Po raz pierwszy od miliona lat w zestawieniu brakuje graczy Barcelony. Remis ze Sportingiem Gijon to żaden wyczyn. Wyczynem byłoby chwalenie jakiegoś piłkarza Guardioli, ale to zadanie niestety aktualnie mnie przerasta.
„Pichu” Cuellar – Wyczyny Hiszpana w meczu z klubem z Katalonii zasługują na wyrazy najwyższego uznania. Barcelona, grając nawet jakby każde dotknięcie piłki sprawiało jej fizyczny ból, to ciągle Barcelona, więc „Pichu” miał masę pracy. Wybronił kilkanaście strzałów, których nie musiał obronić i kilka, których wręcz nie mógł. Fakt, że dał się głupio przelobować trochę zaniża jego ocenę, ale i tak jest pewniakiem do tytułu bramkarza kolejki.
Alvaro Arbeloa – Wychowanek Realu ma w drużynie prowadzonej przez Jose Mourinho równie silną pozycję co Sergio Ramos. Gdy tylko brakuje któregoś defensora, Alvaro wskakuje do składu. To typ piłkarza, który nigdy nie gra genialnie, ale też nigdy nie schodzi poniżej wysokiego poziomu. W trudnym meczu z Espanyolem bez trudu radził sobie z atakami gospodarzy. Jak cała defensywa Realu, zasłużył na wyróżnienie.
Alberto Lopo – Jeśli ktoś strzela gola na wagę zwycięstwa w meczu z drużyną z absolutnej ligowej czołówki, jeśli przerywa tym samym długaśną serię meczów bez wygranej i dodaje do tego nienaganną grę w defensywie, to musi znaleźć się w jedenastce kolejki.
Pepe – Portugalczyk napisał de novo definicję zwrotu „wrócić w wielkim stylu”. Jestem prawie pewny, że gracze Espanyolu do dzisiaj, gdy widzą facjatę urodzonego w Brazylii defensora, to płaczą. Był do bólu bezbłędny, nienaganny w każdym calu. Pracuje na nowy kontrakt z zapałem godnym pochwały.
Marcelo – Gracz kolejki. Był kapitanem Realu, strzelił zwycięskiego gola, przy każdej możliwej okazji ośmieszał piłkarzy rywala, biegał spokojnie po całym skrzydle, strzelał, dryblował, podawał. „El nuevo Roberto Carlos”.
Francisco Farinos – Rozpoczął „remontadę” Herculesa w meczu z Saragossą, strzelając wyrównującego gola na dziesięć minut przed końcowym gwizdkiem. Przez cały mecz świetnie zabezpieczał środek pola.
