ani jednego, najmniejszego nawet. Jest niby Borja Valero, ale nawet ten łysol nie poradzi sobie w pojedynkę ze środkiem pola przyjezdnych. W ostatniej kolejce ekipa z El Madrigal przegrała na wyjeździe z Levante głównie dlatego, że beznadziejny, najgorszy od wielu miesięcy mecz rozegrał Marcos Senna. Jeśli teraz defensywny pomocnik znów będzie w tragicznej dyspozycji, spotkanie skończy się pogromem.

Real zremisował w niedzielę z Malagą i ma już tylko osiem punktów przewagi nad Barceloną. „Los Blancos” prawdopodobnie w środę będą chcieli odreagować. Niewykluczone, że Mourinho nieco zmodyfikuje wyjściową jedenastkę. Przede wszystkim warte rozważenia jest posadzenie na ławce Kaki. Wszyscy widzieli, że po zejściu Brazylijczyka znacznie lepiej zaczął grać Oezil. Może „The Special One” powinien postawić na grę dwoma napastnikami? Może nadchodzi właśnie czas Nuriego Sahina? To trochę szalone, ale wystawienie Turka w pierwszym składzie w takim właśnie meczu może być przełomowym punktem jego kariery w Madrycie.

Malaga – Rayo

To będzie chyba najciekawszy mecz 29. kolejki. Malaga od miesiąca gra koncertowo i odważnie puka do bram Ligi Mistrzów. Rayo z kolei to drużyna idealnie szalona. Raz przegra 1:5, raz wygra 3:0 i jakoś to się toczy. W tym momencie chłopcy Jose Ramona Sandovala mają więcej punktów niż Atletico oraz Getafe i tym samym są drugą najlepszą madrycką ekipą. Mała rzecz, a cieszy.

Podbudowana wyjazdowym remisem z Realem, Malaga ma powody do radości – wraca Toulalan. Francuz jest w ekipie Manuela Pellegriniego niezbędny, daje jej więcej niż ktokolwiek inny. Również w Rayo mamy kilka powrotów – do gry zdolni są już Mikel Labaka i Dani Pacheco. Warta odnotowania jest różnica w tonie wypowiedzi zawodników obu drużyn. Joaquin stwierdził, że starcie z podmadrycką drużyną to dla Malagi kolejny niezwykle ważny mecz na drodze do Ligi Mistrzów. „Tito” z kolei przyznał wprost – on i jego drużyna walczą tylko i wyłącznie o utrzymanie. Malagę od Rayo dzielą w tym momencie cztery punkty. Kto by pomyślał, że taka mała różnica w tabeli oznacza tak wielką różnicę w głowach?

Ale nie dajmy się zwieść. Może i „Rajitos” powtarzają jak mantrę słowa o tym, że dla nich liczy się tylko gra w La Liga przez kolejny rok, ale tak naprawdę ich celem jest parcie do przodu. Ekipa z Vallecas nie ma pieniędzy, ale ma wspaniałych fanów, odważnego trenera i piłkarzy, którzy nawet jeśli dziesięć razy upadną, to za jedenastym razem wstaną i będą walczyć jak gdyby nigdy nic.

Mecz warto oglądać jeszcze z jednego powodu. W środku pola powinniśmy być świadkami korespondencyjnego pojedynku dwóch wielkich pomocników, Santiego Cazorli i Michu Pereza.