Hans Nicolussi Caviglia

Pochodzenie

Urodził się 18 czerwca 2000 roku w Aoście. Podwójne nazwisko odzwierciedla pochodzenie rodziny: ojciec ma korzenie trentińskie, matka ligurskie. Od ojca, strażnika leśnego, odziedziczył zamiłowanie do gór, a od dziadka, trenera, który prowadził m.in. Alessandrię w Serie C, miłość do piłki. Jego idolem był Johan Cruyff.

Dwa lata trenował w lokalnej szkółce piłkarskiej, a w wieku ośmiu lat przeszedł testy w Juventusie. Przeszedł tam wszystkie szczeble młodzieżowe aż do Primavery. Mówił, że klub ukształtował go nie tylko jako piłkarza, ale i jako człowieka, a Juventus nazywał swoim „doświadczeniem założycielskim”.

Kariera

8 marca 2019 roku zadebiutował w Serie A. W wygranym 4:1 meczu z Udinese wszedł w 79. minucie za Moise Kena, z którym grał od dzieciństwa. Mówił, że był to najpiękniejszy dzień w jego życiu. We wrześniu 2019 roku Juventus wypożyczył go do Perugii z Serie B do końca sezonu.

W sezonie 2020/2021 był wypożyczony do Parmy. 15 grudnia 2020 roku doznał na treningu urazu lewego kolana. Badania wykazały całkowite zerwanie więzadła krzyżowego przedniego, co oznaczało koniec sezonu, i przeszedł operację rekonstrukcji. Później mówił, że uraz nauczył go lepiej rozumieć własne ciało, a to poprawiło jego czytanie sytuacji na boisku.

W sezonie 2022/2023 był wypożyczony do Südtirolu w Serie B. W listopadzie 2022 roku mówił, że trener Pierpaolo Bisoli ustawia go ostatnio jako defensywnego pomocnika, w duecie albo samotnie przed obroną. 5 stycznia 2023 roku Juventus wypożyczył go do Salernitany, z którą grał w Serie A.

W sezonie 2023/2024 wrócił do Juventusu, ale grał niewiele. Dobrze wypadł w listopadzie i grudniu w meczach z Interem i Monzą, a potem zniknął ze składu. Ostatni raz przed finałem Pucharu Włoch zagrał 10 marca. W finale z Atalantą 15 maja 2024 roku trener Massimiliano Allegri wystawił go w podstawowym składzie jako rozgrywającego na miejsce zawieszonego Manuela Locatellego. Nicolussi Caviglia grał do 62. minuty, a Juventus wygrał 1:0.

22 sierpnia 2024 roku po wielu latach rozstał się z Juventusem i przeszedł do Venezii. Mówił, że wybrał ją z powodu szacunku, pasji i zaufania, jakie poczuł ze strony klubu, oraz projektu piłkarskiego, który przedstawił mu trener Eusebio Di Francesco. W Serie A strzelił z rzutów wolnych dwa gole Udinese. Pierwszego 30 października 2024 roku, na 2:2 w meczu wygranym przez Venezię 3:2, drugiego 1 lutego 2025 roku w Udine, gola kontaktowego na 2:1 w meczu przegranym 2:3.

30 sierpnia 2025 roku Venezia wypożyczyła go do Fiorentiny. 29 stycznia 2026 roku przeszedł z Venezii na wypożyczenie do Parmy, w której grał już w sezonie 2020/2021. Umowa zawierała obowiązek wykupu w razie utrzymania w Serie A. Obowiązek zadziałał 25 kwietnia 2026 roku, gdy Parma wygrała z Pisą 1:0 i zapewniła sobie utrzymanie. O trenerze Carlosie Cuesta mówił, że ma konkretne wymagania, m.in. dotyczące drugich piłek i wygrywania pojedynków.

W 2022 roku opowiadał, że poza boiskiem interesuje się kulturą: lubi muzykę Francesco Gucciniego i słucha wykładów historyka Alessandra Barbero. Studiował wtedy nauki o sporcie, a w wolnym czasie amatorsko grał na pianinie.

Sukcesy

• 2024 Puchar Włoch z Juventusem

Styl gry

O sobie mówił, że jest środkowym pomocnikiem, który może grać na każdej z trzech pozycji w środku pola w ustawieniu z rombem. Jako swoje atuty wymieniał ocenę sytuacji i czytanie gry, jakość uderzeń i grę piłką po ziemi.

W Südtirolu opisywał swoje zadania bez piłki jako czytanie gry i zasłanianie linii podań rywali, a z piłką oczekiwano od niego rozgrywania, zmian strony i podań prostopadłych. Mówił, że rzuty wolne dużo trenuje i stale je doskonali. Już w młodzieży był dla kolegów punktem odniesienia pod względem techniki i charakteru, z oddaniem pracy i gotowością do poświęceń.

Reprezentacja

W reprezentacjach młodzieżowych Włoch grał od U-17 do U-21. W grudniu 2022 roku, jako zawodnik Südtirolu, wziął udział w obozie dla piłkarzy Serie B, który w Coverciano prowadził selekcjoner reprezentacji Włoch Roberto Mancini.