W latach 1960-1972 mistrzostwa Europy rozwijały się w niezwykle szybkim tempie. Zupełnie jak maksymalnie zadbana roślina, która otrzymywała wszystko, czego potrzebuje, by rosnąć w najlepsze. Z czasem jednak zaczęło się wydawać, że roślina ta musi być karmiona jakimiś sterydami. Tak właśnie działało zainteresowanie kibiców na wzrost poziomu piłki nożnej w Europie na mistrzostwach Starego Kontynentu – jak sterydy na młodą roślinę.
Pierwsza część artykułu dostępna pod tym linkiem: Historia Euro – część 1
Na świecie wizję futbolu kreowała Brazylia. Mistrzowie świata w latach 1958, 1962 i 1970 wyznaczali kierunek rozwoju nowoczesnej piłki nożnej. Dominację tego państwa na świecie w 1966 roku przerwali Anglicy, którzy wówczas niechętnie uczestniczyli w jakichkolwiek turniejach, sądząc, że skoro to oni wymyślili tę dyscyplinę, to są najlepsi. Zwycięstwo w 1966 roku było jednak tylko wypadkiem przy pracy, na które znacząco wpłynęło miejsce rozgrywania turnieju. Jeśli do sukcesów Brazylii dodamy osiągnięcia Urugwaju, świetną postawę Argentyny i długą historię Copa America, to dojdziemy do wniosku, że Ameryka Południowa wyprzedzała w tym czasie Europę o dwie długości. Jednak w latach 70. piłkarze ze Starego Kontynentu najpierw doścignęli, a następnie uciekli Latynosom na całkiem sporą odległość. O takim stanie rzeczy zadecydowały sukcesy RFN-u, Holandii i Polski w mistrzostwach świata. Znaczący był również ogromny krok do przodu, jaki poczynił turniej o tytuł mistrza Europy.
W 1972 roku mistrzem Starego Kontynentu została reprezentacja RFN-u, dwa lata później potwierdziła ona swoją dominację w mistrzostwach świata. Wydawało się, że podopieczni Helmuta Schoena będą głównym faworytem do zwycięstwa mistrzostw w Jugosławii, szczególnie że przebrnęli oni przez fazę grupową bez żadnej porażki. Dobry występ zanotowała także Polska, która m.in. pokonała 4:1 wicemistrzów świata – Holendrów. W rewanżu „Oranje” pokonali jednak „Biało-czerwonych” 3:0 i zapewnili sobie tym samym awans do ćwierćfinałów. Ciekawostką jest fakt, że po raz pierwszy do ostatecznej czwórki nie dotarła drużyna ZSRR, która uległa w 1/4 finału Czechosłowakom. Jak się później okaże, będzie to początek poważniejszego kryzysu naszych ówczesnych wschodnich sąsiadów. Warto też zwrócić uwagę na reprezentację Anglii, a konkretnie na Malcolma Macdonalda. Napastnik Newcastle strzelił pięć goli w meczu grupy A z Cyprem, nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, bo podobne rzeczy już się zdarzały, ale Anglik trafiał wyłącznie po strzałach głową. Ciekawe, że poza meczem z Cyprem Macdonald tylko raz trafił do siatki w barwach Anglii. W ćwierćfinałach, w których o awansie decydowały dwa mecze, swoją siłę potwierdziła Holandia, gromiąc Belgów 5:0 i dopełniając formalności w meczu rewanżowym zwycięstwem 2:1. Awans do finałów zapewniły sobie też ekipy RFN-u (1:1 i 2:0 z Hiszpanią), Jugosławii (2:0 i 1:1 z Walią) i Czechosłowacji (2:0 i 2:2 z ZSRR).
