Grealish, Alli, Maguire – wyblakłe złote pokolenie

Dele, co goli nie strzela za wiele

Piorunujące wejście do Premier League Delego Alliego w wieku 20 lat sprawiło, że kibice Tottenhamu realnie myśleli o zapełnieniu klubowej gabloty. Współpraca z Harrym Kanem układała się bez zarzutu. Atmosfera w klubie dzięki Alliemu i jego kreatywnym cieszynkom także stanowiła powód do zadowolenia. A przecież okazji do celebracji było sporo – wszak w sezonie 2015/2016 19-letni wówczas ofensywny pomocnik zaliczył dziesięć goli i dziewięć asyst. Kibice „Kogutów” mogli mieć nadzieję, że ich angielski duet wspomagany fantastycznymi Sonem i Eriksenem poprowadzi klub do wielkich rzeczy.

Nic takiego jednak nie nastąpiło. Finał Ligi Mistrzów trzeba traktować jako gigantyczny sukces, jednak był on pewnym paradoksem z racji ewidentnego zjazdu jakości Tottenhamu. Najlepiej drużyna prowadzona przez Mauricio Pochettino wyglądała wtedy, kiedy pierwsze skrzypce grał właśnie Dele Alli. Czy po pierwszym sezonie młodziutki Anglik spuścił z tonu? A skąd! 18(!) goli w kolejnej kampanii i dziewięć w następnej zapowiadało gwiazdę pokroju Franka Lamparda.

O legendzie Chelsea wspominamy nieprzypadkowo, ponieważ to on wyciągnął rękę do byłego już pomocnika Tottenhamu. Bez wątpienia w północnym Londynie Alli od czasu odejścia Pochettino z klubu nie mógł odnaleźć miejsca. Ani Jose Mourinho, ani Nuno Espirito Santo, ani Antonio Conte nie umieli wykorzystać talentu Anglika. Dość powiedzieć, że od wybuchu pandemii strzelił zaledwie jedną bramkę w zmaganiach ligowych.

Alli stracił oczywiście miejsce w składzie nie tylko „Kogutów”, ale również reprezentacji Garetha Southgate’a. I chociaż w Polsce miliony kibiców znają jego imię, to z pewnością chciałby zapisać się w ich pamięci inaczej niż na wersach Taco Hemingwaya. Jesteśmy bardzo ciekawi, czy jego pierwsza od dawna żonglerka po klubach pozwoli mu odbudować karierę na nowo w Evertonie.

Elektryczny lider obrony Manchesteru United

Obecny sezon w wykonaniu „Czerwonych Diabłów” idealnie obrazuje postać Harry’ego Maguire’a. Bardzo dobre lato zaowocowało wzrostem ambicji i chęcią walki o wyższe cele. Maguire zaliczył świetny turniej Euro, natomiast United sprowadziło do klubu takie postaci, jak: Varane, Sancho czy przede wszystkim Cristiano Ronaldo.

Aktualnie United znajduje się poza czołową czwórką, a do lidera zza miedzy traci 21 punktów. Nie tak miał wyglądać ten sezon w wykonaniu piłkarzy z Old Trafford.

Lider tej obrony w osobie Maguire’a zdecydowanie nie zalicza tego sezonu do udanych. Popełnia mnóstwo błędów zarówno w ustawieniu, jak i wyprowadzeniu piłki. Defensywa United nie należy do najszczelniejszych, a przecież zdecydowanie najlepszym piłkarzem drużyny Rangnicka jest David de Gea. To dużo mówi o postawie najważniejszej postaci w obronie. W meczu z Burnley popełnił kardynalne błędy, przez które ekipa z Manchesteru w dużej mierze straciła punkty z czerwoną latarnią ligi.

Nie można odebrać Maguire’owi atutów w postaci fenomenalnej gry w powietrzu i całkiem przyzwoitej gry jeden na jeden. Nie zmienia to jednak faktu, że w porównaniu z kosztującym podobne pieniądze Virgilem van Dijkiem wygląda on dość groteskowo. W barwach drużyny z Manchesteru nie daje odpowiedniej pewności, co kończy się szarpaną grą od tyłu oraz wieloma kuriozalnie wręcz traconymi bramkami.

Zaskakujące jest to szczególnie w momencie całkowitej przemiany przy zakładaniu koszulki „Synów Albionu”. Tam Maguire bez wątpienia uwypukla swoje atuty, dzięki czemu znakomicie wygląda cała defensywa reprezentacji Anglii. W 2021 roku straciła zaledwie cztery gole z gry. Dwa z nich strzelili Polacy, a konkretniej Kuba Moder i Damian Szymański.

Nastoletnie rozczarowania

W największych klubach w Anglii mniejszy lub większy regres formy obserwujemy także wśród zawodników, którzy urodzili się w XXI wieku. Przed szereg wychodzi oczywiście Jadon Sancho, który niesamowicie zawodzi na Old Trafford. Zaledwie jedna strzelona bramka podczas pierwszych miesięcy w Premier League to wynik, którego nie można przysłonić nawet fatalnym zarządzaniem drużyny na Old Trafford.

Być może nieco mniej zauważalny jest delikatny zjazd Phila Fodena. Nie ma co bić na alarm, aczkolwiek można się delikatnie niepokoić, patrząc na młodziutkiego Anglika. W tym sezonie obserwujemy jego pojedyncze przebłyski, takie jak wybitny mecz z Brighton w pierwszych kolejkach rozgrywek. Pięć goli i trzy asysty to całkiem satysfakcjonujące liczby, jednak fani „The Citizens” z pewnością liczyli na więcej. Jeżeli dodamy do tego skandale obyczajowe z udziałem Fodena (maczał w nich palce także Grealish), możemy zacząć patrzeć na niego nieco ostrzej.

Czy któryś z Anglików wykorzystuje swój potencjał?

Oczywiście, że tak. Gareth Southgate może być spokojny o obsadę prawej strony defensywy na następne dziesięć lat. Trent Alexander-Arnold oraz Reece James cały czas się rozwijają i notują wręcz niebywałe statystyki nie tylko w ofensywie, ale również w defensywie. Młodzież z miasta Beatlesów jeszcze nie gra pierwszych skrzypiec w środku pola ekipy Kloppa, jednak Curtis Jones i Harvey Elliot stanowią niezwykle istotne uzupełnienie składu.

Ofensywnych piłkarzy na satysfakcjonującym poziomie musimy szukać w Londynie. Po odejściu niemalże wszystkich gwiazd z The Emirates za sterami usiedli Bukayo Saka oraz Emile Smith Rowe. Radzą sobie świetnie, ponieważ w kulejącej momentami ofensywie Mikela Artety już wykręcili dwucyfrowe liczby w klasyfikacji kanadyjskiej. Nie zawodzi również Mason Mount. Młody Anglik radzi sobie z potworną konkurencją w składzie Chelsea i regularnie notuje gole oraz asysty w barwach „The Blues”.