„Barca” przegrywa na Camp Nou z beniaminkiem, Malaga gromi, Madryt wygrywa jednym golem, a liderem jest Atletico. Niesłychanie ciekawa kolejka La Liga za nami.
Barcy pamięci żałobny rapsod W sobotę, koło godziny dwudziestej, poprosiłem redakcyjnego kolegę, by wyjrzał przez okno i powiedział, czy nie pada deszcz żab. Zaprzeczył, ale zaraz dodał, że to by go wcale nie zdziwiło. Na całym świecie ludzie nadaremno wypatrywali płonących krzewów, orłów pożerających węże, chmar szarańczy i innych znaków wróżebnych. A to tylko Barcelona przegrała z beniaminkiem. Nie tylko przegrała, ona się skompromitowała, bo mistrzowi nie przystoi przegrać na własnym stadionie z drużyną, która do pierwszej ligi pasuje jak Leo Messi do roli bramkarza. Hercules, jak mitologiczny bohater, działał rozważnie. Najpierw schował się za bezpieczną zaporą obrony, przeczekał huraganowe ataki, by wyprowadzić kontrę, wykonać rzut wolny i strzelić gola. Potem znów podwójna garda, kontra i kolejna bramka. Dla Drużyny z Alicante to jeden z najwspanialszych dni w historii. Esteban Vigo udowodnił, że przedmeczowe zapowiedzi nie były tylko pustymi słowami, a Nelson Valdez, że gra w beniaminku La Liga to nie zesłanie na granice świata, tylko możliwość odbudowania formy i wyrobienia sobie dobrej marki. „Barca” pozostaje głównym kandydatem do mistrzowskiego tytułu, a Hercules do spadku, ale co z tego? Dawid nie tylko pobił Goliata, ale przez ponad godzinę pastwił się nad jego zwłokami.
Nelson Valdez zesłał Barcelonę do futbolowego piekła (fot. as.com)
Faja W slangu młodzieżowym tym terminem określa się osobnika co i rusz popełniającego błędy, niezgrabnego, nieumiejącego się zachować. Taką, można powiedzieć, ofiarę losu. Gonzalo Higuain, który pseudonim „Fajka” odziedziczył po ojcu, niegdyś znakomitym obrońcy, Jorge Higuainie, postanowił zunifikować oba tytuły. Przy okazji wyszło na jaw, że Argentyńczyk nie lubi Niemców. Mesut Oezil dwoił się i troił, by napastnik strzelił gola, ale „Pipita” był nieubłagany. Nie umieścił piłki w siatce. Nie sprawiało mu problemu pudłowanie przy każdej okazji – z bliska, daleka, z prawej strony, z lewej strony… Graczy formacji ofensywnych rozlicza się z namacalnych efektów bramkowych, ale trzeba przyznać, że poza koszmarną skutecznością, Gonzalo wydaje się dobrze przygotowany do sezonu. Kondycyjnie prezentuje się świetnie, pokazuje się do gry, po boisku porusza się bardzo inteligentnie. Krytykując Higuaina, pamiętajmy, że Ronaldo i Benzema mają ten sam problem. Ronaldo usprawiedliwia to, że wrócił po kontuzji, a Benzemę to, że, no cóż, jest Benzemą.
Wielka Malaga! Gdyby przed tą kolejką zapytano przeciętnego kibica o to, jaka drużyna w nieco ponad pół godziny strzeli pięć goli, odpowiedziałby, że Barcelona, w myślach już grzebiąc zwłoki Herculesa z Alicante. Myliłby się, bardzo by się mylił, bo tego wyczynu dokonała niepozorna Malaga. Okazuje się, że najlepszym tercetem ofensywnym nie jest Xavi – Messi – Villa. Na razie tytuł ten pewnie dzierżą Quincy, Fernando i Juanmi. Pierwszy był najlepszym graczem meczu z Saragossą, zdobył bramkę i asystował przy dwóch kolejnych (patrz: Akcja kolejki), dwaj kolejni ustrzelili po dublecie. Wspaniałe widowisko obejrzeli kibice zgromadzeni na La Romareda. Ich ulubieńcy przegrali 3:5 (ależ wynik!), ale pokazali hart ducha i charakter, zdobywając trzy gole, mimo niemal zerowych szans na wygraną. Każdy kibic zastanawia się pewnie, czy to początek wielkiej Malagi, czy tylko szaleńczy wypadek przy pracy. Ciężko rozsądzić. Jedno jest pewne – Malaga ma potencjał.
