Jeden piłkarz – jeden klub. Jasna strona walentynek

Inaczej to się mogło potoczyć w klubie z europejskiego topu. Na Tottiego parol zagięły Real Madryt, Barcelona, angielskie giganty. On nie dał się skusić żadnemu z tych klubów, choć był swego czasu bliski przejścia do pierwszego z tych zespołów.

Po Euro 2004 nagonka na Tottiego przybrała naprawdę gigantyczne rozmiary. „Il Capitano” stał się symbolem porażki bezsilnych Włochów, którzy rozegrali słaby turniej i nie wyszli z grupy. W meczu z Danią frustracja napastnika Romy była na tyle duża, że w pewnym momencie opluł Christiana Poulsena. Piłkarz oczywiście przeprosił, ale krytyka i tak była ogromna. To wtedy w jego głowie pojawił się pomysł, aby opuścić Włochy, które po mistrzostwach Europy stały się dla niego nie do zniesienia.

Ten moment spróbował wykorzystać Florentino Perez, który budował „galaktyczny” Real Madryt. Totti miał w perspektywie regularną walkę o trofea w lidze oraz Champions League. Ponadto w Realu mógł zarabiać o wiele więcej i grać u boku lepszych piłkarzy, bo na Romę był po prostu za dobry. Jednakże pokazał, że pieniądze nie są dla niego najważniejsze i po długim namyśle zdecydował się pozostać na Stadio Olimpico.

Perez był niezwykle zdeterminowany, żeby go ściągnąć. Totti był brakującym elementem jego układanki. Nie wiemy, ile dokładnie za niego proponował, ale mówi się, że była to oferta rzędu 50–60 milionów euro, a w tamtych czasach było to bardzo dużo. Jednakże swojego celu nie osiągnął. „Il Capitano” został jedynym mistrzem, którego Real nie zdołał kupić. Totti wybrał Romę, bo to jego wielka miłość.

Jaki ojciec, taki syn

Paolo Maldini to zawodnik, który w odróżnieniu do Tottiego miał okazje podnieść nad głowę znacznie więcej trofeów. Siedmiokrotnie wygrywał scudetto ze swoim ukochanym Milanem oraz aż pięć razy zdobywał Puchar Europy. Te osiągnięcia mówią same za siebie. Bez wątpienia jeśli chodzi o rozgrywki klubowe, Paolo Maldini jest piłkarzem spełnionym.

Co innego, jeśli chodzi o reprezentację. W „Squadra Azzurra” Maldini rozegrał 126 meczów w latach 1988-2002 (większość w roli kapitana), ale zawsze czegoś brakowało do końcowego triumfu na wielkiej imprezie – na mistrzostwach świata Włosi z Maldinim w składzie sięgali po trzecie miejsce w 1990 roku oraz drugie cztery lata później, podobnie jeśli chodzi o mistrzostwa Europy. Po nieudanym dla Italii mundialu w 2002 roku zakończył karierę reprezentacyjną, a Włochy na następnych mistrzostwach świata sięgnęły po złoto.

Paolo do szkółki Milanu zaprowadził jego ojciec – Cesare, który chciał, by syn kontynuował piłkarskie tradycje. Cesare Maldini to były wieloletni kapitan Milanu, który czterokrotnie sięgał z ekipą „Rossonerich” po mistrzostwo Włoch, a w 1963 roku po zwycięstwie 2:1 nad Benfiką mógł cieszyć się również z triumfu w Pucharze Europy (obecnie Liga Mistrzów). Był to pierwszy triumf włoskiego klubu w tych rozgrywkach.

Paolo nie mógł widzieć ojca w akcji, bo kiedy przyszedł na świat, Cesare Maldini zakończył już karierę. Jednakże ojciec wpajał synowi miłość do Milanu. W związku z tym wydawać by się mogło, że Paolo Maldini od zawsze kibicował ekipie „Rossonerich”. Nic bardziej mylnego! Jeszcze przed wstąpieniem do szkółki Milanu był kibicem Juventusu Turyn.

Później już jednak wielokrotnie powtarzał, że nie mógłby grać dla innego klubu niż jego ukochany Milan, ponieważ w jego sercu jest miejsce tylko dla tego klubu. Maldini imponował zarówno umiejętnościami piłkarskimi, jak i przywiązaniem do barw klubowych.

