Tyle ostatnio mówi się o tym, że La Liga to rozgrywki zupełnie nudne, takie, w których coś ciekawego dzieje się raz na rok, takie, w których słabi są bardzo słabi, średni bardzo średni, a mocni bardzo mocni. Zero zróżnicowania. Ostatnia kolejka pokazała, że to bzdury.
Real cudem wygrał z Mallorcą, chyba tylko duch Juanito sprawił, że madrytczycy nie polegli na Iberostar Estadi. Położony na Balearach stadion nie jest już taką twierdzą, jak jeszcze rok temu, ale – jak przekonaliśmy się w sobotę – łatwo się tam nie wygrywa. „Los Blancos” trzy punkty wyrwali na minuty przed końcem, ale tak naprawdę nie powinni wygrać. Gdyby sędzia liniowy nie dostrzegł spalonego, którego nie było, Victor Casadesus spokojnie pokonałby Casillasa, wyprowadził Mallorcę na dwubramkowe prowadzenie i jednocześnie pognębił „Królewskich”. Madryt już by się nie podniósł, nie ma szans. Największy problem klubu z Santiago Bernabeu obecnie jest z Ronaldo. Portugalczyk z taką formą nie nadaje się na pierwszy skład. Przepełnia go frustracja, ślepa żądza śrubowania statystyk, bezrozumne przekonanie, że wszystko musi iść po jego myśli. Mourinho mógłby posadzić go na ławce, nawet na pół meczu. Tak, żeby Cristiano zobaczył, że wyjściowa jedenastka to wyróżnienie, nie pewnik. Gdybyż on miał głowę Callejona, który każde pięć minut na murawie wyciska do ostatniej kropli… Aha, jeszcze jedno. Gdyby na środku obrony Mallorki Ivanowi Ramisowi towarzyszył Jose Nunes, to Real nie strzeliłby nawet jednego gola. „Chico” jest niezły, ale do klasy Nunesa brakuje mu sporo.
Barcelona grała wczoraj z Betisem, na papierze wygrała 4:2. Tylko na papierze, bo naprawdę zwycięzcą był Pepe Mel, trener Andaluzyjczyków. Hiszpan doskonale ustawił swoją drużynę, doskonale ją zmotywował, dokonał dobrych zmian, wszystko zrobił tak jak trzeba. Gdyby nie czerwona kartka dla Mario, pewnie skończyłoby się na 2:2. Zawodnicy z południa kraju pokonali dwukrotnie Victora Valdesa (w meczu ligowym niepokonanego na Camp Nou od kwietnia, grubo ponad 1000 minut) i zasługiwali na ten remis. Szybko musieli przyjąć dwa ciosy, długo się podnosili, ale jak już się podnieśli, to na całego. Dominowali nad Barceloną, przez moment byli nawet blisko strzelenia gola na 2:3. Jestem pod wielkim wrażeniem pracy trenera Mela. Ten człowiek z takim składem – bez Benata, chyba najlepszego zawodnika Betisu – na takim stadionie grał swoje. Plan był taki, żeby w pierwszej połowie jak najmniej stracić, a w drugiej zaatakować. Wyszło całkiem zgrabnie. A Pep Guardiola dostał pretekst, by na jakiejś konferencji prasowej po raz kolejny powtórzyć, że z taką grą nie ma co walczyć o mistrzostwo.
Trzeci temat wart poruszenia to porażka Malagi ze Sportingiem Gijon. Zabawna sprawa. Gdybyśmy spieniężyli całą wyjściową jedenastkę Asturyjczyków, to otrzymalibyśmy sumę wystarczającą do zakupu Santiago Cazorli. Andaluzyjczycy powinni ten mecz wygrać różnicą jakichś czterech goli. Przegrali, stracili bramkę już w doliczonym czasie gry. W Maladze źle się dzieje. Drużyna ostatni raz wygrała prawie dwa miesiące temu, wypadła ze strefy europejskich pucharów i nic nie wskazuje na to, by miała tam prędko wrócić. Pojawiły się już pierwsze komentarze nawołujące do wyrzucenia Pellegriniego. Może i trochę na to za wcześnie, ale trochę racji w tym jest – z takimi piłkarzami, z takimi pieniędzmi nie można przegrywać na El Molinon. Pucharowy dwumecz z Realem Madryt pokazał, że Andaluzyjczycy mają potencjał. Na razie jednak nikt nie przyznaje punktów za możliwości.