Akcja kolejki: Druga bramka Juanmiego z meczu Saragossa – Malaga. Początku tej szaleńczej akcji należy szukać gdzieś w okolicach pola karnego gości. Gospodarze stracili piłkę, przejął ją defensor Malagi i szybko przerzucił na prawe skrzydło, do Quincy’ego Osuwu-Abeyie. Piłkarz rodem z Ghany ruszył do przodu, minął linię środkową w towarzystwie dwóch rywali, których wyprzedził w sposób, jakiego nie powstydziłby się Messi. Pędził dalej, aż dobiegł do pola karnego Tam stanął przed nim kolejny gracz gospodarzy. Jego też minął. Był już w polu bramkowym, już był w ogródku, już witał się z gąską (w tej roli Leo Franco). Ale nie strzelił. Podał do niekrytego Juanmiego, któremu pozostało tylko wpakować futbolówkę do siatki. Wszyscy byli w szoku: piłkarze Malagi, piłkarze Saragossy, widownia, sędziowie, chłopcy podający piłkę oraz Cristiano Ronaldo płaczący w poduszkę przed telewizorem i szepcący: „czemu ja tak nie umiem?”.
Gol kolejki: Trafienie Edmilsona z tego samego spotkania Pewny, mocny, ale bardzo precyzyjny strzał, pamiątka po wielkiej karierze Brazylijczyka. Latynos może stracić formę, ale technika i błysk geniuszu pozostaną.
(Rajd Quincy’ego około 2:30, trafienie Edmilsona – 4:00)
Jedenastka kolejki:
Juan Calatayud – jeśli jakiś bramkarz nie puszcza gola na Camp Nou, to miejsce w jedenastce kolejki ma niemal pewne. Jego wielka pewność i spokój z pewnością dodawały skrzydeł graczom z pola. Nie popełnił żadnego błędu, wyłapywał wszystkie dośrodkowania, bronił strzały i zdzierał sobie gardło, ustawiając swoich kolegów tak, by nawet genialne podania Xaviego nie mogły się przedrzeć. Wielkie zawody na Sanchez Pizjuan rozegrał Manu, nie do przejścia był Cesar, a Claudio Bravo bronił strzały, których nie powinien bronić, ale rozumiecie… „Barca” … Camp Nou!
David Cortes & Paco Pena – dwaj boczni obrońcy z Alicante byli kluczowymi elementami układanki trenera Estebana Vigo. To oni doprowadzali do wściekłości Barcelonę, rozgrywając na Camp Nou jedne z najwspanialszych meczów w karierze. Właściwie to cała defensywa Herculesa zasługuje na miejsce w tym zestawieniu, ale zasadne wydaje się danie szans również innym piłkarzom.
Alberto Botia – Racing długo nie mógł pokonać Dudu Aouate’a, mimo licznych prób w pierwszej połowie. Sposób, w jaki zrobił to Botia (kozłującą piłkę uderzył tak mocno, że mimo, iż leciała w środek bramki, golkiper rywala był bezradny) zasługuje na uznanie. Jeśli dodać do tego bezbłędną grę w defensywie, składa się to na świetny występ młodego obrońcy z Gijon.
Mesut Oezil po raz pierwszy zagrał tak, jak oczekują tego kibice (fot. as.com)
Ricardo Carvalho – podobnie jak w przypadku beniaminka z Alicante, cała defensywa „Królewskich” zagrała bezbłędnie. W jedenastce kolejki ląduje Portugalczyk, który strzelił swojego pierwszego gola w białej koszulce. Wielkie brawa za odwagę w wyjściach do przodu, pewność interwencji i zgodną grę z powracającym Pepe.
