Mistrzostwa świata w 1994 roku miały kilku bohaterów. Romario i Roberto Baggio swoimi bramkami doprowadzili Brazylię i Włochy do finału, Thomas Ravelli bronił wręcz w nieprawdopodobnych sytuacjach, dzięki czemu Szwedzi zmierzyli się w meczu o brązowy medal z Bułgarią. Skandynawowie ograli wówczas drużynę dowodzoną przez Christo Stoiczkowa 1:0. Arabia Saudyjska nie zaszła tak daleko, odpadając w 1/8 finału ze Szwecją. Na pocieszenie Saudyjczykom pozostało zdobycie jednej z najpiękniejszych bramek w historii mundiali, a jej strzelcem był Said Al-Owairan.
Turniej rozgrywany na boiskach Stanów Zjednoczonych był ostatnim, w którym wystąpić miały 24 drużyny narodowe. Dwie spośród nich reprezentowały Azję. Kwalifikacje na najludniejszym kontynencie świata podzielone zostały na dwa etapy. W pierwszym 30 zespołów zostało podzielonych na sześć grup. Ich zwycięzcy awansowali do drugiego etapu, który miał wyłonić dwóch finalistów mundialu.
Akcja Saida Al-Owairana przeszła do historii (fot. wdict.net)
Arabia Saudyjska miała już na swoim koncie dwa zwycięstwa w Pucharze Azji oraz srebrny medal w 1992 roku, jednak nigdy nie udało jej się awansować do mistrzostw świata. W 1993 roku szejkowie władający tamtejszą federacją piłkarską nie ukrywali swoich mocarstwowych planów skupiających się na osiągnięciu jednego celu – znalezieniu się w gronie futbolowej elity. Aby tego dokonać, zatrudniono trenera z Europy – dobrze nam znanego Leo Beenhakkera. Efekt jego pracy był piorunujący. „Zielone Orły” przeszły jak burza pierwszą rundę eliminacji, wygrywając cztery spotkania i remisując w dwóch pozostałych. Jeszcze bardziej imponujący był ich bilans bramkowy – 20 bramek strzelonych i ledwie jedna stracona.
Druga runda kwalifikacji rozgrywana była w stolicy Kataru, Dausze. Przez dwa październikowe tygodnie 1993 roku każda z ekip miała zagrać pięć meczów systemem każdy z każdym. Oprócz Arabii Saudyjskiej o awans na mundial rywalizowały reprezentacje Iraku, Iranu, Japonii oraz obie Koree – Południowa i Północna. Podopieczni Leo Beenhakkera zaczęli od bezbramkowego remisu z Japonią, następnie po zaciętym boju pokonali Koreę Północną 2:1.
Dwa kolejne mecze pokazały, że Saudyjczycy umieją grać pod presją. Dwukrotnie „Zielone Orły” musiały odrabiać jednobramkową stratę, jednak zarówno w rywalizacji z Koreą Południową, jak i z Irakiem udało im się doprowadzić do remisu. W tym drugim spotkaniu bramkę na wagę remisu zdobył Said Al-Owairan, 26-letni napastnik zespołu Al-Shabab. Saudyjczycy przypieczętowali swój awans, ogrywając 4:3 Iran i po raz pierwszy w historii zapewnili sobie przepustkę do gry w mistrzostwach świata.
Gdy w maju 1994 roku arabscy piłkarze rozpoczęli przygotowania do mundialu, ich trenerem nie był już Leo Beenhakker. Jak to często bywa w tym rejonie świata, szefowie związków piłkarskich są bardzo niecierpliwi. Wystarczy powiedzieć, że w przeciągu pół roku reprezentacja Arabii Saudyjskiej miała czterech różnych selekcjonerów. Do Stanów Zjednoczonych wraz z zespołem poleciał argentyński trener, Jorge Solari, prywatnie wujek Santiago Solariego, w późniejszych latach gracza m.in. Atletico Madryt, Realu Madryt i Interu Mediolan.
Debiutanci trafili do grupy F, w której mieli rywalizować z faworyzowanymi Belgią i Holandią oraz Marokiem. Jorge Solari zabrał do USA stosunkowo młodą drużynę, w której jedynie dwóch zawodników miało więcej niż 30 lat. Wszyscy gracze na co dzień reprezentowali barwy saudyjskich drużyn. Najwięcej, pięciu, w tym filar drużyny Said Al-Owairan, który w kwalifikacjach sześciokrotnie wpisał się na listę strzelców, było zawodnikami czwartej drużyny Saudi Premier League, Al-Shabab.
