La Liga: Czas pożegnań

Kantabryjczyk nie jest już piłkarzem Racingu Santander. Wieloletni kapitan, gracz z największą liczbą występów w koszulce klubu z El Sardinero przed kilkoma dniami podjął najtrudniejszą decyzję w życiu. Dumny Hiszpan spadek drużyny do Segunda Division potraktował jako osobistą porażkę, klęskę, z którą nie sposób sobie poradzić. – W każdym meczu dawałem z siebie wszystko. Fizycznie i emocjonalnie. Niestety, to nie wystarczyło, dlatego teraz proszę o wybaczenie wszystkich racinguistas. Mam wrażenie, że jestem najbardziej znienawidzoną osobą w Santanderze – stwierdził ze łzami w oczach. – Mam 37 lat, ale kondycyjnie byłbym w stanie wytrzymać jeszcze jeden sezon. Jednak w tym momencie nie wydaje mi się, żebym jeszcze kiedyś odzyskał ochotę na granie w piłkę.

Kibice Munitisa nie nienawidzą. Kochają go, bo wiedzą, że w tym koszmarnym sezonie on jako jeden z niewielu zawsze, w każdym meczu, w każdej akcji, dawał z siebie wszystko. Gdy na początku mają doznał kontuzji wykluczającej go z gry w dwóch ostatnich spotkaniach, lekarze niemal siłą musieli zmuszać go do tego, by poddał się rehabilitacji. On chciał grać. Kapitan nie może bezczynnie patrzeć, jak jego okręt tonie. To wbrew zasadom. Pedro, chociaż w barwach Realu Madryt wygrał i Primera Division, i Ligę Mistrzów, do dziś za swoje szczytowe piłkarskie osiągnięcie uważa grę w Pucharze UEFA w barwach Racingu. W poprzednim sezonie głównie dzięki jego znakomitej grze ekipa z Kantabrii utrzymała się w La Liga. Teraz to nie wystarczyło. Wiek dał o sobie znać, mnożyły się kontuzje. Sama wola walki to za mało.

Antonio Corino, dyrektor generalny Racingu, stwierdził wczoraj, że jeśli Munitis zapragnie wrócić do Santanderu, posada dla niego znajdzie się w mgnieniu oka. – Trener, działacz… Dostanie taką pracę, jaką będzie chciał. To jeden z największych racinguistas w historii, należy mu się szacunek – stwierdził dyrektor. Zgadzamy się.

Gracias por todos, Pedro.

Kanoute

„Freddy, nie jesteśmy w stanie znaleźć odpowiednich słów, by cię pożegnać”. Taki transparent wywiesili kibice Sevilli podczas ostatniego meczu Malijczyka na Sanchez Pizjuan. Jak przystało na gracza tej klasy, Kanoute pożegnał się z fanami golem. Po spotkaniu, gdy koledzy już zniknęli w szatni, napastnik długo krążył po murawie, rozmawiał z kibicami. Żegnał się z miejscem, które już na zawsze pozostanie jego domem. Napastnik przybył do Andaluzji siedem lat temu i z miejsca zdobył miłość fanów. Sevillistas pokochali jego skromność, spokój i to, że był inny. Zawsze był inny niż koledzy. Napatrzył się w życiu na tyle tragedii, że po prostu nie mógł być jednym z tych beztroskich chłopców jeżdżących drogimi samochodami i bawiących się w modnych klubach. Malijczyk zamiast tego wolał działać charytatywnie. Jego fundacja rokrocznie organizuje mecze reprezentacji Afryki i gwiazd Primera Division. Freddy razem z Sergio Ramosem i Roberto Soldado  robi dla promocji Czarnego Lądu więcej niż setki polityków. Kanoute zdobył dla Sevilli 89 goli w rozgrywkach ligowych. Niby nie jakoś bardzo dużo, ale to wystarczało, by być najskuteczniejszym obcokrajowcem i czwartym najskuteczniejszym piłkarzem w historii „Los Nervionenses”.

– Muszę odejść, nie mogę dłużej blokować miejsca młodym, zdolnym piłkarzom. Mój agent ma już kilka ofert, ale na razie nie interesuję się transferem. Mogę tylko obiecać, że nie będę grał w Hiszpanii. Nie byłbym w stanie występować przeciwko Sevilli – stwierdził Malijczyk podczas pożegnalnej konferencji prasowej. – W szatni przed meczem z Rayo Palop [pierwszy kapitan Sevilli – dop. red.] wstał i zaczął mówić o mnie. Z oczu płynęły mu łzy. Później podszedł i mocno mnie objął. Nie ukrywam, że on na zawsze pozostanie moim wielkim przyjacielem – dodał Kanoute.

O tym, jak bardzo kibice kochają Freddy’ego, niech świadczy fakt, że od kilku tygodni prowadzone są rozmowy na temat postawienia napastnikowi pomniku przed stadionem. I jedyną osobą, której ten pomysł się nie podoba, jest sam zainteresowany. On nie lubi poklasku. Ale nec Hercules contra plures. Pomnik prędzej czy później się pojawi.