Mesut Oezil – „Madryt zapomina o Gutim”. Tak podsumowała występ Niemca „Marca”. Gwiazdor mundialu w RPA wziął na swoje barki ciężar rozegrania, a pamiętajmy, że za rozegranie w Realu zawsze odpowiedzialni byli gracze wybitni. Wydaje się, że młody pomocnik podołał temu zadaniu i podoła kolejnym. Gdyby nie tragiczna skuteczność Higuaina, miałby na koncie trzy, cztery asysty. Wszystkie piękne, wszystkie w stylu Gutiego. A styl Gutiego to wielki styl.
Fernando Fernandez – Dwa gole, świetna gra zarówno w akcjach indywidualnych, jak i zespołowych. Doskonale wywiązał się z roli mediapunty, przytomnie asekurując napastników, a gdy trzeba, spełniając ich zadania. Naprawdę ciekawy zawodnik, który mimo podeszłego wieku może jeszcze namieszać.
Quincy – Pisałem o nim w ustępie o Maladze, pisałem w kontekście akcji kolejki. Napiszę jeszcze raz: o tym graczu będzie głośno. Gdyby potrafił utrzymać taką formę we wszystkim meczach, pewnie za rok trafiłby do drużyny o niebo lepszej niż Malaga. Wielka szybkość, zwrotność, przegląd pola gry, a gdy trzeba – również odrobina szaleństwa.
Diego Perotti – Obecność w zestawieniu gracza Sevilli, która tylko zremisowała na własnym stadionie z Deportivo może dziwić, ale po pierwsze brak goli to przede wszystkim wina bramkarza gości, który rozgrywał na Sanchez Pizjuan mecz życia, a po drugie Diego Perotti rozegrał takie spotkanie, że byłoby wielką niesprawiedliwością zapomnieć o jego zasługach. Gdyby Manu nie grał jak Iker Casillas po wypiciu wiadra kawy, Argentyńczyk byłby graczem kolejki, z kilkoma golami i asystami na koncie. A tak pozostaje tylko napisać, że na skrzydłach poruszał się jak Garrincha – istniał tylko on.
Nelson Valdez – gracz kolejki
Fernando Llorente – Wybór partnera dla Paragwajczyka był niesłychanie trudny. Kolejną bramkę zdobył Forlan, dwa razy trafiali Rossi, Gavilan i Juanmi. Dali o sobie znać Tamudo, Colunga i Arizmendi. Bask dostaje to wyróżnienie za zasługi z tej i poprzedniej kolejki. Cały czas pozostaje motorem napędowym Athletiku, wspomagając go w ofensywie i defensywie swoim wzrostem, techniką i doświadczeniem. Strzela ostatnio masę goli. Nie zawsze są to gole ważne, nie zawsze piękne. Ale w futbolu nie ma punktów za styl.
Gracz kolejki: Nelson Valdez Niedawno cieszyliśmy się, że Nelson zbiegł z Borussii i zrobił miejsce naszemu Robertowi Lewandowskiemu. Niektórzy mówili, że uciekł na kraniec futbolowego świata, do klubu, gdzie będzie gwiazdą, nawet jeśli będzie drzemał na ławce. Paragwajczyk sobie okrutnie zakpił z atakujących go krytyków, zdobywając dublet na Camp Nou. Będzie o tym opowiadał wnukom, bo to wielkie osiągnięcie, jedno z największych w historii małego klubu z Andaluzji. Gdyby Victor Valdes był o kilka lat gorszy, Nelson uzbierałby hattricka i stał się oficjalnym obiektem kultu w Alicante.
A już za tydzień kolejka z futbolowymi wojnami. Real jedzie do San Sebastian, żeby zmierzyć się z szczerze ich nienawidzącą widownią na Anoeta. Barcelona stawi się na Vicente Calderon w Madrycie – to najgorsze miejsce do odbudowywania formy. Ale najciekawiej może być podczas meczu Herculesu z Valencią. Kibice beniaminka w specjalnej uchwale odmówili spotkania z fanami „Los Ches” i szykują się na wojnę. Miejmy nadzieję, że żaden piłkarz nie zakończy kolejki z mniejszą niż zazwyczaj liczbą kończyn.
