Hugo Bartkowiak jest graczem szerzej znanym wśród ekspertów śledzących ligi egzotyczne oraz poczynania Polaków za granicą. Warto, aby bliżej poznał go także zwykły niedzielny kibic. Młody napastnik, który od pół roku przebywa na Gibraltarze, to postać rodem z filmu przygodowego, lecz niewątpliwie posiada on określony plan na swoją osobę, chęć rozwoju oraz stabilizacji.
22-latek przedstawia siebie jako pracoholika, ale praktycznie w żadnym klubie nie zakotwiczył na dłużej niż rok. Codzienność piłkarza jest niezwykle dynamiczna przez nieustanne przeprowadzki, sam znalazł jednak chwilę, aby odpowiedzieć nam na kilka pytań.
W co celuje jego nowy klub College 1975 FC w przyszłym sezonie? Jakie widzi różnice między naszym a południowym systemem szkolenia jako zawodnik na kursach trenerskich? Jak wiele dzieli go od reprezentacji Polski? Zapraszamy do lektury.
Hugo, jesteś świeżo po zmianie klubu i debiucie w nowych barwach. To jednak nie były dalekie przenosiny. Jakie są Twoje pierwsze odczucia?
Na razie wszystko pozytywnie. Poznałem nowy sztab, cieszę się, że mogę być częścią tego zespołu, ogólnie jest w porządku.
Na pierwszy rzut oka to kroczek w tył – z piątej do jedenastej, ostatniej drużyny gibraltarskich rozgrywek. Nie ukrywasz tego czy traktujesz to trochę inaczej?
Na papierze tak, ale sportowo nie do końca. Trzeba sobie porównać, czy lepiej jest być w drużynie, w której trener się z tobą nie liczy i grasz po 5-10 minut co trzeci mecz, czy być normalnie traktowanym, pełnić ważną rolę i przede wszystkim łapać minuty. Tak że myślę, że w moim wieku jest to najważniejsze. A drużynowo w College FC tworzy się bardzo ciekawy projekt.
Jak on wygląda?
Chcemy w przyszłym sezonie zbudować silną drużynę, to wiadomo. No i chcielibyśmy powalczyć o pierwszą szóstkę i puchar lub eliminacje Ligi Konferencji Europy, tak że jesteśmy optymistami. Nowy trener, Luis Manuel Blanco, jest bardzo doświadczony i cieszę się, że mogę się uczyć pod okiem tak dobrego szkoleniowca.
A dlaczego poprzedni trener się z Tobą nie liczył?
Po okresie przygotowawczym, grając tak naprawdę połowę czasu w meczach sparingowych, gdzie miałem taką samą liczbę bramek co podstawowy napastnik, nie znalazłem się w kadrze na pierwsze spotkanie o punkty. I od pierwszego dnia czułem się inaczej, można wyczuć, gdy trener jakoś tak inaczej się patrzy, nigdy ze mną nie porozmawiał poza wymuszonym „cześć” i „do widzenia”. Przy czym z innymi wygląda to zupełnie inaczej. Czułem się tak na boku, jak zapchajdziura…
Ostatecznie pobyt w Lynx to tylko 50 minut na boisku. Spodziewałeś się, że będzie lżej?
Nie są to ani trochę zadowalające liczby, na jedną kolejkę byłoby to akceptowalne, ale nie na dziesięć. Nie brałem przejścia tutaj jako gwarancji czegokolwiek. Wiadomo, że w żadnej drużynie, żadnym miejscu na świecie nikt ci nie zapewni grania, jakiegoś faworytyzmu, i tego nie oczekiwałem.
Ale zaskoczyło mnie nierówne traktowanie i mimo że nie opuściłem ani jednego treningu przez pół roku, chyba jako jedyny nie dostawałem szans. Uważam, że taką pracą zasłużyłem na więcej. Oczywiście jest przepis, że w składzie musi być pięciu zawodników z Gibraltaru i to w jakimś stopniu wpływa na wybory trenera. Ale w kwestii poziomu ligi nie oczekiwałem, że będzie łatwiej.
Na początku roku trafiłeś na zgrupowanie bezrobotnych piłkarzy w Hiszpanii. Podobno zachwalałeś organizację, to tam Cię wypatrzono?