Półfinały pokazały, że poziom w Europie jest bardzo wyrównany. W obu spotkaniach niezbędna była dogrywka, by wyłonić finalistów. Na początek niespodzianka – ekipa Holandii, z Johanem Cruyffem na czele, nie sprostała Czechosłowacji. Sędzia w tym spotkaniu pokazał aż trzy czerwone kartki, padły cztery gole (dwa w ciągu 90 minut), ostatecznie nasi południowi sąsiedzi zwyciężyli 3:1. Drugi mecz był chyba jeszcze bardziej dramatyczny. Jugosłowianie prowadzili po pierwszej połowie 2:0 z RFN-em, potem roztrwonili przewagę i regulaminowy czas gry zakończył się wynikiem remisowym (zdecydował gol Mullera w 82. minucie). W dogrywce niesamowity Dieter zdobył dwie bramki, gwarantując swojej drużynie udział w finale. W meczu o trzecie miejsce Holandia, również po dogrywce, zwyciężyła Jugosławię 3:2. Decydujący mecz potoczył się niemal identycznie jak półfinał. Czechosłowacy po golach Svehlika i Dobiasa prowadzili 2:0, bramkę kontaktową zdobył Muller, a w ostatniej minucie spotkania wyrównał Holzenbein. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, więc czekaliśmy na rzuty karne. „Jedenastki” były wykonywane perfekcyjnie, aż do momentu uderzenia Hoenessa, który posłał piłkę nad poprzeczką. Strzał Panenki miał być więc decydujący. Piłkarz Bohemias Praga zaprezentował niezwykły sposób wykonywania rzutów karnych. Uderzył lekko, delikatnie podcinając piłkę, skierował ją w sam środek bramki, Maier spodziewał się, że ta poleci w róg i nie miał szans na udaną interwencję. Strzał Panenki dał Czechosłowakom mistrzostwo Europy.
Rok 1982 przyniósł kolejne zmiany w formie wyłaniania mistrza Europy. Do rundy finałowej wchodziło osiem zespołów, a nie cztery, jak było do tej pory. W ten sposób każdy zwycięzca grupy miał zagwarantowany awans do finałów, stawkę uzupełniał gospodarz. Wielką formę w fazie grupowej pokazała Anglia, która w ośmiu meczach straciła zaledwie jeden punkt. Polska znów nie miała szczęścia, choć w bezpośrednich starciach okazała się lepsza od zwycięzcy grupy – ekipy Holandii (2:0 i 1:1) – to porażka i remis z NRD przekreśliły szanse na historyczny awans do rundy finałowej. Fatalnie zaprezentował się też ZSRR, który zajął ostatnie miejsce w grupie z Finlandią, Węgrami i Grecją (ten ostatni zespół po raz pierwszy awansowali do finałów ME).
Runda finałowa składała się z dwóch grup. Zwycięzcy grali w finale, a drużyny, które zajęły drugą lokatę, walczyły o trzecie miejsce. Po raz kolejny swoją futbolową wyższość nad innymi w Europie udowodnił RFN. Zwycięstwa z Czechosłowacją i Holandią dały tej drużynie finał, remis z Grecją nic nie zmieniał w układzie tabeli. Obrońcy tytułu, Czechosłowacy, mieli identyczny dorobek co Holandia, lecz wygrali z Grecją 3:1, natomiast Holendrzy pokonali ich zaledwie 1:0. W meczu o trzecie miejsce zagrali więc nasi południowi sąsiedzi. W drugiej grupie najlepsza okazała się Belgia, która podzieliła się punktami z Anglią i Włochami i pokonała 2:1 Hiszpanów. Belgowie o włos wyprzedzili Włochów, którzy strzelili mniej bramek. Zwycięstwo 1:0 z Anglią i dwa bezbramkowe remisy dały im przepustkę tylko do gry o trzecie miejsce. W małym finale Włosi i Czechosłowacy strzelili sobie po jednym golu, by dać koncert „jedenastek”. Strzelano do momentu, kiedy piłkarze nie byli w stanie poradzić sobie z presją od strony psychicznej, a potem… strzelano dalej. O ostatecznym zwycięstwie Czechosłowacji zadecydował obroniony strzał Collovatiego. Spotkanie zakończyło się wynikiem 9:8. Ostateczny mecz, rozgrywany w Rzymie, nie rozpalał kibiców tak bardzo ze względu na nieobecność gospodarzy. Faworytem oczywiście była ekipa RFN-u, dowodzona przez Juppa Derwalla. Szybki gol Hrubescha ustawił spotkanie, choć na kwadrans przed końcem van der Eycken doprowadził do wyrównania. Jest takie powiedzenie: 22 zawodników biega po boisku, a i tak wygrywają Niemcy. Jeśli przyjrzymy się mistrzostwom Europy, to można zauważyć, że to właśnie ten turniej był podstawą teorii Gary’ego Linekera. Podobnie jak cztery lata wcześniej z Jugosławią i Czechosłowacją, drużyna RFN-u strzeliła bramkę w końcówce, zdobywcą trafienia był ponownie Hrubesch, który dał tej drużynie drugi w historii tytuł mistrza Europy.