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz
„Barca” przegrywa na Camp Nou z beniaminkiem, Malaga gromi, Madryt wygrywa jednym golem, a liderem jest Atletico. Niesłychanie ciekawa kolejka La Liga za nami.
Barcy pamięci żałobny rapsod W sobotę, koło godziny dwudziestej, poprosiłem redakcyjnego kolegę, by wyjrzał przez okno i powiedział, czy nie pada deszcz żab. Zaprzeczył, ale zaraz dodał, że to by go wcale nie zdziwiło. Na całym świecie ludzie nadaremno wypatrywali płonących krzewów, orłów pożerających węże, chmar szarańczy i innych znaków wróżebnych. A to tylko Barcelona przegrała z beniaminkiem. Nie tylko przegrała, ona się skompromitowała, bo mistrzowi nie przystoi przegrać na własnym stadionie z drużyną, która do pierwszej ligi pasuje jak Leo Messi do roli bramkarza. Hercules, jak mitologiczny bohater, działał rozważnie. Najpierw schował się za bezpieczną zaporą obrony, przeczekał huraganowe ataki, by wyprowadzić kontrę, wykonać rzut wolny i strzelić gola. Potem znów podwójna garda, kontra i kolejna bramka. Dla Drużyny z Alicante to jeden z najwspanialszych dni w historii. Esteban Vigo udowodnił, że przedmeczowe zapowiedzi nie były tylko pustymi słowami, a Nelson Valdez, że gra w beniaminku La Liga to nie zesłanie na granice świata, tylko możliwość odbudowania formy i wyrobienia sobie dobrej marki. „Barca” pozostaje głównym kandydatem do mistrzowskiego tytułu, a Hercules do spadku, ale co z tego? Dawid nie tylko pobił Goliata, ale przez ponad godzinę pastwił się nad jego zwłokami.
Nelson Valdez zesłał Barcelonę do futbolowego piekła (fot. as.com)
Faja W slangu młodzieżowym tym terminem określa się osobnika co i rusz popełniającego błędy, niezgrabnego, nieumiejącego się zachować. Taką, można powiedzieć, ofiarę losu. Gonzalo Higuain, który pseudonim „Fajka” odziedziczył po ojcu, niegdyś znakomitym obrońcy, Jorge Higuainie, postanowił zunifikować oba tytuły. Przy okazji wyszło na jaw, że Argentyńczyk nie lubi Niemców. Mesut Oezil dwoił się i troił, by napastnik strzelił gola, ale „Pipita” był nieubłagany. Nie umieścił piłki w siatce. Nie sprawiało mu problemu pudłowanie przy każdej okazji – z bliska, daleka, z prawej strony, z lewej strony… Graczy formacji ofensywnych rozlicza się z namacalnych efektów bramkowych, ale trzeba przyznać, że poza koszmarną skutecznością, Gonzalo wydaje się dobrze przygotowany do sezonu. Kondycyjnie prezentuje się świetnie, pokazuje się do gry, po boisku porusza się bardzo inteligentnie. Krytykując Higuaina, pamiętajmy, że Ronaldo i Benzema mają ten sam problem. Ronaldo usprawiedliwia to, że wrócił po kontuzji, a Benzemę to, że, no cóż, jest Benzemą.
Wielka Malaga! Gdyby przed tą kolejką zapytano przeciętnego kibica o to, jaka drużyna w nieco ponad pół godziny strzeli pięć goli, odpowiedziałby, że Barcelona, w myślach już grzebiąc zwłoki Herculesa z Alicante. Myliłby się, bardzo by się mylił, bo tego wyczynu dokonała niepozorna Malaga. Okazuje się, że najlepszym tercetem ofensywnym nie jest Xavi – Messi – Villa. Na razie tytuł ten pewnie dzierżą Quincy, Fernando i Juanmi. Pierwszy był najlepszym graczem meczu z Saragossą, zdobył bramkę i asystował przy dwóch kolejnych (patrz: Akcja kolejki), dwaj kolejni ustrzelili po dublecie. Wspaniałe widowisko obejrzeli kibice zgromadzeni na La Romareda. Ich ulubieńcy przegrali 3:5 (ależ wynik!), ale pokazali hart ducha i charakter, zdobywając trzy gole, mimo niemal zerowych szans na wygraną. Każdy kibic zastanawia się pewnie, czy to początek wielkiej Malagi, czy tylko szaleńczy wypadek przy pracy. Ciężko rozsądzić. Jedno jest pewne – Malaga ma potencjał.
