Hiszpania: Obronić tytuł

Kluczowy zawodnik – Andres Iniesta

Spośród śmietanki znakomitych piłkarzy trudno wybrać tego najlepszego. Andres Iniesta na przestrzeni lat i sukcesów reprezentacji Hiszpanii wyrasta jednak na zawodnika najbardziej kompletnego w ekipie Vicente del Bosque. Kiedy inni zawodzą, „Don Andres” zachwyca swoimi przebłyskami geniuszu, niejednokrotnie zapewniając swojej drużynie ostateczny triumf. To dzięki Inieście Hiszpania mogła cieszyć się z pierwszego w historii pucharu mistrzostw świata. Jego bramka w dogrywce finału z Holandią sprawiła, że hiszpańscy kibice oszaleli z radości.

– Gol strzelony w finale w 2010 roku był momentem absolutnego szaleństwa.W takiej chwili nie zdajesz sobie sprawy, co się dzieje – tak wspominał swój wyczyn „Don Andres”.

Iniesta błyszczał w reprezentacji także na mistrzostwach Europy 2012 w Polsce i na Ukrainie. Chociaż nie zdobył ani jednego gola, to tytuł MVP turnieju został przyznany właśnie jemu. To najlepiej świadczy o klasie i umiejętnościach tego zawodnika. – Polska na zawsze pozostanie w mojej dobrej pamięci – podkreślał Iniesta.

W pomocy „Don Andres” jest nieoceniony. Swoimi genialnymi podaniami czaruje zarówno w kadrze, jak i Barcelonie. Często można odnieść wrażenie, że pozostaje w cieniu swoich kolegów z ataku. Iniesta nie zwraca na to jednak uwagi i wciąż robi na boisku, to co potrafi najlepiej i co chcielibyśmy oglądać w kółko w jego wykonaniu, czyli podaje, podaje i jeszcze raz idealnie podaje. Jego forma na mundialu w Brazylii będzie na pewno jednym z podstawowych kluczy do zwycięstwa.

Trener – Vicente del Bosque

Najlepszy trener 2012 roku. Jedyny, który ma na swoim koncie triumf w mistrzostwach świata, mistrzostwach Europy i Lidze Mistrzów. Legenda Realu Madryt. Tak w dużym skrócie można by opisać dotychczasowe osiągnięcia Vicente del Bosque. Reprezentację Hiszpanii prowadzi od 2008 roku. To dzięki niemu „La Furia Roja” zdobyła swój pierwszy tytuł mistrza świata i dwa razy z rzędu wygrała ME.

Del Bosque przejął reprezentację po zmarłym w tym roku Luisie Aragonesie. Piłkarze „La Furia Roja” już zapowiedzieli, że jeśli wygrają w Brazylii, to zadedykują puchar swojemu byłemu trenerowi. Po mundialu hiszpańscy zawodnicy będą też jednak najprawdopodobniej musieli pożegnać się z del Bosque. Hiszpan zapowiedział, że po mistrzostwach zrezygnuje z posady selekcjonera. Dla piłkarzy, którzy swojego trenera ciepło nazywają „El Tio”, czyli „wujek”, na pewno nie będzie to łatwe rozstanie.

– Wszystko perfekcyjnie przygotowane. Znakomita atmosfera. Wieczorami można sobie z don Vicente pogadać od serca – tak pracę z del Bosque opisywał pomocnik FC Barcelony, Cesc Fabregas. „El Tio” chwalą również jego byli podopieczni:

– On nie jest tylko trenerem. Zawsze możesz pójść do niego po radę w każdej sprawie, prywatnej też. Był dla nas jak ojciec – tak wypowiadał się o nim były gwiazdor Realu Madryt, Raul Gonzalez.

OPINIA EKSPERTA: Dominik Piechota (Ole Magazyn)

– W kontekście La Furia Roja mówimy tylko o jednym celu: zwycięstwie. Wydaje mi się, że podopieczni Vicente del Bosque mają wszystko, by obronić trofeum. Mundial jest jak najbardziej w ich zasięgu, przede wszystkim ze względu na ciągły głód sukcesów i doświadczenie. Jednak Sfinks nie trzyma się stale tej samej koncepcji, stara się urozmaicać grę Hiszpanów. W tym sezonie jego plan zostanie udoskonalony o wszechstronnych i atletycznych zawodników Atletico, czyli Koke, Diego Costę oraz Juanfrana. Zatem zarzut jakoby stali w miejscu, jest do odpalenia. Mówimy tutaj o turniejowym zespole. Piłkarze jak Iniesta czy Silva mogą pociągnąć kolegów do wielkich rzeczy, jako znak zapytania stawiam dyspozycję Xaviego albo Diego Costy. To już ciężar gatunkowy decyzji selekcjonera, na kogo postawić. Dokonał właściwych wyborów, teraz tylko wybrać najlepszych jedenastu i załączyć im kolejny raz gen zwycięzcy. Problemem piłkarzy del Bosque może być przygotowanie fizyczne, większość z nich ma za sobą morderczą kampanię, ale Hiszpania pokazała już, że na takich turniejach swoisty minimalizm wystarcza. O ile nie przejadą się na samouwielbieniu swojego stylu, sięgną po trofeum. Czasem jednak właściwe rozpracowanie ich koncepcji sprawia wielkie problemy. W takich momentach potrzeba świeżości lub geniuszu tych największych, od magicznych zagrań, prostopadłych piłek i grania na niewielkiej przestrzeni. To może być ostatnie przetasowanie z tymi, którzy rozpoczęli cykl wielkiej Hiszpanii, ale jak pokazał sezon: są najlepsi w rozgrywkach klubowych. I moim zdaniem przyłożą kolejną cegiełkę do tego monopolu.