Tak, zgrupowanie AFE to naprawdę super sprawa. Wszystko dopięte na ostatni guzik. Bardzo profesjonalna organizacja, począwszy od treningów po możliwość pokazania się. Także świetne doświadczenie i naprawdę jestem bardzo zadowolony. College FC znało mnie już z ligi, więc skontaktowaliśmy się tam na miejscu.
Carla Cortes/Hugo Bartkowiak
Myślisz, że powinniśmy mieć coś takiego w Polsce?
Myślę, że pod względem pomocy dla zawodników jest to coś niezastąpionego, także jak najbardziej życzyłbym nam tego. Jednak to bardziej sprawa skierowana do PZPN-u.
Jaki jest plan na Ciebie w nowym klubie w najbliższej perspektywie?
Myślę, że po takiej rundzie najważniejsze teraz to wejść w rytm meczowy i rozegrać więcej minut. A wszystkie te plany korygują się z meczu na mecz. Najistotniejsze to wyciągać wnioski z poprzednich meczów na te najbliższe. I tak pracować z tygodnia na tydzień. A co będzie, czas pokaże. Trzeba skupić się na małych krokach. Zawsze można wejść w szczegóły i powiedzieć, że na przykład pracować więcej nad profilowaniem się na boisku przy przyjęciu piłki i tak dalej, ale nie wiem, czy jest sens tak to analizować.
College FC to twój 13. klub w życiu. Trochę dużo jak na 22 lata.
Cóż mogę powiedzieć, zakładałem, że będzie wyglądać to trochę inaczej, wiadomo. Ale co zrobić, trzeba iść do przodu. Były pewne rzeczy niezależne ode mnie, w wielu klubach po prostu jakiś pech. Inaczej to wygląda z zewnątrz, było to nieszczęście i kilka złych wyborów, które wpłynęły, że tak to się potoczyło. Oczywiste, że lepiej byłoby być w tych czterech klubach. Nie było mi to dane, ale nie ma co się nad tym zastanawiać, tylko trzeba patrzeć w przyszłość i liczyć, że teraz tę stabilizację uda się osiągnąć.
Które to złe wybory?
Złe wybory to bardziej pod względem niefartu, wiązania się z nieodpowiednimi ludźmi w tych etapach przygody z piłką i nietrafiania na ludzi, na których się powinno trafić.
Duży wpływ na Twoją karierę ma Twój tata.
Tak, zdanie taty liczy się najbardziej, bo sam grał w piłkę, więc wie, z czym to się je. I jakby żałuję, że od początku nie podejmowaliśmy decyzji wspólnie, tylko gdzieś tam zawsze była trzecia osoba.
Opowiedziałbyś o Twoich wczesnych początkach z piłką? Dosyć interesujące, że chłopak urodzony w Koziegłowach ma w tak wczesnym okresie tak barwne CV.
(śmiech) Koziegłowy to też takie trochę wyolbrzymianie, to był najbliższy możliwy szpital. Od zawsze mieszkałem w Poznaniu, przygodę z piłką zacząłem w Lechu. Największą rolę zdecydowanie odgrywał tata, od dziecka trenowałem z nim indywidualnie, zaszczepił we mnie miłość i pasję do piłki, taką dyscyplinę i pokazanie, że do wszystkiego dochodzi się treningiem i ciężką pracą.
W Polsce zaliczyłeś Lecha, Arkę, Jagiellonię, Kotwicę i Raków. Produktywny czy stracony czas?
Lech, Jagiellonia i Kotwica pod względem piłkarskim to na pewno produktywny czas, jak najbardziej na plus. Bardzo dobrze wspominam, inne spojrzenie na piłkę w każdym miejscu, ludzie, których poznałem, i doświadczenia, które się nabyło. Ale tak najbardziej to, co otworzyło oczy, poszerzyło horyzonty, to był pobyt w Hiszpanii. Inna filozofia futbolu, teraz z tego najwięcej czerpię i to głównie procentuje.
No właśnie, jednocześnie z grą robisz kursy trenerskie. Jako osoba, która świetnie zna ten drugi świat, potrafiłbyś ocenić, jak to jest z tym naszym systemem i myślą szkoleniową?