To właśnie gracz Al-Shabab, Fuad Amin, zapisał nową kartę w dziejach saudyjskiego futbolu, strzelając pierwszego gola dla tamtejszej reprezentacji w finałach mistrzostw świata. Gracze z Półwyspu Arabskiego pechowo przegrali 1:2 z Holandią, tracąc decydującą bramkę w końcówce spotkania. Pięć dni później podopieczni Solariego dali swoim kibicom mnóstwo powodów do radości, ogrywając 2:1 Maroko. O ich awansie do dalszej fazy turnieju miał zadecydować trzeci mecz, z Belgią. Ekipa z Beneluksu w dwóch spotkaniach zdobyła komplet punktów.
Belgowie w 1994 roku dysponowali jednym z najlepszych składów w dziejach tego niewielkiego europejskiego kraju. Między słupkami bramki „Czerwonych Diabłów” stał Michel Preud’homme, w tym czasie jeden z najlepszych golkiperów świata. W zespole partnerowali mu m.in. Franky van der Elst, Luc Nilis, Enzo Schifo, Marc Wilmots czy mający polskie korzenie Alex Czerniatynski. Obecna generacja belgijskich piłkarzy reprezentowana przez Vincenta Kompany’ego, Romelu Lukaku i Stevena Defoura musi jeszcze wiele zrobić, aby dorównać starszym rodakom.
29 czerwca 1994 roku temperatura w Waszyngtonie w słońcu przekraczała 40 stopni Celsjusza. Z racji różnicy czasów między Stanami Zjednoczonymi a resztą świata mecze mundialu musiały być rozgrywane w środku dnia. W palącym słońcu o godzinie 12:30 czasu miejscowego niemiecki sędzia Helmut Krug odgwizdał początek spotkania. Już w piątej minucie Enzo Schifo popełnił prosty błąd przy próbie przyjęcia piłki. Ta trafiła pod nogi Saida Al-Owairana, a ponad 50 tysięcy kibiców zgromadzonych na trybunach mogło obserwować jeden z najwspanialszych rajdów w historii futbolu.
Saudyjczyk stał się ulubieńcem lokalnych dygnitarzy (fot. thesaff.com.sa)
Saudyjczyk popędził na bramkę rywala. Jeszcze na własnej połowie był powstrzymywany przez Dirka Medveda – bezskutecznie. Następnie Al-Owairan minął Michela de Wolfa oraz Rudiego Smidtsa i mimo zdecydowanej interwencji Philippe’a Alberta, padając na murawę, oddał strzał. Piłka poszybowała nad kładącym się Michelem Preued’homme’em i zatrzepotała w siatce. Komentatorzy telewizyjni natychmiast zauważyli podobieństwo między akcją Al-Owariana, a szarżą Diego Maradony z meczu Argentyna – Anglia na mundialu w 1986 roku. Nie zgadzało się tylko jedno. Osiem lat wcześniej kibiców zachwycił geniusz futbolu rodem z Ameryki Południowej, natomiast teraz przepiękną bramkę zdobył anonimowy piłkarz z Arabii Saudyjskiej.
– Widziałem tego gola ponad tysiąc razy. Szczerze mówiąc, miałem już tego dość. W pewnym sensie bramka w meczu z Belgią była czymś wspaniałym. Z drugiej strony przestałem być anonimowy, wszyscy chcieli ze mną porozmawiać, pogratulować mi – wspominał po latach saudyjski napastnik.
Drużyna z Półwyspu Arabskiego utrzymała korzystny rezultat do końca meczu i zapewniła sobie tym samym awans do 1/8 finału. Tej fazy turnieju zawodnicy trenowani przez Jorge Solariego nie zdołali już przejść, przegrywając 1:3 ze Szwecją. Said Al-Owairan stał się jednak bohaterem w swojej ojczyźnie. Także władca Arabii Saudyjskiej, król Fahd, postanowił odwdzięczyć się bohaterowi z Waszyngtonu, obdarowując go limuzyną.
„Saudyjski Maradona”, jak ochrzcili go dziennikarze sportowi, został wybrany Piłkarzem Roku 1994 w Azji. Kilkanaście miesięcy później porównanie Al-Owariana do znakomitego Argentyńczyka nabrało nowego znaczenia. „Boski Diego”, który w trakcie trwania mundialu w USA został przyłapany na stosowaniu dopingu, otrzymał dyskwalifikację. Said także popadł w konflikt z prawem. Na początku 1996 roku saudyjska policja zatrzymała piłkarza pod zarzutem picia alkoholu, co w tym kraju jest przestępstwem. Al-Owarian spędził kilka tygodni w więzieniu, a na dodatek ukarano go rocznym zakazem gry w piłkę.