Merci pour tout, Freddy.

Iriney

W tej historii nie będzie zbyt wiele wzniosłych zwrotów. Ta historia jest smutna. Brazylijski pomocnik Realu Betis odrzucił właśnie drugą ofertę przedłużenia kontraktu z andaluzyjskim klubem. Odrzucił z bardzo prostego i bardzo ludzkiego powodu. Iriney zarabia 800 tysięcy euro rocznie. Kapitan, lider, wzór dla młodzieży przez wielu uważany za najlepszego zawodnika Betisu zarabia dwa razy mniej niż powinien. Polityka finansowa klubu z Benito Villamarin jest poroniona. 3/4 zawodników ma podpisane umowy zakładające zarobki na poziomie Segunda Division. I działacze udają, że nie ma w tym nic złego. Benat, facet, który niedawno dostał powołanie do reprezentacji Hiszpanii, zarabia kilka razy mniej niż rezerwowy bramkarz w Realu Madryt. Przykłady można mnożyć. Iriney, jak na kapitana przystało, wziął na siebie rolę męczennika. Jeśli kontrakty nie będą renegocjowane, odejdzie. Pierwsza oferta Betisu była absurdalna, bo zakładała tylko zwiększenie premii. Druga była podobno lepsza. Nie wiemy jaka dokładnie, ale na pewno nie wystarczająco dobra, skoro Brazylijczyk ją również odrzucił.

Kibice są wściekli. Na zarząd oczywiście. W obecnej kadrze „Los Beticos” najzwyczajniej w świecie nie ma piłkarzy, którzy dobrze reprezentowaliby wartości klubu. Większość została kupiona dwa lata temu. Iriney na Benito Villamarin jest trochę dłużej. Poza tym Brazylijczyk to człowiek mający wszystkie najbardziej pożądane przez fanów cechy. Jest waleczny, nieustępliwy i bezgranicznie oddany drużynie. Na forach kibicowskich aż roi się od wpisów nawołujących do zatrzymania Irineya za wszelką cenę. „Na miłość boską, ludzie, dajcie mu to, czego chce. On jest potrzebny!”, „On ma tu zakończyć karierę”, „Bez niego przyszły sezon będzie koszmarem” – to tylko niektóre komentarze. Teoretycznie są szanse, że „Canarinho” zostanie w Sewilli. Praktycznie każdy zdaje sobie sprawę, że sprawa jest przegrana. Nie pozostaje więc nic innego, jak podziękować.

Obrigado por tudo, Iriney.

Kantabryjczyk nie jest już piłkarzem Racingu Santander. Wieloletni kapitan, gracz z największą liczbą występów w koszulce klubu z El Sardinero przed kilkoma dniami podjął najtrudniejszą decyzję w życiu. Dumny Hiszpan spadek drużyny do Segunda Division potraktował jako osobistą porażkę, klęskę, z którą nie sposób sobie poradzić. – W każdym meczu dawałem z siebie wszystko. Fizycznie i emocjonalnie. Niestety, to nie wystarczyło, dlatego teraz proszę o wybaczenie wszystkich racinguistas. Mam wrażenie, że jestem najbardziej znienawidzoną osobą w Santanderze – stwierdził ze łzami w oczach. – Mam 37 lat, ale kondycyjnie byłbym w stanie wytrzymać jeszcze jeden sezon. Jednak w tym momencie nie wydaje mi się, żebym jeszcze kiedyś odzyskał ochotę na granie w piłkę.

Kibice Munitisa nie nienawidzą. Kochają go, bo wiedzą, że w tym koszmarnym sezonie on jako jeden z niewielu zawsze, w każdym meczu, w każdej akcji, dawał z siebie wszystko. Gdy na początku mają doznał kontuzji wykluczającej go z gry w dwóch ostatnich spotkaniach, lekarze niemal siłą musieli zmuszać go do tego, by poddał się rehabilitacji. On chciał grać. Kapitan nie może bezczynnie patrzeć, jak jego okręt tonie. To wbrew zasadom. Pedro, chociaż w barwach Realu Madryt wygrał i Primera Division, i Ligę Mistrzów, do dziś za swoje szczytowe piłkarskie osiągnięcie uważa grę w Pucharze UEFA w barwach Racingu. W poprzednim sezonie głównie dzięki jego znakomitej grze ekipa z Kantabrii utrzymała się w La Liga. Teraz to nie wystarczyło. Wiek dał o sobie znać, mnożyły się kontuzje. Sama wola walki to za mało.

Antonio Corino, dyrektor generalny Racingu, stwierdził wczoraj, że jeśli Munitis zapragnie wrócić do Santanderu, posada dla niego znajdzie się w mgnieniu oka. – Trener, działacz… Dostanie taką pracę, jaką będzie chciał. To jeden z największych racinguistas w historii, należy mu się szacunek – stwierdził dyrektor. Zgadzamy się.

Gracias por todos, Pedro.

