Jan Thielmann

Pochodzenie

Urodził się 26 maja 2002 roku w Föhren w Nadrenii-Palatynacie, niedaleko Trewiru. Do trzynastego roku życia grał w klubach z okolicy, a potem przeszedł do Eintrachtu Trewir. Zainteresowanie okazywały mu wtedy także inne kluby, m.in. Eintracht Frankfurt, ale on i jego rodzina uznali, że na taki krok jest za wcześnie. W Trewirze spędził dwa lata i mógł się rozwijać w spokoju. Do 1. FC Köln przeszedł w 2017 roku, jako 15-latek. Zanim wybrał Köln, razem z rodziną obejrzał też kluby w Dortmundzie, Kaiserslautern, Moguncji i Gelsenkirchen. Zdecydowała bliskość domu. Kibicował już wtedy temu klubowi, a jego pierwszymi idolami byli Milivoje Novaković i Lukas Podolski.

W 2019 roku został z 1. FC Köln mistrzem Niemiec U-17.

Kariera

Do pierwszej drużyny wszedł szybko. 14 grudnia 2019 roku, jako 17-latek, zadebiutował w Bundeslidze w wygranym 2:0 meczu z Bayerem Leverkusen i od razu wyszedł w pierwszym składzie. Jako pierwszy piłkarz z rocznika 2002 zagrał w Bundeslidze. Drużyna walczyła wtedy o utrzymanie, a po tym zwycięstwie, jak mówił Thielmann, drużyna zaczęła serię dziesięciu dobrych meczów. Wspominał też, że w debiucie dostał żółtą kartkę za wślizg na Wendella i że po interwencji sędziego wideo mogła to być czerwona. Przygotował też gola Tony'ego Modeste, nieuznanego z powodu spalonego. W styczniu 2020 roku podpisał pierwszy zawodowy kontrakt. 5 grudnia 2020 roku strzelił pierwszego gola w Bundeslidze, w meczu z VfL Wolfsburg, w wieku 18 lat, sześciu miesięcy i dziesięciu dni, czyli w tym samym wieku co Podolski przy swojej pierwszej bramce.

W maju 2021 roku zagrał w obu barażach o utrzymanie z Holstein Kiel, po których klub utrzymał się w Bundeslidze, a on zaliczył asystę. Latem 2022 roku klub zakwalifikował się do Ligi Konferencji i Thielmann grał w eliminacjach i fazie grupowej. Trener Steffen Baumgart nazywał go swoim „prymusem”: był według niego pierwszy rano i ostatni wieczorem, jest ambitny i po prostu chce grać.

W 2022 roku przerywały mu grę kontuzje i choroba. Sam mówił, że dzięki przymusowym przerwom nauczył się lepiej słuchać organizmu i czasem się hamować. W grudniu 2023 roku, po powrocie do składu, Baumgart ustawił go także na prawej obronie. Według Thielmanna trener tłumaczył mu, że wtedy nie musi mieć parcia do przodu i strzelać goli, tylko skupić się na swoim zadaniu. W styczniu 2024 roku, pod wodzą Timo Schultza, zagrał jako środkowy napastnik, bo trener chciał mieć na szpicy szybkiego piłkarza.

Po spadku klubu z Bundesligi w czerwcu 2024 roku Thielmann został w klubie mimo klauzuli odstępnego i odsunął na bok zapytania innych klubów. Mówił, że z tego klubu nie da się tak po prostu odejść, a odejście byłoby jak zostawienie klubu na lodzie. W sezonie 2024/2025 pod wodzą Gerharda Strubera zagrał w 30 meczach 2. Bundesligi. 18 maja 2025 roku drużyna wygrała w ostatniej kolejce 4:0 z Kaiserslautern i awansowała do Bundesligi, a ponieważ Hamburger SV przegrał z Greuther Fürth, zdobyła też mistrzostwo ligi. Thielmann zagrał w tym meczu w pierwszym składzie.

Sukcesy

• 2025 Srebrny medal mistrzostw Europy U-21 z Niemcami
• 2025 Mistrzostwo 2. Bundesligi z 1. FC Köln

Styl gry

To skrzydłowy grający zwykle na prawej stronie. O sobie mówił, że jest intensywnym, lubiącym biegać zawodnikiem, który nie wzbrania się przed pracą w obronie. Jest uniwersalny: grał na prawej obronie, na prawej ósemce i jako napastnik, a sam przyznawał, że gra tam, gdzie postawi go trener. Na środku ataku grał wcześniej także w młodzieży, w U-17 i U-19 klubu.

W styczniu 2024 roku, grając jako środkowy napastnik w meczu z Borussią Dortmund, po prostopadłym podaniu Dejana Ljubicicia znalazł się sam na sam z Gregorem Kobelem, ale bramkarz obronił; Thielmann mówił, że powinien był strzelić od razu.

Reprezentacja

W 2017 roku po raz pierwszy dostał powołanie do młodzieżowej reprezentacji Niemiec. W kadrze U-19 zadebiutował 3 września 2020 roku w meczu towarzyskim z Polską, a w kadrze U-21 12 listopada 2021 roku.

Latem 2023 roku wypadł z powodu kontuzji z kadry na mistrzostwa Europy U-21, w trakcie zgrupowania przed turniejem. Dwa lata później był w kadrze Niemiec na turniej w Słowacji i zagrał w dwóch meczach. Niemcy dotarły do finału, w którym 28 czerwca 2025 roku w Bratysławie przegrały z Anglią 2:3 po dogrywce; Thielmann pozostał na ławce.