Igrzyska olimpijskie w 1992 roku były absolutnie wyjątkowe. Złoty medal przywiózł wówczas judoka Waldemar Legień, drużyna pięcioboistów z Arkadiuszem Skrzypaszkiem na czele, który wywalczył także złoto indywidualne. Zaledwie o krok od najcenniejszego krążka byli także piłkarze. Zespół z fantastycznym atakiem, który tworzyli Wojciech Kowalczyk i Andrzej Juskowiak, sprawił największą niespodziankę w turnieju, przegrywając w finale z gospodarzami po szalenie zaciętym i emocjonującym meczu.
Wspaniała przygoda rodziła się w ogromnych bólach. Drużyna dowodzona przez Janusza Wójcika toczyła trudne boje w eliminacjach, w których szanse dostawało wielu piłkarzy. Właśnie podczas meczów o punkty w drużynie rozniecała się iskra, która podczas turnieju w Barcelonie miała rozniecić wielki ogień w sercach kibiców w całym kraju.
Król strzelców igrzysk olimpijskich 1992 – Andrzej Juskowiak (fot. Łukasz Cyraniak/iGol.pl)
Polska nie była faworytem na olimpiadzie, a grupa z Włochami, Amerykanami i Kuwejtem wydawała się trudna. Włosi mieli w swoich szeregach Demetrio Albertiniego, Dino Baggio czy utalentowanego bramkarza Francesco Antoniolego. Amerykanie za dwa lata mieli być gospodarzami mistrzostw świata, więc tamtejsza młodzież była wyjątkowo niebezpieczna. Potwierdziły to kolejne lata, bo Claudio Reyna, Brad Friedel czy Cobi Jones zrobili dużą karierę reprezentacyjną. Kuwejt był uważany za najsłabszą drużynę tej grupy i właśnie z Azjatami na początek zmierzyć się mieli „Biało-czerwoni”. Ofensywna gra młodych Polaków już w 7. minucie przyniosła bramkę Andrzeja Juskowiaka. Później świeżo pozyskany przez Sporting Lizbonę „Jusko” raz jeszcze odnalazł drogę do siatki i wynik był już rozstrzygnięty. Wynik mógł być wyższy, ale ówczesny król strzelców ligi polskiej, Mirosław Waligóra, nie dał rady pokonać golkipera rywali z jedenastu metrów. Początek był jednak obiecujący.
W drugim spotkaniu Polaków czekała znacznie trudniejsza próba. Włosi w pierwszym spotkaniu okazali się silniejsi od reprezentacji USA i stali przed szansą zapewnienia sobie awansu do kolejnej rundy. Trzeba było tylko pokonać Aleksandra Kłaka i zagrać na zero z tyłu, co zespołowi z Półwyspu Apenińskiego wychodziło najlepiej. Wystarczyło pięć minut, żeby Juskowiak przełamał żelazną defensywę Włochów, wyśmienicie wykańczając indywidualną akcję Marka Koźmińskiego. Rywale długo nie potrafili się otrząsnąć z szoku. Potrzebowali 15 minut w szatni, by dojść do siebie i wyszli na boisko zdeterminowani jak nigdy, ale po trzech minutach dostali kolejny cios, po którym już nie mogli się podnieść. Jerzy Brzęczek obsłużył znakomitym podaniem Ryszarda Stańka i było już po zawodach. Włosi nie wytrzymali, do końca grali bardzo ostro i w efekcie obejrzeli dwie czerwone kartki, a Polacy ukąsili jeszcze raz, tym razem po uderzeniu Grzegorza Mielcarskiego.
Na zakończenie rywalizacji w fazie grupowej podopieczni Janusza Wójcika zremisowali z Amerykanami 2:2. Po 20 minutach drużyna USA wyszła na prowadzenie po strzale Imlera. Wyrównał Koźmiński, a tuż przed przerwą swoje trzy grosze dorzucił niezawodny Juskowiak. Tuż po przerwie wyrównał Snow, lecz to było wszystko, na co tego dnia było stać Amerykanów.
