Kyle Walker

Pochodzenie

Urodził się 28 maja 1990 roku w Sheffield i dorastał na jednym z tamtejszych osiedli komunalnych. Po finale Ligi Mistrzów w 2023 roku wspominał, że matki nie było czasem stać na funta na lody dla niego. Od dziecka kibicuje Sheffield United. Jako nastolatek biegał sprinty i 800 metrów w reprezentacji Sheffield, ale lekkoatletykę porzucił, gdy ulubiony klub zaproponował mu stypendium w akademii.

Kariera

Jesienią 2008 roku, jeszcze bez meczu w pierwszej drużynie Sheffield United, poszedł na wypożyczenie do trzecioligowego Northampton Town. Nigdy wcześniej nie jechał autostradą, więc do Northampton prowadzili go rodzice, bo ojciec bał się, że syn się zabije na M1. Pierwszego dnia na drugi trening dostał zwykłą koszulkę z logo kampanii Kick It Out, bo klub nie miał zapasowego kompletu strojów treningowych. Później mówił, że ten pobyt pokazał mu, jak wygląda piłka, w której piłkarze walczą o pieniądze na utrzymanie rodzin.

W sezonie 2008/09 przebił się do składu Sheffield United. 25 maja 2009 roku zagrał na Wembley w finale baraży o Premier League z Burnley i jako niespełna 19-latek został najmłodszym piłkarzem Sheffield United, który wystąpił na tym stadionie. Latem razem z Kyle'em Naughtonem przeszedł do Tottenhamu Hotspur za łącznie 9 milionów funtów. W Londynie wyżej oceniano wtedy Naughtona, a Walkera od razu wypożyczono z powrotem do Sheffield. W sezonie 2010/11 grał na wypożyczeniach w Queens Park Rangers, gdzie do stycznia rozegrał 20 meczów ligowych, i Aston Villi. QPR wygrało Championship już po jego odejściu.

W sezonie 2011/12 został podstawowym prawym obrońcą Tottenhamu. 2 października 2011 roku, na oczach selekcjonera Fabio Capello, strzałem z 25 metrów dał Tottenhamowi zwycięstwo 2:1 w derbach północnego Londynu z Arsenalem. Zagrał w 33 z 34 ligowych meczów i dostał nagrodę PFA dla najlepszego młodego piłkarza sezonu. W 2015 roku przegrał z Tottenhamem finał Pucharu Ligi z Chelsea (0:2); drugi gol padł po strzale Diego Costy, który odbił się od Walkera. W sezonie 2016/17, za Mauricio Pochettino, był podstawowym zawodnikiem drużyny, która zajęła drugie miejsce w lidze.

W lipcu 2017 roku przeszedł do Manchesteru City za 45 milionów funtów plus 5 milionów w bonusach. Mógł zostać najdroższym angielskim piłkarzem w historii. Później opowiadał, że gdy zadzwonił do niego Pep Guardiola, był bardzo zdenerwowany, a potem nie mógł uwierzyć, że słucha jego odpraw razem z gwiazdami zespołu. W pierwszym sezonie wygrał z City Puchar Ligi i mistrzostwo Anglii.

W listopadzie 2019 roku w meczu Ligi Mistrzów z Atalantą w Mediolanie stanął w bramce, gdy czerwoną kartkę dostał rezerwowy bramkarz Claudio Bravo. Był trzecim zawodnikiem z pola, który bronił w meczu Ligi Mistrzów. Najpierw obronił rzut wolny, a City utrzymało remis 1:1. 31 października 2020 roku w swoim setnym meczu w Premier League dla City strzelił z 25 metrów zwycięskiego gola Sheffield United. Nie cieszył się, bo, jak mówił, jest kibicem tego klubu, a w Sheffield mieszkają jego rodzice.

W 2021 roku w odstępie kilku tygodni przegrał finał Ligi Mistrzów z Chelsea i finał mistrzostw Europy z Włochami. Wiosną 2023 roku Guardiola zmienił ustawienie na trzech obrońców z Johnem Stonesem w środku pola i przesunął Walkera na ławkę. Mówił, że Walker nie ma wszystkich cech potrzebnych do gry w środku i że powód jest taktyczny. Walker wrócił do składu na półfinał Ligi Mistrzów z Realem Madryt i w obu meczach zatrzymywał Viniciusa Júniora. UEFA wybrała go do drużyny sezonu Ligi Mistrzów.

W finale z Interem w Stambule Guardiola posadził go na ławce. Przed meczem Walker przemawiał do kolegów: „Moje marzenie jest w waszych rękach”. Wszedł na ostatnie minuty, a City wygrało 1:0 i zdobyło potrójną koronę. Latem był blisko przejścia do Bayernu Monachium, ale przedłużył kontrakt z City. Wybrał klub, który dał mu dłuższą umowę.