Akcja kolejki: Druga bramka Juanmiego z meczu Saragossa – Malaga. Początku tej szaleńczej akcji należy szukać gdzieś w okolicach pola karnego gości. Gospodarze stracili piłkę, przejął ją defensor Malagi i szybko przerzucił na prawe skrzydło, do Quincy’ego Osuwu-Abeyie. Piłkarz rodem z Ghany ruszył do przodu, minął linię środkową w towarzystwie dwóch rywali, których wyprzedził w sposób, jakiego nie powstydziłby się Messi. Pędził dalej, aż dobiegł do pola karnego Tam stanął przed nim kolejny gracz gospodarzy. Jego też minął. Był już w polu bramkowym, już był w ogródku, już witał się z gąską (w tej roli Leo Franco). Ale nie strzelił. Podał do niekrytego Juanmiego, któremu pozostało tylko wpakować futbolówkę do siatki. Wszyscy byli w szoku: piłkarze Malagi, piłkarze Saragossy, widownia, sędziowie, chłopcy podający piłkę oraz Cristiano Ronaldo płaczący w poduszkę przed telewizorem i szepcący: „czemu ja tak nie umiem?”.
Gol kolejki: Trafienie Edmilsona z tego samego spotkania Pewny, mocny, ale bardzo precyzyjny strzał, pamiątka po wielkiej karierze Brazylijczyka. Latynos może stracić formę, ale technika i błysk geniuszu pozostaną.
(Rajd Quincy’ego około 2:30, trafienie Edmilsona – 4:00)
Jedenastka kolejki:
Juan Calatayud – jeśli jakiś bramkarz nie puszcza gola na Camp Nou, to miejsce w jedenastce kolejki ma niemal pewne. Jego wielka pewność i spokój z pewnością dodawały skrzydeł graczom z pola. Nie popełnił żadnego błędu, wyłapywał wszystkie dośrodkowania, bronił strzały i zdzierał sobie gardło, ustawiając swoich kolegów tak, by nawet genialne podania Xaviego nie mogły się przedrzeć. Wielkie zawody na Sanchez Pizjuan rozegrał Manu, nie do przejścia był Cesar, a Claudio Bravo bronił strzały, których nie powinien bronić, ale rozumiecie… „Barca” … Camp Nou!
David Cortes & Paco Pena – dwaj boczni obrońcy z Alicante byli kluczowymi elementami układanki trenera Estebana Vigo. To oni doprowadzali do wściekłości Barcelonę, rozgrywając na Camp Nou jedne z najwspanialszych meczów w karierze. Właściwie to cała defensywa Herculesa zasługuje na miejsce w tym zestawieniu, ale zasadne wydaje się danie szans również innym piłkarzom.
Alberto Botia – Racing długo nie mógł pokonać Dudu Aouate’a, mimo licznych prób w pierwszej połowie. Sposób, w jaki zrobił to Botia (kozłującą piłkę uderzył tak mocno, że mimo, iż leciała w środek bramki, golkiper rywala był bezradny) zasługuje na uznanie. Jeśli dodać do tego bezbłędną grę w defensywie, składa się to na świetny występ młodego obrońcy z Gijon.
Mesut Oezil po raz pierwszy zagrał tak, jak oczekują tego kibice (fot. as.com)
Ricardo Carvalho – podobnie jak w przypadku beniaminka z Alicante, cała defensywa „Królewskich” zagrała bezbłędnie. W jedenastce kolejki ląduje Portugalczyk, który strzelił swojego pierwszego gola w białej koszulce. Wielkie brawa za odwagę w wyjściach do przodu, pewność interwencji i zgodną grę z powracającym Pepe.