Trudno porównać, nie mając styczności z tym, co jest w Polsce od tych najbliższych czasów. Z tego, co wiem, idzie to u nas do przodu, są organizowane konferencje, ludzie chcą się rozwijać. Ale taka podstawowa różnica, porównując kursy i materiały z kolegami z Polski, którzy też są w tej branży, to nacisk kładziony na sferę psychologiczną i podejście do zawodnika.
Myślę, że tutaj na południu dużą uwagę zwraca się na emocje i walory, jak patrzy piłkarz na środowisko. Zwłaszcza na tych wczesnych etapach szkolenia. Sport, piłka nożna to narzędzie, które uczy pewnych wartości w życiu i ma za zadanie nauczyć takich rzeczy jak systematyczność, wysiłek, wygrywanie, przegrywanie, funkcjonowanie w grupie. U nas w kraju tego nie ma.
Któremu trenerowi najwięcej zawdzięczasz, którego najbardziej cenisz?
Bardzo trudne pytanie, trudno jest wybrać jednego. W Polsce zetknąłem się z wieloma bardzo dobrymi szkoleniowcami i nie chciałbym nikogo podawać, żeby inni nie poczuli się urażeni. Ale sądzę, że najlepszym trenerem, z jakiem miałem przyjemność pracować w Hiszpanii, był Tato Gimenez z pobytu w Almagro, który miał też epizod w Concordii Elbląg.
A najlepszy piłkarz, z jakim dotychczas grałeś?
Taka sama sytuacja, było wiele ekstra osobowości i bardzo dobrych piłkarzy, z którymi dzieliłem szatnię, także w naszym kraju. Ale najbardziej jakościowy był Juanito Sanchez, który teraz gra w Recreativo Huelva. Taki cofnięty napastnik lub skrzydłowy, lewa noga – naprawdę top.
Jak oceniasz rywalizację w zespole College? Zdaje się, że w drużynie jest jeszcze czterech napastników, w tym kapitan.
Trudno ocenić, Adam Garcia to bardzo dobry zawodnik, ale od początku złapaliśmy fajny kontakt. Nie gramy w systemie z klasyczną „dziewiątką”, także cały czas rotujemy się pozycjami z przodu.
FC College 1975/Hugo Bartkowiak
Jak wygląda dzień z życia na Gibraltarze? Wiemy, że trening jest wieczorem. Duża zmiana względem Polski, który tryb bardziej Ci odpowiada?
Tak, wszystko gramy o jednej porze, popołudniami lub wieczorem. Wiadomo, że najlepszy czas to 10:30 albo 11:00, z samego rana, ale tu akurat taka specyfika, nie ma boisk, także tak to musi wyglądać.
Od zawsze byłem pracoholikiem, jeżeli chodzi o piłkę, tak że staram się wykorzystywać każdy dzień na maksimum, starając się być profesjonalistą w każdym detalu. Nie tylko względem treningów wspomagających, na siłowni czy na boisku. Analizy, sen, odżywianie, regeneracja – to wszystko ma wpływ na efekt końcowy. Wykonuję 10-12 jednostek w mikrocyklu, wliczając w to treningi indywidualne poza boiskiem, te na boisku i z grupą.
Co sądzisz o oprawie i przygotowaniu ligi?
Na pewno medialnie jest to dobrze rozwinięte, mecze są transmitowane, otoczka jest na wysokim poziomie. Jedyne co to uważam, że liga jest trochę krótka, ale od następnego sezonu ma się to zmienić i będzie dodane kilka meczów.
Wiemy, że słynny stadion jest zaraz obok pasa startowego. Gdybyś opuszczał Gibraltar, który kierunek byłby Twoim wymarzonym? Powrót do Hiszpanii lub Polski czy coś innego?
Raczej jakiś inny kierunek, ale nie ma co gdybać i teoretyzować, na razie skupiam się na pracy tutaj.
Na sam koniec coś odważnego. Zdaje się, że jesteś jednym z sześciu Polaków na Półwyspie Iberyjskim. Może w przyszłości Fernando Santos spojrzy na Ciebie przychylnym wzrokiem?
Myślę, że mając niecodzienną statystykę liczby bramek na mecz w tej lidze i osiągając jakiś bardzo wyśrubowany wynik, byłoby to możliwe.
