Harry Maguire

Pochodzenie

Urodził się 5 marca 1993 roku w Sheffield i dorastał w pobliskiej wiosce Mosborough. Po urodzeniu nazwano go Jacob Harry. Gdy po trzech miesiącach otoczenie zaczęło mówić na niego „Jakey”, matce się to nie spodobało i zaczęła używać drugiego imienia. Oficjalnie zamienił kolejność imion na Harry Jacob dopiero po osiemnastych urodzinach.

Jest jednym z czworga rodzeństwa; jego bracia Joe i Laurence też zostali piłkarzami. W szkole średniej w Chesterfield był wszechstronnym sportowcem: biegał przełajowo i na 800 metrów, rzucał dyskiem. Nauczyciel wychowania fizycznego wspominał, że Maguire po latach wciąż pamiętał nazwisko chłopaka, który pokonał go w biegu na 800 metrów.

Jako nastolatek nie interesował akademii klubów Premier League. Wychował się w Sheffield United i w 2011 roku dotarł z drużyną młodzieżową do finału FA Youth Cup.

Kariera

W pierwszym zespole Sheffield United zadebiutował wiosną 2011 roku, miesiąc po osiemnastych urodzinach, w meczu Championship z Cardiff City. Klub bronił się wtedy przed spadkiem i ostatecznie spadł do League One. Tam Maguire grał prawie wszystko: przez trzy sezony opuścił tylko 9 ze 169 meczów. Neill Collins, jego partner ze środka obrony, chwalił jego regularność i to, że chętnie słuchał rad. Przypominał też mecz Pucharu Anglii z Aston Villą w 2014 roku, w którym Maguire całkowicie zatrzymał Christiana Benteke.

Latem 2014 roku przeszedł do Hull City, które właśnie zagrało w finale Pucharu Anglii. Gdy Hull odpadło z Ligi Europy i Pucharu Ligi, Maguire znalazł się poza składem i w lutym 2015 roku Maguire trafił na wypożyczenie do Wigan Athletic. Mike Phelan, wtedy asystent Bruce'a, wspominał, że Maguire był sfrustrowany, ale zamiast naciskać na transfer, pracował nad słabościami: pracą nóg, techniką, poruszaniem się z dużym ciałem, dietą. Gdy Phelan objął Hull w sezonie 2016/17, dał mu szansę. Pierwszy mecz w podstawowym składzie Hull przegrało 1:6 z Bournemouth, ale Maguire potem już grał regularnie i strzelił trzy gole. Hull spadło z Premier League.

W czerwcu 2017 roku Leicester City kupiło go za 17 mln funtów. W sezonie 2017/18 jako jedyny piłkarz Leicester nie opuścił ani minuty. Latem 2018 roku Manchester United uznał, że 70 mln funtów to za dużo. Rok później zapłacił 80 mln funtów, więcej niż Liverpool za Virgila van Dijka, i Maguire został najdroższym obrońcą na świecie. Ole Gunnar Solskjær chwalił jego styl gry i cechy przywódcze. W styczniu 2020 roku, pięć miesięcy po transferze, Maguire został kapitanem United.

W sierpniu 2020 roku na urlopie na Mykonos doszło do bójki w barze i interwencji policji. Maguire spędził dwie noce w areszcie, a grecki sąd skazał go na karę więzienia w zawieszeniu. Piłkarz nie przyznawał się do winy i się odwołał. W marcu 2026 roku sąd apelacyjny utrzymał wyrok za napaść i wymierzył mu 15 miesięcy i 20 dni więzienia w zawieszeniu oraz grzywnę.

Erik ten Hag uważał, że Maguire zbyt wolno rozgrywa piłkę z pozycji lewego środkowego obrońcy. W sezonie 2022/23 stawiał na Raphaëla Varane'a i Lisandra Martíneza, a Maguire wyszedł w podstawowym składzie tylko w ośmiu meczach Premier League. W lutym 2023 roku zagrał jednak w wygranym 2:0 finale Pucharu Ligi z Newcastle United. W lipcu 2023 roku Ten Hag odebrał mu opaskę kapitana. United przyjął ofertę West Hamu, ale Maguire nie chciał odchodzić i postanowił walczyć o miejsce w składzie. Jesienią odzyskał je kosztem Varane'a, a w listopadzie 2023 roku został piłkarzem miesiąca Premier League.

Za Rubena Amorima grał w ustawieniu z trzema środkowymi obrońcami. Amorim mówił, że w środku tej trójki Maguire czuje się pewniej, bo nie musi tak często wychodzić do boku. Na początku 2025 roku klub przedłużył jego kontrakt o rok. Jesienią 2025 roku Maguire strzelił głową gola na 2:1 w 84. minucie meczu z Liverpoolem na Anfield. United wygrał tam w lidze pierwszy raz od 2016 roku.

Sukcesy

• 2024 Puchar Anglii z Manchesterem United
• 2023 Piłkarz miesiąca Premier League (listopad)
• 2023 Puchar Ligi Angielskiej z Manchesterem United

Styl gry

To wysoki, silny środkowy obrońca, który dobrze czuje się z piłką przy nodze. Gareth Southgate mówił w 2017 roku, że to obrońca bardzo pewny przy piłce, a taki profil pasuje do piłki reprezentacyjnej. W pierwszym sezonie w Manchesterze United często sam wyprowadzał piłkę z obrony, mijał pierwszą linię pressingu i podawał do przodu. Solskjær chwalił jego czytanie gry, spokój pod presją i grę w obu polach karnych.

Groźny jest przy stałych fragmentach gry. Ważne gole strzelał głową po rzutach rożnych i dośrodkowaniach, między innymi w ćwierćfinale mundialu 2018 i na Anfield w 2025 roku. Ten Hag zarzucał mu, że zbyt wolno rozgrywa piłkę, a Amorim mówił, że Maguire może grać piłką dużo lepiej, bo ma do tego umiejętności.

Reprezentacja

W reprezentacji Anglii U-21 zagrał jeden mecz, w 2012 roku, jako jedyny w kadrze piłkarz z League One. Do pierwszej reprezentacji powołał go Gareth Southgate w sierpniu 2017 roku, a zadebiutował w październiku w wygranym 1:0 meczu z Litwą, w trzyosobowej linii obrony.

Na mundialu w Rosji 7 lipca 2018 roku w Samarze strzelił gola głową. Po rzucie rożnym Ashleya Younga otworzył wynik ćwierćfinału ze Szwecją, a Anglia wygrała 2:0 i pierwszy raz od 1990 roku awansowała do półfinału.

Na Euro 2020 tworzył z Johnem Stonesem parę środkowych obrońców. W przegranym finale z Włochami trafił w serii rzutów karnych. Na Euro 2024 nie pojechał przez kontuzję łydki. Po sezonie 2025/26 Thomas Tuchel nie powołał go na mundial; Maguire napisał, że jest zszokowany i załamany tą decyzją. Do tego czasu rozegrał w reprezentacji 67 meczów i strzelił 7 goli.