Oczywiście nie brakowało na niego chętnych, ponieważ w swojej najlepszej dyspozycji był zdaniem wielu najlepszym obrońcą na świecie. Mimo to Maldini nawet nie chciał słyszeć o transferze. Bez względu na to, czy Milan święcił triumfy czy przeżywał trudniejszy okres (trzeba przyznać, że nie zdarzało się to często), Maldini nie chciał odchodzić.

Maldiniego i Tottiego łączy to, że zostali szybko dostrzeżeni i trenerzy nie bali się dać im szansy w młodym wieku. Totti w Serie A debiutował jako 16-latek, a Maldini w wieku 17 lat. Swój pierwszy mecz w najwyższej klasie rozgrywkowej zaliczył 20 stycznia 1985 roku z Udinese Calcio, z którym Milan zremisował 1:1. Już od następnej kampanii regularnie grał w pierwszym zespole, stając w szranki z takimi zawodnikami jak Michel Platini czy Zbigniew Boniek.

Jego kariera piłkarska rozwijała się błyskawicznie. W 1988 roku, mając raptem 20 lat, debiutował w dorosłej reprezentacji Włoch. Szybko zyskał uznanie i błyskawicznie udało mu się wyjść z cienia ojca. W 1994 roku miesięcznik „World Soccer” uznał Maldiniego za najlepszego piłkarza świata.

Różne pożegnania

W swojej bogatej karierze piłkarskiej Maldini rozegrał ponad 1000 meczów, ale pożegnanie z fanami Milanu miał bardzo nieprzyjemne. Włoch po 25 latach gry dla „Rossonerich” w swoim ostatnim meczu na San Siro został wygwizdany przez własnych kibiców, których przepełniała frustracja! Było to spowodowane słabą postawą drużyny. Milan przegrał w ostatnim meczu Maldiniego w Mediolanie 2:3 z AS Roma. Co więcej, scudetto zmierzało wówczas do odwiecznego rywala – Interu. To spowodowało gniew wśród fanów Milanu, ale to i tak nie usprawiedliwia ich zachowania.

Tak wielka profanacja wspaniałego piłkarza, symbolu Milanu, to czyn doprawdy godny pożałowania. Jest to tak kuriozalne, że aż trudno to skomentować. Kiedy to się wydarzyło, włoska prasa nie owijała w bawełnę i określiła ten incydent jako kompromitację i powód do wstydu. Nie tak wyobrażał sobie przebieg tego ostatniego meczu Paolo Maldini. Najgorsze w tym wszystkim jest to, że legendarny zawodnik Milanu naprawdę mocno to przeżył. Kiedy schodził z boiska, na jego twarzy widać było złość.

Można powiedzieć, że historie karier dwóch bohaterów tego tekstu niejako się uzupełniają. Francesco Totti nie miał kariery bogatej w trofea, ale miał cudowne pożegnanie. Sceny, które działy się na stadionie Romy po ostatnim meczu „Il Capitano”, przejdą do historii calcio. Było to piękne pożegnanie pełne patosu i wzruszających chwil.

Z kolei Paolo Maldini jako piłkarz wygrał bardzo dużo, ale pożegnanie miał okrutne. Co ciekawe, po ostatnim meczu sezonu 2008/2009, w którym Milan mierzył się na Stadio Artemio Franchi z Fiorentiną, wszyscy kibice „Violi” wstali z miejsc i zaczęli bić brawo, by oddać cześć Paolo Maldiniemu. Zrobili to, co tydzień wcześniej powinni uczynić kibice Milanu.

Oczywiście tak jak wspomniałem na wstępie, przykładów wierności w futbolu było niemało i nie jest tak, że tylko we Włoszech coś takiego ma miejsce. Jednakże z pewnością są to najgłośniejsze przypadki przywiązania do barw klubowych. Tacy zawodnicy udowadniają, że w piłkę nożną można grać z innych pobudek niż chęć dobrego zarobku. Miłość – to właśnie kierowało Tottim czy Maldinim przy każdej kolejnej odrzuconej ofercie transferowej.