Harry Winks

Pochodzenie

Urodził się 2 lutego 1996 roku w Hemel Hempstead w hrabstwie Hertfordshire. Piłkę zawdzięcza ojcu, który grał półzawodowo w Hemel Hempstead Town i Berkhamsted. Pierwszy mecz w drużynie z niedzielnej ligi rozegrał jako pięciolatek. W lokalnym zespole Echoes grał z Cauleyem Woodrowem, z którym później jeździł na treningi do Tottenhamu.

Do klubu trafił po letnim obozie piłkarskim. Trener, który pracował też w centrum rozwoju Tottenhamu w St Albans, zaprosił go na treningi, a wkrótce przeniesiono go do akademii. Na początku ćwiczył tam dwa razy w tygodniu, po godzinie, na boisku nad starym White Hart Lane.

W dzieciństwie grał na prawym skrzydle, był szybki i strzelał dużo goli. Na środek pomocy przesunął go w akademii trener Russell Small. Winks nazywał to najlepszą radą, jaką dostał. Jako ważnych trenerów wymieniał też Rogera Millera oraz Johna McDermotta, szefa akademii. Jako dwunasto- i trzynastolatek bał się McDermotta, ale mówił, że ten surowy, staroświecki trener go zahartował i był jedną z kluczowych osób w jego drodze do pierwszego zespołu.

Kariera

Latem 2014 roku, gdy klub przejął Mauricio Pochettino, Winks podpisał pierwszy profesjonalny kontrakt. Według niego trener powiedział mu przy tej okazji, że widział jego filmy. Debiutował 27 listopada 2014 roku jako 18-latek: wszedł w 87. minucie wygranego 1:0 meczu Ligi Europy z Partizanem Belgrad.

Sezon 2015/2016 był dla niego frustrujący. Jeździł z pierwszą drużyną, ale prawie nie grał: w Lidze Europy wszedł dwa razy z ławki, łącznie na 17 minut. Latem 2016 roku chciał regularnie grać, a Pochettino nie pozwolił mu odejść na wypożyczenie. Winks zdecydował się pracować i zaufać trenerowi.

W Premier League zadebiutował 27 sierpnia 2016 roku, wchodząc z ławki w meczu z Liverpoolem. 19 listopada 2016 roku w pierwszym ligowym meczu w podstawowym składzie wyrównał na 1:1 z West Hamem, a Tottenham wygrał 3:2. Po golu pobiegł świętować do Pochettino, a po meczu podziękował mu za szansę. Rozegrał w tamtym sezonie 33 mecze, ale 1 kwietnia 2017 roku w spotkaniu z Burnley doznał poważnej kontuzji kostki, która zakończyła sezon.

Do formy wrócił na początku sezonu 2017/2018. W fazie grupowej Ligi Mistrzów zagrał od pierwszej minuty w obu meczach z Realem Madryt i w wyjazdowym spotkaniu z Borussią Dortmund, a Tottenham wygrał grupę. Problemy z kostką jednak wróciły, a ostatni mecz w tym sezonie rozegrał 28 lutego 2018 roku w Pucharze Anglii w Rochdale. Przez kontuzję nie pojechał na mundial w Rosji. Do gry wrócił 2 września 2018 roku, wchodząc z ławki w meczu z Watfordem. O tamtym okresie mówił, że ważne było, by nie rozmyślać, czy kostka wytrzyma, tylko pracować dzień po dniu. Żeby wrócić do pełnej sprawności, zrezygnował z wakacji i wolnego.

W sezonie 2018/2019 zagrał w pierwszym meczu 1/8 finału Ligi Mistrzów z Borussią Dortmund, wygranym 3:0. Swój setny mecz dla klubu rozegrał w pierwszym ligowym spotkaniu na nowym stadionie, wygranym 2:0 z Crystal Palace, do którego wszedł z ławki po przerwie. 1 czerwca 2019 roku zagrał od początku w finale Ligi Mistrzów w Madrycie, a w 66. minucie zastąpił go Lucas Moura. Liverpool wygrał 2:0.

W 2021 roku zagrał od pierwszej minuty w przegranym finale Pucharu Ligi. 30 sierpnia 2022 roku został wypożyczony do Sampdorii z opcją wykupu. Przez kontuzję pierwszy z 20 występów zaliczył dopiero w styczniu, a drużyna spadła z Serie A.

1 lipca 2023 roku przeszedł do Leicester City, które zeszło z Premier League. Debiutował 6 sierpnia w wygranym meczu z Coventry City, a w październiku strzelił pierwszego gola dla klubu, zwycięskiego w meczu z Queens Park Rangers (2:1). Pod wodzą Enzo Maresci był ważnym ogniwem drużyny, która wywalczyła awans do Premier League: zagrał w 43 z 45 meczów ligowych. Mistrzostwo Leicester przypieczętowało pod koniec kwietnia 2024 roku wygraną 3:0 w Preston. Winks mówił, że był to jego najlepszy sezon, a trofeum, które zawsze chciał zdobyć, było dla niego pierwszym w karierze. W kolejnych latach Leicester spadło najpierw z Premier League, a potem z Championship.

15 lipca 2026 roku przeszedł z Leicester na stałe do Cagliari Calcio i podpisał kontrakt do 30 czerwca 2028 roku.

O swoich trenerach mówił, że Pochettino dał mu szansę gry i pełne zaufanie, a praca z Enzo Marescą kompletnie zmieniła jego sposób widzenia futbolu. Uczył się też w trudnych momentach, kiedy grał mało: uważał je za okres, w którym rozwinął się najbardziej.

Sukcesy

• 2024 Mistrzostwo Championship z Leicester City

Styl gry

To środkowy pomocnik, który buduje grę z głębi pola: gra jako rozgrywający przed obroną albo jako klasyczny środkowy pomocnik. Wyróżniają go zasięg i skuteczność podań oraz spokój pod presją. Potrafi wyprowadzić drużynę z kłopotów mądrym podaniem lub przyjęciem, a Pochettino wprowadzał go z ławki także wtedy, gdy trzeba było utrzymać wynik. Szybkim przyspieszeniem z piłką przenosił akcję ze strefy obronnej do ataku. Ma dobrą technikę, rozumie grę i potrafi dołączyć do akcji ofensywnej.

O swojej roli mówił, że łączy obronę z atakiem i pomaga drużynie kontrolować posiadanie piłki. Mówił też, że lubi studiować taktykę.

Reprezentacja

W reprezentacjach młodzieżowych Anglii grał od kategorii U-16: pierwsze powołanie dostał na turniej Nordic Tournament na Wyspach Owczych. Jako zawodnik U-18 strzelił zwycięskiego gola w meczu z Niemcami w Rotherham. Kontuzje sprawiły, że nie pojechał na Euro U-21 w 2017 roku.

W seniorskiej kadrze zadebiutował 8 października 2017 roku w wygranym 1:0 meczu eliminacji mistrzostw świata z Litwą; selekcjonerem był Gareth Southgate. Na mundial w Rosji w 2018 roku nie pojechał z powodu kontuzji. 15 października 2018 roku zagrał w wygranym 3:2 meczu Ligi Narodów z Hiszpanią. Pierwszego gola strzelił 17 listopada 2019 roku w wygranym 4:0 meczu eliminacji Euro 2020 z Kosowem. Ostatni mecz w kadrze rozegrał 18 listopada 2020 roku z Islandią w Lidze Narodów. Nie było go wśród 26 piłkarzy powołanych na Euro 2020.