Mesut Oezil – „Madryt zapomina o Gutim”. Tak podsumowała występ Niemca „Marca”. Gwiazdor mundialu w RPA wziął na swoje barki ciężar rozegrania, a pamiętajmy, że za rozegranie w Realu zawsze odpowiedzialni byli gracze wybitni. Wydaje się, że młody pomocnik podołał temu zadaniu i podoła kolejnym. Gdyby nie tragiczna skuteczność Higuaina, miałby na koncie trzy, cztery asysty. Wszystkie piękne, wszystkie w stylu Gutiego. A styl Gutiego to wielki styl.
Fernando Fernandez – Dwa gole, świetna gra zarówno w akcjach indywidualnych, jak i zespołowych. Doskonale wywiązał się z roli mediapunty, przytomnie asekurując napastników, a gdy trzeba, spełniając ich zadania. Naprawdę ciekawy zawodnik, który mimo podeszłego wieku może jeszcze namieszać.
Quincy – Pisałem o nim w ustępie o Maladze, pisałem w kontekście akcji kolejki. Napiszę jeszcze raz: o tym graczu będzie głośno. Gdyby potrafił utrzymać taką formę we wszystkim meczach, pewnie za rok trafiłby do drużyny o niebo lepszej niż Malaga. Wielka szybkość, zwrotność, przegląd pola gry, a gdy trzeba – również odrobina szaleństwa.
Diego Perotti – Obecność w zestawieniu gracza Sevilli, która tylko zremisowała na własnym stadionie z Deportivo może dziwić, ale po pierwsze brak goli to przede wszystkim wina bramkarza gości, który rozgrywał na Sanchez Pizjuan mecz życia, a po drugie Diego Perotti rozegrał takie spotkanie, że byłoby wielką niesprawiedliwością zapomnieć o jego zasługach. Gdyby Manu nie grał jak Iker Casillas po wypiciu wiadra kawy, Argentyńczyk byłby graczem kolejki, z kilkoma golami i asystami na koncie. A tak pozostaje tylko napisać, że na skrzydłach poruszał się jak Garrincha – istniał tylko on.
Nelson Valdez – gracz kolejki
Fernando Llorente – Wybór partnera dla Paragwajczyka był niesłychanie trudny. Kolejną bramkę zdobył Forlan, dwa razy trafiali Rossi, Gavilan i Juanmi. Dali o sobie znać Tamudo, Colunga i Arizmendi. Bask dostaje to wyróżnienie za zasługi z tej i poprzedniej kolejki. Cały czas pozostaje motorem napędowym Athletiku, wspomagając go w ofensywie i defensywie swoim wzrostem, techniką i doświadczeniem. Strzela ostatnio masę goli. Nie zawsze są to gole ważne, nie zawsze piękne. Ale w futbolu nie ma punktów za styl.
Gracz kolejki: Nelson Valdez Niedawno cieszyliśmy się, że Nelson zbiegł z Borussii i zrobił miejsce naszemu Robertowi Lewandowskiemu. Niektórzy mówili, że uciekł na kraniec futbolowego świata, do klubu, gdzie będzie gwiazdą, nawet jeśli będzie drzemał na ławce. Paragwajczyk sobie okrutnie zakpił z atakujących go krytyków, zdobywając dublet na Camp Nou. Będzie o tym opowiadał wnukom, bo to wielkie osiągnięcie, jedno z największych w historii małego klubu z Andaluzji. Gdyby Victor Valdes był o kilka lat gorszy, Nelson uzbierałby hattricka i stał się oficjalnym obiektem kultu w Alicante.
A już za tydzień kolejka z futbolowymi wojnami. Real jedzie do San Sebastian, żeby zmierzyć się z szczerze ich nienawidzącą widownią na Anoeta. Barcelona stawi się na Vicente Calderon w Madrycie – to najgorsze miejsce do odbudowywania formy. Ale najciekawiej może być podczas meczu Herculesu z Valencią. Kibice beniaminka w specjalnej uchwale odmówili spotkania z fanami „Los Ches” i szykują się na wojnę. Miejmy nadzieję, że żaden piłkarz nie zakończy kolejki z mniejszą niż zazwyczaj liczbą kończyn.