Kanoute

„Freddy, nie jesteśmy w stanie znaleźć odpowiednich słów, by cię pożegnać”. Taki transparent wywiesili kibice Sevilli podczas ostatniego meczu Malijczyka na Sanchez Pizjuan. Jak przystało na gracza tej klasy, Kanoute pożegnał się z fanami golem. Po spotkaniu, gdy koledzy już zniknęli w szatni, napastnik długo krążył po murawie, rozmawiał z kibicami. Żegnał się z miejscem, które już na zawsze pozostanie jego domem. Napastnik przybył do Andaluzji siedem lat temu i z miejsca zdobył miłość fanów. Sevillistas pokochali jego skromność, spokój i to, że był inny. Zawsze był inny niż koledzy. Napatrzył się w życiu na tyle tragedii, że po prostu nie mógł być jednym z tych beztroskich chłopców jeżdżących drogimi samochodami i bawiących się w modnych klubach. Malijczyk zamiast tego wolał działać charytatywnie. Jego fundacja rokrocznie organizuje mecze reprezentacji Afryki i gwiazd Primera Division. Freddy razem z Sergio Ramosem i Roberto Soldado  robi dla promocji Czarnego Lądu więcej niż setki polityków. Kanoute zdobył dla Sevilli 89 goli w rozgrywkach ligowych. Niby nie jakoś bardzo dużo, ale to wystarczało, by być najskuteczniejszym obcokrajowcem i czwartym najskuteczniejszym piłkarzem w historii „Los Nervionenses”.

– Muszę odejść, nie mogę dłużej blokować miejsca młodym, zdolnym piłkarzom. Mój agent ma już kilka ofert, ale na razie nie interesuję się transferem. Mogę tylko obiecać, że nie będę grał w Hiszpanii. Nie byłbym w stanie występować przeciwko Sevilli – stwierdził Malijczyk podczas pożegnalnej konferencji prasowej. – W szatni przed meczem z Rayo Palop [pierwszy kapitan Sevilli – dop. red.] wstał i zaczął mówić o mnie. Z oczu płynęły mu łzy. Później podszedł i mocno mnie objął. Nie ukrywam, że on na zawsze pozostanie moim wielkim przyjacielem – dodał Kanoute.

O tym, jak bardzo kibice kochają Freddy’ego, niech świadczy fakt, że od kilku tygodni prowadzone są rozmowy na temat postawienia napastnikowi pomniku przed stadionem. I jedyną osobą, której ten pomysł się nie podoba, jest sam zainteresowany. On nie lubi poklasku. Ale nec Hercules contra plures. Pomnik prędzej czy później się pojawi.

Merci pour tout, Freddy.

Iriney

W tej historii nie będzie zbyt wiele wzniosłych zwrotów. Ta historia jest smutna. Brazylijski pomocnik Realu Betis odrzucił właśnie drugą ofertę przedłużenia kontraktu z andaluzyjskim klubem. Odrzucił z bardzo prostego i bardzo ludzkiego powodu. Iriney zarabia 800 tysięcy euro rocznie. Kapitan, lider, wzór dla młodzieży przez wielu uważany za najlepszego zawodnika Betisu zarabia dwa razy mniej niż powinien. Polityka finansowa klubu z Benito Villamarin jest poroniona. 3/4 zawodników ma podpisane umowy zakładające zarobki na poziomie Segunda Division. I działacze udają, że nie ma w tym nic złego. Benat, facet, który niedawno dostał powołanie do reprezentacji Hiszpanii, zarabia kilka razy mniej niż rezerwowy bramkarz w Realu Madryt. Przykłady można mnożyć. Iriney, jak na kapitana przystało, wziął na siebie rolę męczennika. Jeśli kontrakty nie będą renegocjowane, odejdzie. Pierwsza oferta Betisu była absurdalna, bo zakładała tylko zwiększenie premii. Druga była podobno lepsza. Nie wiemy jaka dokładnie, ale na pewno nie wystarczająco dobra, skoro Brazylijczyk ją również odrzucił.

Kibice są wściekli. Na zarząd oczywiście. W obecnej kadrze „Los Beticos” najzwyczajniej w świecie nie ma piłkarzy, którzy dobrze reprezentowaliby wartości klubu. Większość została kupiona dwa lata temu. Iriney na Benito Villamarin jest trochę dłużej. Poza tym Brazylijczyk to człowiek mający wszystkie najbardziej pożądane przez fanów cechy. Jest waleczny, nieustępliwy i bezgranicznie oddany drużynie. Na forach kibicowskich aż roi się od wpisów nawołujących do zatrzymania Irineya za wszelką cenę. „Na miłość boską, ludzie, dajcie mu to, czego chce. On jest potrzebny!”, „On ma tu zakończyć karierę”, „Bez niego przyszły sezon będzie koszmarem” – to tylko niektóre komentarze. Teoretycznie są szanse, że „Canarinho” zostanie w Sewilli. Praktycznie każdy zdaje sobie sprawę, że sprawa jest przegrana. Nie pozostaje więc nic innego, jak podziękować.

Obrigado por tudo, Iriney.