Hugo Bartkowiak jest graczem szerzej znanym wśród ekspertów śledzących ligi egzotyczne oraz poczynania Polaków za granicą. Warto, aby bliżej poznał go także zwykły niedzielny kibic. Młody napastnik, który od pół roku przebywa na Gibraltarze, to postać rodem z filmu przygodowego, lecz niewątpliwie posiada on określony plan na swoją osobę, chęć rozwoju oraz stabilizacji.
22-latek przedstawia siebie jako pracoholika, ale praktycznie w żadnym klubie nie zakotwiczył na dłużej niż rok. Codzienność piłkarza jest niezwykle dynamiczna przez nieustanne przeprowadzki, sam znalazł jednak chwilę, aby odpowiedzieć nam na kilka pytań.
W co celuje jego nowy klub College 1975 FC w przyszłym sezonie? Jakie widzi różnice między naszym a południowym systemem szkolenia jako zawodnik na kursach trenerskich? Jak wiele dzieli go od reprezentacji Polski? Zapraszamy do lektury.
Hugo, jesteś świeżo po zmianie klubu i debiucie w nowych barwach. To jednak nie były dalekie przenosiny. Jakie są Twoje pierwsze odczucia?
Na razie wszystko pozytywnie. Poznałem nowy sztab, cieszę się, że mogę być częścią tego zespołu, ogólnie jest w porządku.
Na pierwszy rzut oka to kroczek w tył – z piątej do jedenastej, ostatniej drużyny gibraltarskich rozgrywek. Nie ukrywasz tego czy traktujesz to trochę inaczej?
Na papierze tak, ale sportowo nie do końca. Trzeba sobie porównać, czy lepiej jest być w drużynie, w której trener się z tobą nie liczy i grasz po 5-10 minut co trzeci mecz, czy być normalnie traktowanym, pełnić ważną rolę i przede wszystkim łapać minuty. Tak że myślę, że w moim wieku jest to najważniejsze. A drużynowo w College FC tworzy się bardzo ciekawy projekt.
Jak on wygląda?
Chcemy w przyszłym sezonie zbudować silną drużynę, to wiadomo. No i chcielibyśmy powalczyć o pierwszą szóstkę i puchar lub eliminacje Ligi Konferencji Europy, tak że jesteśmy optymistami. Nowy trener, Luis Manuel Blanco, jest bardzo doświadczony i cieszę się, że mogę się uczyć pod okiem tak dobrego szkoleniowca.
A dlaczego poprzedni trener się z Tobą nie liczył?
Po okresie przygotowawczym, grając tak naprawdę połowę czasu w meczach sparingowych, gdzie miałem taką samą liczbę bramek co podstawowy napastnik, nie znalazłem się w kadrze na pierwsze spotkanie o punkty. I od pierwszego dnia czułem się inaczej, można wyczuć, gdy trener jakoś tak inaczej się patrzy, nigdy ze mną nie porozmawiał poza wymuszonym „cześć” i „do widzenia”. Przy czym z innymi wygląda to zupełnie inaczej. Czułem się tak na boku, jak zapchajdziura…
Ostatecznie pobyt w Lynx to tylko 50 minut na boisku. Spodziewałeś się, że będzie lżej?
Nie są to ani trochę zadowalające liczby, na jedną kolejkę byłoby to akceptowalne, ale nie na dziesięć. Nie brałem przejścia tutaj jako gwarancji czegokolwiek. Wiadomo, że w żadnej drużynie, żadnym miejscu na świecie nikt ci nie zapewni grania, jakiegoś faworytyzmu, i tego nie oczekiwałem.
Ale zaskoczyło mnie nierówne traktowanie i mimo że nie opuściłem ani jednego treningu przez pół roku, chyba jako jedyny nie dostawałem szans. Uważam, że taką pracą zasłużyłem na więcej. Oczywiście jest przepis, że w składzie musi być pięciu zawodników z Gibraltaru i to w jakimś stopniu wpływa na wybory trenera. Ale w kwestii poziomu ligi nie oczekiwałem, że będzie łatwiej.
Na początku roku trafiłeś na zgrupowanie bezrobotnych piłkarzy w Hiszpanii. Podobno zachwalałeś organizację, to tam Cię wypatrzono?