22.06.1980 Rzym RFN – BELGIA 2:1 (1:0) Hrubesch 10’, 88’ – van der Eycken 75’ RFN: Schumacher – Kaltz, Stielike, Forster, Dietz (k) – Briegel (55’ Cullmann), Schuster, H.Muller – Rummenigge, Hrubesch, Allofs BELGIA: Pfaff – Gerets, Meeuws, Millecamps, Renquin – van der Eycken, van Moer, Cools (k), Mommens – van der Elst, Ceulemans
Kolejny turniej miał odbyć się w kraju, który jest kolebką turnieju o europejski czempionat – Francji. Oczywiście, gospodarze mieli zapewniony udział w finałach, natomiast w fazie kwalifikacyjnej wysokie aspiracje potwierdziły Belgia, Portugalia i jak zwykle RFN. Niezwykle dramatycznie było w grupie VII, w której Hiszpania toczyła korespondencyjny bój z Holandią. W starciach między sobą zwyciężali gospodarze: Holandia 2:1, Hiszpania 1:0. Ta druga po drodze straciła punkty z Islandią, a Hiszpania z Irlandią, decydował więc bilans bramkowy. Holandia grała 17 maja z Maltą i rozgromiła ją 5:0, Hiszpania podejmowała tego samego rywala cztery dni później i potrzebny był wynik z jedenastoma golami przewagi. Zaczęło się od trafienia Santillany, ale po chwili Malta sensacyjnie wyrównała! Potem jednak Hiszpanie zrobili swoje – wygrali 12:1, co dało im awans i było podstawą wprowadzenia zmian w terminarzu na kolejne eliminacje. Ciekawie było też w grupie III. Uważająca się za jedną z najsilniejszych drużyn na świecie Anglia musiała uznać wyższość drużyny, która do lat 80. uchodziła za kołka do bicia. Nic nie dały fantastyczna skuteczność i świetna defensywa – Anglia zremisowała na wyjeździe i przegrała u siebie 0:1 z Danią, co zadecydowało o niespodziewanym awansie rywala. Jak grała Polska? Słabo. Jedno zwycięstwo z Finlandią i dwa remisy świadczyły o bardzo słabej dyspozycji „Biało-czerwonych”. Na pocieszenie można dodać, że z tej samej grupy nie wyszła ekipa ZSRR, która musiała uznać wyższość Portugalii.