Tomasz Wałdoch zrobił chyba największą karierę spośród olimpijczyków (fot. Łukasz Libuszewski/iGol.pl)
Można powiedzieć, że los był dla nas łaskawy, bo z siedmiu ćwierćfinalistów trafiliśmy chyba na najsłabszego, ekipę Kataru. Takiej szansy nie można było zaprzepaścić, ale okazało się, że rywal nie położy się przed nami na kolana i zwycięstwo trzeba będzie wywalczyć. W tym spotkaniu po raz pierwszy błysnął Wojciech Kowalczyk, który przy asyście Stańka trafił do siatki na dwie minuty przed przerwą. Wynik meczu ustalił Jałocha, zamieniając na gola podanie Andrzeja Juskowiaka. Półfinał stał się faktem i byliśmy już o krok od medalu!
W półfinale trafiliśmy na rewelację igrzysk – Australię. „Kangury” wcześniej wyeliminowały Szwecję oraz przejechali się niczym walec po Duńczykach. Polacy nie chcieli jednak brać przykładu ze Skandynawów i w 27. minucie za sprawą Wojciecha Kowalczyka wyszli na prowadzenie. Kilka minut później zrobiło się gorąco, bo Carl Veart doprowadził do wyrównania. Potem koncertowali już wyłącznie „Biało-czerwoni”. Trzy razy trafił Juskowiak, jeszcze jedno trafienie dołożył Kowalczyk, a Australijczycy raz sami wpakowali sobie piłkę do bramki. Mecz zakończył się wynikiem 6:1, prawdziwy pogrom! Nasza młodzież została okrzyknięta mianem „Polonia demoledor”, a „Jusko” niemal zapewnił sobie tytuł króla strzelców.
W finale czekali już gospodarze, którzy w 1/2 odprawili z kwitkiem Ghanę. Abelardo, Ferrer, Alfonso, Solozabal, Toni czy Guardiola – to były nazwiska, które były znane fanom futbolu na całym świecie. Polacy przeciwstawili świetnym technicznym gospodarzom wielką ambicję, widać było płomień w oczach naszych zawodników, to był ogień zwycięstwa, ogień pożądania złotego medalu. Uważano, że jest to sztuka niemal nierealna, bo pokonanie gospodarzy w finale to wyjątkowo trudna sztuka. Ale okazało się, że wszystko jest możliwe. Wojciech Kowalczyk w ostatniej minucie pierwszej połowy przechytrzył Toniego i Polacy prowadzili 1:0.
Piotr Świerczewski przez wiele lat był podporą reprezentacji Polski (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
W drugiej części meczu Abelardo i Quico wyprowadzili swój zespół na prowadzenie i wydawało się, że losy złotego medalu są już rozstrzygnięte. Jednak w najmniej oczekiwanym momencie Ryszard Staniek znalazł się w sytuacji jeden na jeden z bramkarzem rywali i sprytnym strzałem doprowadził do remisu. Polska znów o krok od złota! Kibice i piłkarze myślami byli już przy dogrywce, lecz Hiszpanie wciąż szukali rozstrzygnięcia i w końcu w doliczonym czasie gry ta sztuka im się udała, a bohaterem okazał się zawodnik Kadyksu, Quico. Hiszpanów ogarnęła euforia, Polaków smutek, ale oprócz żalu porażki w finale rozpierała nas duma, że mogliśmy być świadkami wspaniałego marszu polskiej młodzieży.
Po igrzyskach pojawiły się różne, nie zawsze trafione pomysły. Piłkarze w nagrodę otrzymali samochody marki Polonez Caro, które wówczas były na luksusem. Pojawił się pomysł „Zmieniamy szyld i jedziemy dalej”, mający polegać na przejęciu kadry przez Wójcika i oparciu jej na olimpijskiej młodzieży. Sukces nie został jednak wykorzystany. Kilku piłkarzy jak Wałdoch, Juskowiak czy Świerczewski zrobiło ciekawą karierę na arenie międzynarodowej, niektórzy jak Kowalczyk nie wykorzystali w pełni swojego nieprzeciętnego talentu, inni jak Gęsior, Jałocha czy Łapiński zadowolili się grą na polskich boiskach. To był ostatni wielki sukces polskiej drużyny na arenie światowej. Mamy jednak nadzieje, że z podobną iskrą nasi piłkarze będą grali na Euro 2012.