Tak, zgrupowanie AFE to naprawdę super sprawa. Wszystko dopięte na ostatni guzik. Bardzo profesjonalna organizacja, począwszy od treningów po możliwość pokazania się. Także świetne doświadczenie i naprawdę jestem bardzo zadowolony. College FC znało mnie już z ligi, więc skontaktowaliśmy się tam na miejscu.
Carla Cortes/Hugo Bartkowiak
Myślisz, że powinniśmy mieć coś takiego w Polsce?
Myślę, że pod względem pomocy dla zawodników jest to coś niezastąpionego, także jak najbardziej życzyłbym nam tego. Jednak to bardziej sprawa skierowana do PZPN-u.
Jaki jest plan na Ciebie w nowym klubie w najbliższej perspektywie?
Myślę, że po takiej rundzie najważniejsze teraz to wejść w rytm meczowy i rozegrać więcej minut. A wszystkie te plany korygują się z meczu na mecz. Najistotniejsze to wyciągać wnioski z poprzednich meczów na te najbliższe. I tak pracować z tygodnia na tydzień. A co będzie, czas pokaże. Trzeba skupić się na małych krokach. Zawsze można wejść w szczegóły i powiedzieć, że na przykład pracować więcej nad profilowaniem się na boisku przy przyjęciu piłki i tak dalej, ale nie wiem, czy jest sens tak to analizować.
College FC to twój 13. klub w życiu. Trochę dużo jak na 22 lata.
Cóż mogę powiedzieć, zakładałem, że będzie wyglądać to trochę inaczej, wiadomo. Ale co zrobić, trzeba iść do przodu. Były pewne rzeczy niezależne ode mnie, w wielu klubach po prostu jakiś pech. Inaczej to wygląda z zewnątrz, było to nieszczęście i kilka złych wyborów, które wpłynęły, że tak to się potoczyło. Oczywiste, że lepiej byłoby być w tych czterech klubach. Nie było mi to dane, ale nie ma co się nad tym zastanawiać, tylko trzeba patrzeć w przyszłość i liczyć, że teraz tę stabilizację uda się osiągnąć.
Które to złe wybory?
Złe wybory to bardziej pod względem niefartu, wiązania się z nieodpowiednimi ludźmi w tych etapach przygody z piłką i nietrafiania na ludzi, na których się powinno trafić.
Duży wpływ na Twoją karierę ma Twój tata.
Tak, zdanie taty liczy się najbardziej, bo sam grał w piłkę, więc wie, z czym to się je. I jakby żałuję, że od początku nie podejmowaliśmy decyzji wspólnie, tylko gdzieś tam zawsze była trzecia osoba.
Opowiedziałbyś o Twoich wczesnych początkach z piłką? Dosyć interesujące, że chłopak urodzony w Koziegłowach ma w tak wczesnym okresie tak barwne CV.
(śmiech) Koziegłowy to też takie trochę wyolbrzymianie, to był najbliższy możliwy szpital. Od zawsze mieszkałem w Poznaniu, przygodę z piłką zacząłem w Lechu. Największą rolę zdecydowanie odgrywał tata, od dziecka trenowałem z nim indywidualnie, zaszczepił we mnie miłość i pasję do piłki, taką dyscyplinę i pokazanie, że do wszystkiego dochodzi się treningiem i ciężką pracą.
W Polsce zaliczyłeś Lecha, Arkę, Jagiellonię, Kotwicę i Raków. Produktywny czy stracony czas?
Lech, Jagiellonia i Kotwica pod względem piłkarskim to na pewno produktywny czas, jak najbardziej na plus. Bardzo dobrze wspominam, inne spojrzenie na piłkę w każdym miejscu, ludzie, których poznałem, i doświadczenia, które się nabyło. Ale tak najbardziej to, co otworzyło oczy, poszerzyło horyzonty, to był pobyt w Hiszpanii. Inna filozofia futbolu, teraz z tego najwięcej czerpię i to głównie procentuje.
No właśnie, jednocześnie z grą robisz kursy trenerskie. Jako osoba, która świetnie zna ten drugi świat, potrafiłbyś ocenić, jak to jest z tym naszym systemem i myślą szkoleniową?