W turnieju finałowym Francja dominowała jak żaden zespół do tej pory. W grupie pokonała ona Danię 1:0 (gol Platiniego), Belgię 3:0 (trzy bramki Platiniego) i Jugosławię 3:2 (kolejny hat-trick Platiniego). Drugie miejsce rzutem na taśmę wywalczyła Dania, która w ostatnim meczu pokonała Belgię 3:2, choć przegrywała już 0:2. W drugiej grupie wyjątkowo słabo radzili sobie Niemcy, którzy wygrali tylko z Rumunią. Prym w tej grupie wiodły drużyny z Półwyspu Iberyjskiego – Hiszpania i Portugalia – które zdobyły po cztery punkty. Większa liczba strzelonych goli dała pierwsze miejsce Hiszpanom. Obydwa półfinały miały dramatyczny przebieg. Portugalczycy stoczyli wspaniały bój z Francją. W regulaminowym czasie wynik brzmiał 1:1. W dogrywce trafiali kolejno Jordao i Domergue, na dwie minuty przed ostatecznym gwizdkiem sędziego błysnął nieziemski Platini – typowym dla siebie plasowanym strzałem rozstrzygnął losy pierwszego półfinału. W drugim meczu Duńczycy sensacyjnie już w 7. minucie wyszli na prowadzenie po strzale Lerby’ego. Wyrównał Maceda, a że żaden zespół nie miał w swoich szeregach asa pokroju Platiniego, potrzebne były rzuty karne. W serii „jedenastek” pomylił się tylko jeden piłkarz, najlepszy wówczas w duńskiej ekipie Elkjaer posłał piłkę obok bramki. Celny strzał Sarabii rozstrzygnął sprawę – Hiszpania w finale. Decydujący mecz miał jednostronny przebieg. Francja naciskała, a Arconada usiłował nie dopuścić do straty gola. Ostatecznie najlepszy piłkarz Hiszpanów stał się antybohaterem finału. Po strzale Platiniego z rzutu wolnego Arconada sam sobie wrzucił piłkę do bramki, dzięki czemu Francja wyszła na prowadzenie. W ostatniej minucie spotkania formalności dopełnił Bellone, dając rodakom zwycięstwo 2:0.
Występ Michela Platiniego na tym turnieju to zupełnie inna bajka, temat na oddzielny artykuł. Nie było piłkarza, który by w tak dużym stopniu zdominował turniej finałowy mistrzostw Europy. Platini był podstawą tercetu ofensywnego Francji – to na nim spoczywał ciężar rozgrywania i asystowania, jednak okazał się on też najlepszym snajperem finałów. Wielkość Michela, porównywalna do Maradony czy Cruyffa, dała się zauważyć właśnie w tym turnieju.
W latach 1960-1972 mistrzostwa Europy rozwijały się w niezwykle szybkim tempie. Zupełnie jak maksymalnie zadbana roślina, która otrzymywała wszystko, czego potrzebuje, by rosnąć w najlepsze. Z czasem jednak zaczęło się wydawać, że roślina ta musi być karmiona jakimiś sterydami. Tak właśnie działało zainteresowanie kibiców na wzrost poziomu piłki nożnej w Europie na mistrzostwach Starego Kontynentu – jak sterydy na młodą roślinę.
Pierwsza część artykułu dostępna pod tym linkiem: Historia Euro – część 1
Na świecie wizję futbolu kreowała Brazylia. Mistrzowie świata w latach 1958, 1962 i 1970 wyznaczali kierunek rozwoju nowoczesnej piłki nożnej. Dominację tego państwa na świecie w 1966 roku przerwali Anglicy, którzy wówczas niechętnie uczestniczyli w jakichkolwiek turniejach, sądząc, że skoro to oni wymyślili tę dyscyplinę, to są najlepsi. Zwycięstwo w 1966 roku było jednak tylko wypadkiem przy pracy, na które znacząco wpłynęło miejsce rozgrywania turnieju. Jeśli do sukcesów Brazylii dodamy osiągnięcia Urugwaju, świetną postawę Argentyny i długą historię Copa America, to dojdziemy do wniosku, że Ameryka Południowa wyprzedzała w tym czasie Europę o dwie długości. Jednak w latach 70. piłkarze ze Starego Kontynentu najpierw doścignęli, a następnie uciekli Latynosom na całkiem sporą odległość. O takim stanie rzeczy zadecydowały sukcesy RFN-u, Holandii i Polski w mistrzostwach świata. Znaczący był również ogromny krok do przodu, jaki poczynił turniej o tytuł mistrza Europy.
