Junior Dina Ebimbe

Pochodzenie

Urodził się 21 listopada 2000 roku w Stains na północnych przedmieściach Paryża. Zaczynał w AAS Sarcelles, a w 2012 roku trafił do akademii Paris Saint-Germain, około 45 minut jazdy od rodzinnego domu. Wspominał, że w dzieciństwie grali z kolegami tym, co znaleźli: plastikowymi i własnoręcznie zrobionymi piłkami, a miejsce do gry zawsze się znalazło.

Kariera

W PSG spędził dziesięć lat, od młodzieży po pierwszą drużynę. Podpisał tam pierwszy zawodowy kontrakt, a w 2019 roku został wypożyczony do Le Havre, występującego w Ligue 2. W sezonie 2019/2020 zagrał tam w 25 meczach ligowych i strzelił trzy gole. Na kolejny rok trafił na wypożyczenie do Dijon FCO z Ligue 1. Dyrektor sportowy klubu Peguy Luyindula mówił o nim, że ma głowę na karku, wie, czego chce, i może dać drużynie siłę oraz wszechstronność.

Latem 2021 roku wrócił do Paryża. 1 sierpnia zagrał od pierwszej minuty w przegranym 0:1 Superpucharze Francji z Lille, a w sezonie 2021/2022 w Ligue 1 wystąpił w dziesięciu meczach i został mistrzem kraju. W pierwszej drużynie PSG wypromował go Mauricio Pochettino. Treningi z Lionelem Messim, Neymarem i Kylianem Mbappé wspominał jako najlepszą szkołę: najbardziej zapamiętał gry w „dziadka”, w których według niego mieli o półtorej sekundy więcej czasu niż on, a wszystko robili dwa razy szybciej. Mówił, że na treningach w PSG rozwinął się bardziej niż w sezonie w Le Havre.

W sierpniu 2022 roku przedłużył umowę z PSG i został wypożyczony do Eintrachtu Frankfurt z opcją wykupu. Był to jego pierwszy klub poza Francją. Eintracht skorzystał z opcji w maju 2023 roku i podpisał z nim kontrakt do 2027 roku. Dyrektor sportowy Markus Krösche widział w nim zawodnika, który dzięki dynamice i czytaniu gry daje drużynie taktyczną elastyczność. W Eintrachcie grał w Lidze Mistrzów, Lidze Konferencji i Lidze Europy.

We wrześniu 2023 roku trener Dino Toppmöller wystawiał go na prawym skrzydle, gdy trzeba było, także na lewym. Krösche uważał, że jego największą siłą jest środek pola, jeśli dojdzie do tego dojrzałość taktyczna. W Pucharze Niemiec w wygranym 7:0 meczu w Lipsku, rozpoczętym w środku pola, strzelił dwa gole.

Początek sezonu 2024/2025 spędził głównie poza podstawowym składem. W pierwszym meczu Ligi Europy z Viktorią Pilzno wszedł z ławki i strzelił gola. W meczu z Bayernem Monachium (3:3) w czwartej minucie doliczonego czasu zagrał głową do Omara Marmousha, który strzelił wyrównującego gola. Toppmöller chwalił wtedy jego nastawienie. Sam zawodnik mówił, że trener rozmawiał z nim o większej regularności i języku ciała, i że wcześniej, gdy grał mało, starał się przygotować mentalnie na swój moment.

We wrześniu 2025 roku Eintracht wypożyczył go do Stade Brestois z opcją wykupu. Brest nie skorzystał z opcji wykupu, a piłkarz po sezonie wrócił do Frankfurtu. 7 sierpnia 2026 roku podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku z FC Schalke 04. Dyrektor sportowy Schalke Youri Mulder mówił, że klub obserwował go od dawna, że ma doświadczenie z prawego wahadła i energię, której drużyna potrzebuje.

Sukcesy

• 2022 Mistrzostwo Francji z Paris Saint-Germain

Styl gry

Gra na wielu pozycjach: w środku pola oraz na prawym i lewym skrzydle. Krösche opisywał go jako piłkarza dynamicznego, dobrze czytającego grę i technicznego, a Toppmöller mówił, że najlepiej czuje się w wyjściowym składzie i że wolałby go na prawej stronie. Mulder dodawał, że ma energię i ostrość potrzebną do gry na prawym wahadle. Sam Dina Ebimbe mówił, że bywa zbyt perfekcyjny i że trener kazał mu panować nad emocjami.

Reprezentacja

Wcześniej reprezentował Francję w kadrze U-20, w której według klubu Dijon zagrał trzy razy i strzelił cztery gole. W grudniu 2025 roku FIFA zgodziła się na zmianę przez niego reprezentacji na Kamerun. Selekcjoner David Pagou, który objął drużynę tuż przed Pucharem Narodów Afryki w Maroku, wyjaśnił mu swoją wizję, i to według zawodnika przekonało go do gry dla Kamerunu, o którym powiedział: „To mój kraj”. Zagrał w trzech meczach turnieju, z Gabonem, Mozambikiem i Marokiem. Z Marokiem grał jako zmiennik. Debiut nazwał wzruszającym przeżyciem, bo koszulka Kamerunu jest „bardzo ciężka”. Mecz z Marokiem był według niego trudniejszy, bo wszedł bez rozgrzewki na pozycji, której nie czuje.