Trudno porównać, nie mając styczności z tym, co jest w Polsce od tych najbliższych czasów. Z tego, co wiem, idzie to u nas do przodu, są organizowane konferencje, ludzie chcą się rozwijać. Ale taka podstawowa różnica, porównując kursy i materiały z kolegami z Polski, którzy też są w tej branży, to nacisk kładziony na sferę psychologiczną i podejście do zawodnika.
Myślę, że tutaj na południu dużą uwagę zwraca się na emocje i walory, jak patrzy piłkarz na środowisko. Zwłaszcza na tych wczesnych etapach szkolenia. Sport, piłka nożna to narzędzie, które uczy pewnych wartości w życiu i ma za zadanie nauczyć takich rzeczy jak systematyczność, wysiłek, wygrywanie, przegrywanie, funkcjonowanie w grupie. U nas w kraju tego nie ma.
Któremu trenerowi najwięcej zawdzięczasz, którego najbardziej cenisz?
Bardzo trudne pytanie, trudno jest wybrać jednego. W Polsce zetknąłem się z wieloma bardzo dobrymi szkoleniowcami i nie chciałbym nikogo podawać, żeby inni nie poczuli się urażeni. Ale sądzę, że najlepszym trenerem, z jakiem miałem przyjemność pracować w Hiszpanii, był Tato Gimenez z pobytu w Almagro, który miał też epizod w Concordii Elbląg.
A najlepszy piłkarz, z jakim dotychczas grałeś?
Taka sama sytuacja, było wiele ekstra osobowości i bardzo dobrych piłkarzy, z którymi dzieliłem szatnię, także w naszym kraju. Ale najbardziej jakościowy był Juanito Sanchez, który teraz gra w Recreativo Huelva. Taki cofnięty napastnik lub skrzydłowy, lewa noga – naprawdę top.
Jak oceniasz rywalizację w zespole College? Zdaje się, że w drużynie jest jeszcze czterech napastników, w tym kapitan.
Trudno ocenić, Adam Garcia to bardzo dobry zawodnik, ale od początku złapaliśmy fajny kontakt. Nie gramy w systemie z klasyczną „dziewiątką”, także cały czas rotujemy się pozycjami z przodu.
FC College 1975/Hugo Bartkowiak
Jak wygląda dzień z życia na Gibraltarze? Wiemy, że trening jest wieczorem. Duża zmiana względem Polski, który tryb bardziej Ci odpowiada?
Tak, wszystko gramy o jednej porze, popołudniami lub wieczorem. Wiadomo, że najlepszy czas to 10:30 albo 11:00, z samego rana, ale tu akurat taka specyfika, nie ma boisk, także tak to musi wyglądać.
Od zawsze byłem pracoholikiem, jeżeli chodzi o piłkę, tak że staram się wykorzystywać każdy dzień na maksimum, starając się być profesjonalistą w każdym detalu. Nie tylko względem treningów wspomagających, na siłowni czy na boisku. Analizy, sen, odżywianie, regeneracja – to wszystko ma wpływ na efekt końcowy. Wykonuję 10-12 jednostek w mikrocyklu, wliczając w to treningi indywidualne poza boiskiem, te na boisku i z grupą.
Co sądzisz o oprawie i przygotowaniu ligi?
Na pewno medialnie jest to dobrze rozwinięte, mecze są transmitowane, otoczka jest na wysokim poziomie. Jedyne co to uważam, że liga jest trochę krótka, ale od następnego sezonu ma się to zmienić i będzie dodane kilka meczów.
Wiemy, że słynny stadion jest zaraz obok pasa startowego. Gdybyś opuszczał Gibraltar, który kierunek byłby Twoim wymarzonym? Powrót do Hiszpanii lub Polski czy coś innego?
Raczej jakiś inny kierunek, ale nie ma co gdybać i teoretyzować, na razie skupiam się na pracy tutaj.
Na sam koniec coś odważnego. Zdaje się, że jesteś jednym z sześciu Polaków na Półwyspie Iberyjskim. Może w przyszłości Fernando Santos spojrzy na Ciebie przychylnym wzrokiem?
Myślę, że mając niecodzienną statystykę liczby bramek na mecz w tej lidze i osiągając jakiś bardzo wyśrubowany wynik, byłoby to możliwe.