W 1972 roku mistrzem Starego Kontynentu została reprezentacja RFN-u, dwa lata później potwierdziła ona swoją dominację w mistrzostwach świata. Wydawało się, że podopieczni Helmuta Schoena będą głównym faworytem do zwycięstwa mistrzostw w Jugosławii, szczególnie że przebrnęli oni przez fazę grupową bez żadnej porażki. Dobry występ zanotowała także Polska, która m.in. pokonała 4:1 wicemistrzów świata – Holendrów. W rewanżu „Oranje” pokonali jednak „Biało-czerwonych” 3:0 i zapewnili sobie tym samym awans do ćwierćfinałów. Ciekawostką jest fakt, że po raz pierwszy do ostatecznej czwórki nie dotarła drużyna ZSRR, która uległa w 1/4 finału Czechosłowakom. Jak się później okaże, będzie to początek poważniejszego kryzysu naszych ówczesnych wschodnich sąsiadów. Warto też zwrócić uwagę na reprezentację Anglii, a konkretnie na Malcolma Macdonalda. Napastnik Newcastle strzelił pięć goli w meczu grupy A z Cyprem, nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, bo podobne rzeczy już się zdarzały, ale Anglik trafiał wyłącznie po strzałach głową. Ciekawe, że poza meczem z Cyprem Macdonald tylko raz trafił do siatki w barwach Anglii. W ćwierćfinałach, w których o awansie decydowały dwa mecze, swoją siłę potwierdziła Holandia, gromiąc Belgów 5:0 i dopełniając formalności w meczu rewanżowym zwycięstwem 2:1. Awans do finałów zapewniły sobie też ekipy RFN-u (1:1 i 2:0 z Hiszpanią), Jugosławii (2:0 i 1:1 z Walią) i Czechosłowacji (2:0 i 2:2 z ZSRR).
Półfinały pokazały, że poziom w Europie jest bardzo wyrównany. W obu spotkaniach niezbędna była dogrywka, by wyłonić finalistów. Na początek niespodzianka – ekipa Holandii, z Johanem Cruyffem na czele, nie sprostała Czechosłowacji. Sędzia w tym spotkaniu pokazał aż trzy czerwone kartki, padły cztery gole (dwa w ciągu 90 minut), ostatecznie nasi południowi sąsiedzi zwyciężyli 3:1. Drugi mecz był chyba jeszcze bardziej dramatyczny. Jugosłowianie prowadzili po pierwszej połowie 2:0 z RFN-em, potem roztrwonili przewagę i regulaminowy czas gry zakończył się wynikiem remisowym (zdecydował gol Mullera w 82. minucie). W dogrywce niesamowity Dieter zdobył dwie bramki, gwarantując swojej drużynie udział w finale. W meczu o trzecie miejsce Holandia, również po dogrywce, zwyciężyła Jugosławię 3:2. Decydujący mecz potoczył się niemal identycznie jak półfinał. Czechosłowacy po golach Svehlika i Dobiasa prowadzili 2:0, bramkę kontaktową zdobył Muller, a w ostatniej minucie spotkania wyrównał Holzenbein. Dogrywka nie przyniosła rozstrzygnięcia, więc czekaliśmy na rzuty karne. „Jedenastki” były wykonywane perfekcyjnie, aż do momentu uderzenia Hoenessa, który posłał piłkę nad poprzeczką. Strzał Panenki miał być więc decydujący. Piłkarz Bohemias Praga zaprezentował niezwykły sposób wykonywania rzutów karnych. Uderzył lekko, delikatnie podcinając piłkę, skierował ją w sam środek bramki, Maier spodziewał się, że ta poleci w róg i nie miał szans na udaną interwencję. Strzał Panenki dał Czechosłowakom mistrzostwo Europy.
