Jagiellonia na równi pochyłej. Co się stało z ekipą Mamrota?

A później było już tylko gorzej. Udało się jeszcze wymęczyć zwycięstwo nad pogrążoną w problemach Wisłą Płock (1:0). Wygraną zapewnił w doliczonym czasie gry Jakub Wójcicki. Jeszcze wtedy Jagiellonia miała 39 punktów, była na trzeciej lokacie w ekstraklasie. „Duma Podlasia” realnie mogła włączyć się w walkę o mistrzostwo, ponieważ traciła jedynie trzy „oczka” do Legii i siedem do liderującej Lechii. Po spotkaniu z „Nafciarzami” skończyło się jednak szczęście i rozpoczęła się seria bez zwycięstwa.

W ciągu pięciu spotkań białostoczanie przegrali z Cracovią (po wspomnianym niewykorzystanym karnym Scepovicia), Śląskiem i Koroną. Udało się uzbierać jedynie dwa punkty dzięki remisom z Górnikiem i Pogonią. Po drodze przytrafiały się urazy (Wójcickiego, Savkovicia) oraz wykluczenia z powodu kartek (Sandomierski), więc Mamrot ciągle nie mógł liczyć na wszystkich graczy. Obecnie urazów jest dużo więcej. Problemy zdrowotne mają Arsenić, Kelemen i Klimala, a do końca sezonu nie zagrają Scepović ani Savković. Kadra jest więc bardzo okrojona.

Karuzela trenerska się rozkręca. Mamrot „wsiądzie”?

Oczywiście Jagiellonia notuje bardzo kiepskie wyniki, ale czy jest to wina trenera? Chyba nie do końca. Zważając na osłabienie zespołu w przerwie (tak trzeba nazwać zimowe ruchy transferowe) oraz ciągle przewijające się kontuzje, nie można szukać problemów w osobie szkoleniowca. Niestety obecnie musi on szukać nowych ustawień i korzystać z tego, co ma. Nie jest to jednak zbyt mocna ekipa. Życzyłbym trenerowi Mamrotowi, aby nie okazało się, że sam zawiesił sobie na szyi stryczek, śmiało mówiąc w mediach o celach Jagiellonii przed rundą wiosenną.

Zdaję sobie sprawę, że jeżeli nie będzie wyników, to ponoszę za to odpowiedzialność. Nie będę od tego uciekał, kokietował, że celem jest miejsce w pierwszej ósemce. Nie ukrywam, że chcemy powalczyć o… Wiadomo, że strata do Lechii jest bardzo duża. Mamy dwa cele – wygranie Pucharu Polski i gra w europejskich pucharach.
Ireneusz Mamrot dla „Przeglądu Sportowego”

Aktualnie forma „Dumy Podlasia” nie pozwala na jakiekolwiek myślenie o europejskich pucharach, choć tli się jeszcze iskierka nadziei. Niestety mimo stosunkowo niewielkiej, pięciopunktowej (przed 28. kolejką) straty do będącego na trzecim miejscu Piasta Jagiellonia musi uważać na goniących ją rywali. Jeden mały błąd, a mogą wypaść nawet poza pierwszą ósemkę, meldując się w słabej grupie spadkowej. Ale może wtedy skupiliby się jedynie na Pucharze Polski? Na razie w obrębie trzech punktów mieści się aż sześć drużyn walczących o grę o najwyższe cele. Niestety tylko cztery z nich zameldują się nad kreską, więc kwiecień będzie w Białymstoku (i nie tylko tam) bardzo gorący.

A co powiedzieć o głosach na temat możliwego zwolnienia trenera Mamrota? Myślę, że byłaby to bardzo zła decyzja, choć wyniki nie powalają. Nie ma on jednak do dyspozycji takiej jakości w drużynie, jaką mógł zastać jeszcze podczas rundy jesiennej. No cóż, w ekstraklasie bywa jednak różnie i nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać.

A internauci nie śpią.