Obrońcy: Tomasz ŁAPIŃSKI (Widzew Łódź) 6 Tomasz WAŁDOCH (Górnik Zabrze) 6 Marek KOŹMIŃSKI (Hutnik Kraków) 6/1 Marek BAJOR (Widzew Łódź) 3 Marcin JAŁOCHA (Wisła Kraków) 6/1
Pomocnicy Dariusz ADAMCZUK (Pogoń Szczecin) 5 Jerzy BRZĘCZEK (Olimpia Poznań) 6 Daiusz GĘSIOR (Ruch Chorzów) 5 Andrzej KOBYLAŃSKI (Siarka Tarnobrzeg) 3 Dariusz KOSEŁA (Górnik Zabrze) – Ryszard STANIEK (Górnik Zabrze) 6/2 Dariusz SZUBERT (Pogoń Szczecin) – Piotr ŚWIERCZEWSKI (GKS Katowice) 5 Tomasz WIESZCZYCKI (ŁKS Łódź) –
Napastnicy Andrzej JUSKOWIAK (Sporting Lizbona) 6/7 Wojciech KOWALCZYK (Legia Warszawa) 6/4 Grzegorz MIELCARSKI (Olimpia Poznań) 1/1 Mirosław WALIGÓRA (Hutnik Kraków) 1
Igrzyska olimpijskie w 1992 roku były absolutnie wyjątkowe. Złoty medal przywiózł wówczas judoka Waldemar Legień, drużyna pięcioboistów z Arkadiuszem Skrzypaszkiem na czele, który wywalczył także złoto indywidualne. Zaledwie o krok od najcenniejszego krążka byli także piłkarze. Zespół z fantastycznym atakiem, który tworzyli Wojciech Kowalczyk i Andrzej Juskowiak, sprawił największą niespodziankę w turnieju, przegrywając w finale z gospodarzami po szalenie zaciętym i emocjonującym meczu.
Wspaniała przygoda rodziła się w ogromnych bólach. Drużyna dowodzona przez Janusza Wójcika toczyła trudne boje w eliminacjach, w których szanse dostawało wielu piłkarzy. Właśnie podczas meczów o punkty w drużynie rozniecała się iskra, która podczas turnieju w Barcelonie miała rozniecić wielki ogień w sercach kibiców w całym kraju.
Król strzelców igrzysk olimpijskich 1992 – Andrzej Juskowiak (fot. Łukasz Cyraniak/iGol.pl)
Polska nie była faworytem na olimpiadzie, a grupa z Włochami, Amerykanami i Kuwejtem wydawała się trudna. Włosi mieli w swoich szeregach Demetrio Albertiniego, Dino Baggio czy utalentowanego bramkarza Francesco Antoniolego. Amerykanie za dwa lata mieli być gospodarzami mistrzostw świata, więc tamtejsza młodzież była wyjątkowo niebezpieczna. Potwierdziły to kolejne lata, bo Claudio Reyna, Brad Friedel czy Cobi Jones zrobili dużą karierę reprezentacyjną. Kuwejt był uważany za najsłabszą drużynę tej grupy i właśnie z Azjatami na początek zmierzyć się mieli „Biało-czerwoni”. Ofensywna gra młodych Polaków już w 7. minucie przyniosła bramkę Andrzeja Juskowiaka. Później świeżo pozyskany przez Sporting Lizbonę „Jusko” raz jeszcze odnalazł drogę do siatki i wynik był już rozstrzygnięty. Wynik mógł być wyższy, ale ówczesny król strzelców ligi polskiej, Mirosław Waligóra, nie dał rady pokonać golkipera rywali z jedenastu metrów. Początek był jednak obiecujący.