Rok 1982 przyniósł kolejne zmiany w formie wyłaniania mistrza Europy. Do rundy finałowej wchodziło osiem zespołów, a nie cztery, jak było do tej pory. W ten sposób każdy zwycięzca grupy miał zagwarantowany awans do finałów, stawkę uzupełniał gospodarz. Wielką formę w fazie grupowej pokazała Anglia, która w ośmiu meczach straciła zaledwie jeden punkt. Polska znów nie miała szczęścia, choć w bezpośrednich starciach okazała się lepsza od zwycięzcy grupy – ekipy Holandii (2:0 i 1:1) – to porażka i remis z NRD przekreśliły szanse na historyczny awans do rundy finałowej. Fatalnie zaprezentował się też ZSRR, który zajął ostatnie miejsce w grupie z Finlandią, Węgrami i Grecją (ten ostatni zespół po raz pierwszy awansowali do finałów ME).
Runda finałowa składała się z dwóch grup. Zwycięzcy grali w finale, a drużyny, które zajęły drugą lokatę, walczyły o trzecie miejsce. Po raz kolejny swoją futbolową wyższość nad innymi w Europie udowodnił RFN. Zwycięstwa z Czechosłowacją i Holandią dały tej drużynie finał, remis z Grecją nic nie zmieniał w układzie tabeli. Obrońcy tytułu, Czechosłowacy, mieli identyczny dorobek co Holandia, lecz wygrali z Grecją 3:1, natomiast Holendrzy pokonali ich zaledwie 1:0. W meczu o trzecie miejsce zagrali więc nasi południowi sąsiedzi. W drugiej grupie najlepsza okazała się Belgia, która podzieliła się punktami z Anglią i Włochami i pokonała 2:1 Hiszpanów. Belgowie o włos wyprzedzili Włochów, którzy strzelili mniej bramek. Zwycięstwo 1:0 z Anglią i dwa bezbramkowe remisy dały im przepustkę tylko do gry o trzecie miejsce. W małym finale Włosi i Czechosłowacy strzelili sobie po jednym golu, by dać koncert „jedenastek”. Strzelano do momentu, kiedy piłkarze nie byli w stanie poradzić sobie z presją od strony psychicznej, a potem… strzelano dalej. O ostatecznym zwycięstwie Czechosłowacji zadecydował obroniony strzał Collovatiego. Spotkanie zakończyło się wynikiem 9:8. Ostateczny mecz, rozgrywany w Rzymie, nie rozpalał kibiców tak bardzo ze względu na nieobecność gospodarzy. Faworytem oczywiście była ekipa RFN-u, dowodzona przez Juppa Derwalla. Szybki gol Hrubescha ustawił spotkanie, choć na kwadrans przed końcem van der Eycken doprowadził do wyrównania. Jest takie powiedzenie: 22 zawodników biega po boisku, a i tak wygrywają Niemcy. Jeśli przyjrzymy się mistrzostwom Europy, to można zauważyć, że to właśnie ten turniej był podstawą teorii Gary’ego Linekera. Podobnie jak cztery lata wcześniej z Jugosławią i Czechosłowacją, drużyna RFN-u strzeliła bramkę w końcówce, zdobywcą trafienia był ponownie Hrubesch, który dał tej drużynie drugi w historii tytuł mistrza Europy.