W sierpniu 2023 roku w Atenach, jako kapitan w zastępstwie kontuzjowanego Kevina De Bruyne, strzelił decydującego karnego w serii z Sevillą o Superpuchar Europy. Mówił potem, że nie lubi strzelać karnych i podszedł do piłki tylko dlatego, że nosił opaskę. W grudniu został wybrany drugim najlepszym piłkarzem klubowych mistrzostw świata, które City wygrało. W sezonie 2023/24 żaden obrońca City nie spędził na boisku więcej czasu niż on, a zespół zdobył czwarte z rzędu mistrzostwo Anglii.

W styczniu 2025 roku poprosił o możliwość wyjazdu za granicę i 24 stycznia przeszedł na wypożyczenie do AC Milan. 5 lipca 2025 roku wrócił do Anglii i podpisał kontrakt z Burnley, beniaminkiem Premier League prowadzonym przez Scotta Parkera.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2024 Drużyna turnieju Euro 2024
• 2023 Klubowe mistrzostwo świata z Manchesterem City
• 2023 Srebrna Piłka klubowych mistrzostw świata
• 2023 Superpuchar Europy z Manchesterem City
• 2023 Liga Mistrzów z Manchesterem City
• 2023 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2023 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2023 Drużyna sezonu Ligi Mistrzów
• 2022 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2021 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2021 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2021 Drużyna turnieju Euro 2020
• 2020 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2019 Tarcza Wspólnoty z Manchesterem City
• 2019 Puchar Anglii z Manchesterem City
• 2019 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2019 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2018 Tarcza Wspólnoty z Manchesterem City
• 2018 Mistrzostwo Anglii z Manchesterem City
• 2018 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem City
• 2012 Najlepszy młody piłkarz Premier League według PFA
• 2011 Drużyna turnieju mistrzostw Europy U-21
• 2011 Mistrzostwo Championship z Queens Park Rangers

Styl gry

Jego największymi atutami były szybkość i wola walki. Najlepiej radził sobie w pojedynkach jeden na jednego i w powrotach do obrony, w których szybkością naprawiał własne błędy. W Tottenhamie był ofensywnym bocznym obrońcą, który często podłączał się do ataku i groźnie uderzał z dystansu. Zdarzało mu się wtedy tracić piłkę, ale w City grał pewniej.

Nie był piłkarzem od precyzyjnych długich podań. Guardiola uważał, że Walker nie nadaje się na bocznego obrońcę schodzącego do środka pola w ustawieniu z trzema obrońcami, choć wcześniej grał w takiej roli w ustawieniu z czwórką z tyłu. Gareth Southgate wystawiał go w reprezentacji jako prawego z trzech środkowych obrońców. Rzadko opuszczał mecze z powodu kontuzji.

Po jego odejściu Guardiola nazwał go jednym z najlepszych bocznych obrońców w historii i mówił, że z Walkerem w składzie spał przed meczami jak dziecko. W szatni był żartownisiem, który dbał o atmosferę i interesował się młodszymi kolegami.

Reprezentacja

W reprezentacji Anglii U-19 zadebiutował w 2009 roku w meczu z Hiszpanią, a kilka miesięcy później zagrał w finale mistrzostw Europy U-19 przegranym z Ukrainą w Doniecku. Na mistrzostwach Europy U-21 w 2011 roku trafił do drużyny turnieju.

W pierwszej reprezentacji zadebiutował w listopadzie 2011 roku na Wembley w wygranym 1:0 meczu z Hiszpanią. W 85. minucie zmienił Scotta Parkera, który później był jego trenerem w Burnley. Kilka dni później, w pierwszym meczu od początku, został wybrany najlepszym zawodnikiem spotkania ze Szwecją. Euro 2012 opuścił z powodu kontuzji palca.

Zagrał na pięciu wielkich turniejach. Na mundialu w Rosji w 2018 roku doszedł z Anglią do półfinału, a na Euro 2020 i Euro 2024 grał w przegranych finałach. W ćwierćfinale mundialu w Katarze pilnował Kyliana Mbappé Anglia przegrała ten mecz z Francją. Pierwszego gola dla reprezentacji strzelił 9 września 2023 roku w swoim 77. meczu, w zremisowanym 1:1 spotkaniu z Ukrainą. 20 listopada 2023 roku w meczu z Macedonią Północną po raz pierwszy był kapitanem Anglii. Na Euro 2024 był wicekapitanem.

Ostatni mecz w kadrze rozegrał w czerwcu 2025 roku w Nottingham, przegrany 1:3 z Senegalem. 10 marca 2026 roku zakończył karierę reprezentacyjną z 96 występami.