• Ireneusz Mamrot
• Jagiellonia Białystok
• Jakub Wójcicki
• Wisła Kraków
• Legia Warszawa
• Cracovia

A później było już tylko gorzej. Udało się jeszcze wymęczyć zwycięstwo nad pogrążoną w problemach Wisłą Płock (1:0). Wygraną zapewnił w doliczonym czasie gry Jakub Wójcicki. Jeszcze wtedy Jagiellonia miała 39 punktów, była na trzeciej lokacie w ekstraklasie. „Duma Podlasia” realnie mogła włączyć się w walkę o mistrzostwo, ponieważ traciła jedynie trzy „oczka” do Legii i siedem do liderującej Lechii. Po spotkaniu z „Nafciarzami” skończyło się jednak szczęście i rozpoczęła się seria bez zwycięstwa.

W ciągu pięciu spotkań białostoczanie przegrali z Cracovią (po wspomnianym niewykorzystanym karnym Scepovicia), Śląskiem i Koroną. Udało się uzbierać jedynie dwa punkty dzięki remisom z Górnikiem i Pogonią. Po drodze przytrafiały się urazy (Wójcickiego, Savkovicia) oraz wykluczenia z powodu kartek (Sandomierski), więc Mamrot ciągle nie mógł liczyć na wszystkich graczy. Obecnie urazów jest dużo więcej. Problemy zdrowotne mają Arsenić, Kelemen i Klimala, a do końca sezonu nie zagrają Scepović ani Savković. Kadra jest więc bardzo okrojona.

Karuzela trenerska się rozkręca. Mamrot „wsiądzie”?

Oczywiście Jagiellonia notuje bardzo kiepskie wyniki, ale czy jest to wina trenera? Chyba nie do końca. Zważając na osłabienie zespołu w przerwie (tak trzeba nazwać zimowe ruchy transferowe) oraz ciągle przewijające się kontuzje, nie można szukać problemów w osobie szkoleniowca. Niestety obecnie musi on szukać nowych ustawień i korzystać z tego, co ma. Nie jest to jednak zbyt mocna ekipa. Życzyłbym trenerowi Mamrotowi, aby nie okazało się, że sam zawiesił sobie na szyi stryczek, śmiało mówiąc w mediach o celach Jagiellonii przed rundą wiosenną.

Zdaję sobie sprawę, że jeżeli nie będzie wyników, to ponoszę za to odpowiedzialność. Nie będę od tego uciekał, kokietował, że celem jest miejsce w pierwszej ósemce. Nie ukrywam, że chcemy powalczyć o… Wiadomo, że strata do Lechii jest bardzo duża. Mamy dwa cele – wygranie Pucharu Polski i gra w europejskich pucharach.
Ireneusz Mamrot dla „Przeglądu Sportowego”

Aktualnie forma „Dumy Podlasia” nie pozwala na jakiekolwiek myślenie o europejskich pucharach, choć tli się jeszcze iskierka nadziei. Niestety mimo stosunkowo niewielkiej, pięciopunktowej (przed 28. kolejką) straty do będącego na trzecim miejscu Piasta Jagiellonia musi uważać na goniących ją rywali. Jeden mały błąd, a mogą wypaść nawet poza pierwszą ósemkę, meldując się w słabej grupie spadkowej. Ale może wtedy skupiliby się jedynie na Pucharze Polski? Na razie w obrębie trzech punktów mieści się aż sześć drużyn walczących o grę o najwyższe cele. Niestety tylko cztery z nich zameldują się nad kreską, więc kwiecień będzie w Białymstoku (i nie tylko tam) bardzo gorący.

A co powiedzieć o głosach na temat możliwego zwolnienia trenera Mamrota? Myślę, że byłaby to bardzo zła decyzja, choć wyniki nie powalają. Nie ma on jednak do dyspozycji takiej jakości w drużynie, jaką mógł zastać jeszcze podczas rundy jesiennej. No cóż, w ekstraklasie bywa jednak różnie i nigdy nie wiadomo, czego się spodziewać.

A internauci nie śpią.