W drugim spotkaniu Polaków czekała znacznie trudniejsza próba. Włosi w pierwszym spotkaniu okazali się silniejsi od reprezentacji USA i stali przed szansą zapewnienia sobie awansu do kolejnej rundy. Trzeba było tylko pokonać Aleksandra Kłaka i zagrać na zero z tyłu, co zespołowi z Półwyspu Apenińskiego wychodziło najlepiej. Wystarczyło pięć minut, żeby Juskowiak przełamał żelazną defensywę Włochów, wyśmienicie wykańczając indywidualną akcję Marka Koźmińskiego. Rywale długo nie potrafili się otrząsnąć z szoku. Potrzebowali 15 minut w szatni, by dojść do siebie i wyszli na boisko zdeterminowani jak nigdy, ale po trzech minutach dostali kolejny cios, po którym już nie mogli się podnieść. Jerzy Brzęczek obsłużył znakomitym podaniem Ryszarda Stańka i było już po zawodach. Włosi nie wytrzymali, do końca grali bardzo ostro i w efekcie obejrzeli dwie czerwone kartki, a Polacy ukąsili jeszcze raz, tym razem po uderzeniu Grzegorza Mielcarskiego.
Na zakończenie rywalizacji w fazie grupowej podopieczni Janusza Wójcika zremisowali z Amerykanami 2:2. Po 20 minutach drużyna USA wyszła na prowadzenie po strzale Imlera. Wyrównał Koźmiński, a tuż przed przerwą swoje trzy grosze dorzucił niezawodny Juskowiak. Tuż po przerwie wyrównał Snow, lecz to było wszystko, na co tego dnia było stać Amerykanów.
Tomasz Wałdoch zrobił chyba największą karierę spośród olimpijczyków (fot. Łukasz Libuszewski/iGol.pl)
Można powiedzieć, że los był dla nas łaskawy, bo z siedmiu ćwierćfinalistów trafiliśmy chyba na najsłabszego, ekipę Kataru. Takiej szansy nie można było zaprzepaścić, ale okazało się, że rywal nie położy się przed nami na kolana i zwycięstwo trzeba będzie wywalczyć. W tym spotkaniu po raz pierwszy błysnął Wojciech Kowalczyk, który przy asyście Stańka trafił do siatki na dwie minuty przed przerwą. Wynik meczu ustalił Jałocha, zamieniając na gola podanie Andrzeja Juskowiaka. Półfinał stał się faktem i byliśmy już o krok od medalu!
W półfinale trafiliśmy na rewelację igrzysk – Australię. „Kangury” wcześniej wyeliminowały Szwecję oraz przejechali się niczym walec po Duńczykach. Polacy nie chcieli jednak brać przykładu ze Skandynawów i w 27. minucie za sprawą Wojciecha Kowalczyka wyszli na prowadzenie. Kilka minut później zrobiło się gorąco, bo Carl Veart doprowadził do wyrównania. Potem koncertowali już wyłącznie „Biało-czerwoni”. Trzy razy trafił Juskowiak, jeszcze jedno trafienie dołożył Kowalczyk, a Australijczycy raz sami wpakowali sobie piłkę do bramki. Mecz zakończył się wynikiem 6:1, prawdziwy pogrom! Nasza młodzież została okrzyknięta mianem „Polonia demoledor”, a „Jusko” niemal zapewnił sobie tytuł króla strzelców.
W finale czekali już gospodarze, którzy w 1/2 odprawili z kwitkiem Ghanę. Abelardo, Ferrer, Alfonso, Solozabal, Toni czy Guardiola – to były nazwiska, które były znane fanom futbolu na całym świecie. Polacy przeciwstawili świetnym technicznym gospodarzom wielką ambicję, widać było płomień w oczach naszych zawodników, to był ogień zwycięstwa, ogień pożądania złotego medalu. Uważano, że jest to sztuka niemal nierealna, bo pokonanie gospodarzy w finale to wyjątkowo trudna sztuka. Ale okazało się, że wszystko jest możliwe. Wojciech Kowalczyk w ostatniej minucie pierwszej połowy przechytrzył Toniego i Polacy prowadzili 1:0.