22.06.1980 Rzym RFN – BELGIA 2:1 (1:0) Hrubesch 10’, 88’ – van der Eycken 75’ RFN: Schumacher – Kaltz, Stielike, Forster, Dietz (k) – Briegel (55’ Cullmann), Schuster, H.Muller – Rummenigge, Hrubesch, Allofs BELGIA: Pfaff – Gerets, Meeuws, Millecamps, Renquin – van der Eycken, van Moer, Cools (k), Mommens – van der Elst, Ceulemans
Kolejny turniej miał odbyć się w kraju, który jest kolebką turnieju o europejski czempionat – Francji. Oczywiście, gospodarze mieli zapewniony udział w finałach, natomiast w fazie kwalifikacyjnej wysokie aspiracje potwierdziły Belgia, Portugalia i jak zwykle RFN. Niezwykle dramatycznie było w grupie VII, w której Hiszpania toczyła korespondencyjny bój z Holandią. W starciach między sobą zwyciężali gospodarze: Holandia 2:1, Hiszpania 1:0. Ta druga po drodze straciła punkty z Islandią, a Hiszpania z Irlandią, decydował więc bilans bramkowy. Holandia grała 17 maja z Maltą i rozgromiła ją 5:0, Hiszpania podejmowała tego samego rywala cztery dni później i potrzebny był wynik z jedenastoma golami przewagi. Zaczęło się od trafienia Santillany, ale po chwili Malta sensacyjnie wyrównała! Potem jednak Hiszpanie zrobili swoje – wygrali 12:1, co dało im awans i było podstawą wprowadzenia zmian w terminarzu na kolejne eliminacje. Ciekawie było też w grupie III. Uważająca się za jedną z najsilniejszych drużyn na świecie Anglia musiała uznać wyższość drużyny, która do lat 80. uchodziła za kołka do bicia. Nic nie dały fantastyczna skuteczność i świetna defensywa – Anglia zremisowała na wyjeździe i przegrała u siebie 0:1 z Danią, co zadecydowało o niespodziewanym awansie rywala. Jak grała Polska? Słabo. Jedno zwycięstwo z Finlandią i dwa remisy świadczyły o bardzo słabej dyspozycji „Biało-czerwonych”. Na pocieszenie można dodać, że z tej samej grupy nie wyszła ekipa ZSRR, która musiała uznać wyższość Portugalii.
W turnieju finałowym Francja dominowała jak żaden zespół do tej pory. W grupie pokonała ona Danię 1:0 (gol Platiniego), Belgię 3:0 (trzy bramki Platiniego) i Jugosławię 3:2 (kolejny hat-trick Platiniego). Drugie miejsce rzutem na taśmę wywalczyła Dania, która w ostatnim meczu pokonała Belgię 3:2, choć przegrywała już 0:2. W drugiej grupie wyjątkowo słabo radzili sobie Niemcy, którzy wygrali tylko z Rumunią. Prym w tej grupie wiodły drużyny z Półwyspu Iberyjskiego – Hiszpania i Portugalia – które zdobyły po cztery punkty. Większa liczba strzelonych goli dała pierwsze miejsce Hiszpanom. Obydwa półfinały miały dramatyczny przebieg. Portugalczycy stoczyli wspaniały bój z Francją. W regulaminowym czasie wynik brzmiał 1:1. W dogrywce trafiali kolejno Jordao i Domergue, na dwie minuty przed ostatecznym gwizdkiem sędziego błysnął nieziemski Platini – typowym dla siebie plasowanym strzałem rozstrzygnął losy pierwszego półfinału. W drugim meczu Duńczycy sensacyjnie już w 7. minucie wyszli na prowadzenie po strzale Lerby’ego. Wyrównał Maceda, a że żaden zespół nie miał w swoich szeregach asa pokroju Platiniego, potrzebne były rzuty karne. W serii „jedenastek” pomylił się tylko jeden piłkarz, najlepszy wówczas w duńskiej ekipie Elkjaer posłał piłkę obok bramki. Celny strzał Sarabii rozstrzygnął sprawę – Hiszpania w finale. Decydujący mecz miał jednostronny przebieg. Francja naciskała, a Arconada usiłował nie dopuścić do straty gola. Ostatecznie najlepszy piłkarz Hiszpanów stał się antybohaterem finału. Po strzale Platiniego z rzutu wolnego Arconada sam sobie wrzucił piłkę do bramki, dzięki czemu Francja wyszła na prowadzenie. W ostatniej minucie spotkania formalności dopełnił Bellone, dając rodakom zwycięstwo 2:0.
Występ Michela Platiniego na tym turnieju to zupełnie inna bajka, temat na oddzielny artykuł. Nie było piłkarza, który by w tak dużym stopniu zdominował turniej finałowy mistrzostw Europy. Platini był podstawą tercetu ofensywnego Francji – to na nim spoczywał ciężar rozgrywania i asystowania, jednak okazał się on też najlepszym snajperem finałów. Wielkość Michela, porównywalna do Maradony czy Cruyffa, dała się zauważyć właśnie w tym turnieju.