Piotr Świerczewski przez wiele lat był podporą reprezentacji Polski (fot. Hanna Urbaniak / iGol.pl)
W drugiej części meczu Abelardo i Quico wyprowadzili swój zespół na prowadzenie i wydawało się, że losy złotego medalu są już rozstrzygnięte. Jednak w najmniej oczekiwanym momencie Ryszard Staniek znalazł się w sytuacji jeden na jeden z bramkarzem rywali i sprytnym strzałem doprowadził do remisu. Polska znów o krok od złota! Kibice i piłkarze myślami byli już przy dogrywce, lecz Hiszpanie wciąż szukali rozstrzygnięcia i w końcu w doliczonym czasie gry ta sztuka im się udała, a bohaterem okazał się zawodnik Kadyksu, Quico. Hiszpanów ogarnęła euforia, Polaków smutek, ale oprócz żalu porażki w finale rozpierała nas duma, że mogliśmy być świadkami wspaniałego marszu polskiej młodzieży.
Po igrzyskach pojawiły się różne, nie zawsze trafione pomysły. Piłkarze w nagrodę otrzymali samochody marki Polonez Caro, które wówczas były na luksusem. Pojawił się pomysł „Zmieniamy szyld i jedziemy dalej”, mający polegać na przejęciu kadry przez Wójcika i oparciu jej na olimpijskiej młodzieży. Sukces nie został jednak wykorzystany. Kilku piłkarzy jak Wałdoch, Juskowiak czy Świerczewski zrobiło ciekawą karierę na arenie międzynarodowej, niektórzy jak Kowalczyk nie wykorzystali w pełni swojego nieprzeciętnego talentu, inni jak Gęsior, Jałocha czy Łapiński zadowolili się grą na polskich boiskach. To był ostatni wielki sukces polskiej drużyny na arenie światowej. Mamy jednak nadzieje, że z podobną iskrą nasi piłkarze będą grali na Euro 2012.
Obrońcy: Tomasz ŁAPIŃSKI (Widzew Łódź) 6 Tomasz WAŁDOCH (Górnik Zabrze) 6 Marek KOŹMIŃSKI (Hutnik Kraków) 6/1 Marek BAJOR (Widzew Łódź) 3 Marcin JAŁOCHA (Wisła Kraków) 6/1
Pomocnicy Dariusz ADAMCZUK (Pogoń Szczecin) 5 Jerzy BRZĘCZEK (Olimpia Poznań) 6 Daiusz GĘSIOR (Ruch Chorzów) 5 Andrzej KOBYLAŃSKI (Siarka Tarnobrzeg) 3 Dariusz KOSEŁA (Górnik Zabrze) – Ryszard STANIEK (Górnik Zabrze) 6/2 Dariusz SZUBERT (Pogoń Szczecin) – Piotr ŚWIERCZEWSKI (GKS Katowice) 5 Tomasz WIESZCZYCKI (ŁKS Łódź) –
Napastnicy Andrzej JUSKOWIAK (Sporting Lizbona) 6/7 Wojciech KOWALCZYK (Legia Warszawa) 6/4 Grzegorz MIELCARSKI (Olimpia Poznań) 1/1 Mirosław WALIGÓRA (Hutnik Kraków) 1
Trener Janusz WÓJCIK
Komentarze3
MŚ
Michał Śmierciak
Świetny materiał. Bardzo przyjemnie się czyta opis
i ogląda filmiki z tego turnieju, zważywszy na
obecny poziom naszych reprezentacji. Szkoda, że nie
wszyscy zawodnicy po tym turnieju zrobili kariery na
miarę swojego talentu i niestety nie przełożyło
się to na kolejne sukcesy reprezentacji. Mimo
wszystko, bardzo przyjemna karta w historii polskiej
piłki nożnej.
~
~aztecs
W artykule chodzi o Kiko? Nie pamietam z transmisji
zadnego Quico
GI
Grzegorz Ignatowski
Tak, to ten sam zawodnik. Wówczas występował pod
przydomkiem Quico.