Said Al-Owairan zdążył wrócić do drużyny narodowej na Puchar Konfederacji, rozgrywany w grudniu 1997 roku na boiskach Arabii Saudyjskiej. Niedawny idol publiczności nie zdołał jednak pomóc swojemu zespołowi. Gospodarze turnieju, trenowani przez Otto Pfistera, ponieśli dwie dotkliwe porażki: z Brazylią 0:3 i z Meksykiem 0:5, nie awansując do półfinału. Również mundial we Francji, który odbył się pół roku później, nie poszedł po myśli Saida i reprezentacji Arabii Saudyjskiej. 31-letni wówczas napastnik wystąpił w dwóch pierwszych, przegranych przez „Zielone Orły”, meczach, dwukrotnie będąc zmienionym. W trzecim spotkaniu Al-Owairan już nie zagrał i po zakończeniu mundialu rozgoryczony zakończył reprezentacyjną karierę. Latem 2001 roku gracz Al-Shabab ostatecznie pożegnał się z wyczynowym uprawianiem sportu.
Arabscy piłkarze są dla większości kibiców anonimowi. Od czasu do czasu na portalach internetowych typu Youtube furorę robią nagrania przedstawiające nietypowo wykonany rzut karny, piękną bramkę, brutalny faul lub spektakularny kiks autorstwa gracza rodem z krainy ropy naftowej. Te wyczyny nie pozostają jednak na długo w pamięci. Gol Saida Al-Owairana jest nadal pamiętany.
Przy okazji ubiegłorocznego mundialu redakcja angielskiego „Timesa” pokusiła się o wytypowanie 50 najpiękniejszych bramek w historii mistrzostw świata. Trafienie Al-Owairana zamykało pierwszą dziesiątkę. Warto przy tym dodać, że „saudyjski Maradona” był ostatnim graczem, który zapewnił swojej drużynie zwycięstwo w meczu finałów mistrzostw świata, co czyni jego wyczyn jeszcze bardziej wyjątkowym.
Mistrzostwa świata w 1994 roku miały kilku bohaterów. Romario i Roberto Baggio swoimi bramkami doprowadzili Brazylię i Włochy do finału, Thomas Ravelli bronił wręcz w nieprawdopodobnych sytuacjach, dzięki czemu Szwedzi zmierzyli się w meczu o brązowy medal z Bułgarią. Skandynawowie ograli wówczas drużynę dowodzoną przez Christo Stoiczkowa 1:0. Arabia Saudyjska nie zaszła tak daleko, odpadając w 1/8 finału ze Szwecją. Na pocieszenie Saudyjczykom pozostało zdobycie jednej z najpiękniejszych bramek w historii mundiali, a jej strzelcem był Said Al-Owairan.
Turniej rozgrywany na boiskach Stanów Zjednoczonych był ostatnim, w którym wystąpić miały 24 drużyny narodowe. Dwie spośród nich reprezentowały Azję. Kwalifikacje na najludniejszym kontynencie świata podzielone zostały na dwa etapy. W pierwszym 30 zespołów zostało podzielonych na sześć grup. Ich zwycięzcy awansowali do drugiego etapu, który miał wyłonić dwóch finalistów mundialu.
Akcja Saida Al-Owairana przeszła do historii (fot. wdict.net)
Arabia Saudyjska miała już na swoim koncie dwa zwycięstwa w Pucharze Azji oraz srebrny medal w 1992 roku, jednak nigdy nie udało jej się awansować do mistrzostw świata. W 1993 roku szejkowie władający tamtejszą federacją piłkarską nie ukrywali swoich mocarstwowych planów skupiających się na osiągnięciu jednego celu – znalezieniu się w gronie futbolowej elity. Aby tego dokonać, zatrudniono trenera z Europy – dobrze nam znanego Leo Beenhakkera. Efekt jego pracy był piorunujący. „Zielone Orły” przeszły jak burza pierwszą rundę eliminacji, wygrywając cztery spotkania i remisując w dwóch pozostałych. Jeszcze bardziej imponujący był ich bilans bramkowy – 20 bramek strzelonych i ledwie jedna stracona.
Druga runda kwalifikacji rozgrywana była w stolicy Kataru, Dausze. Przez dwa październikowe tygodnie 1993 roku każda z ekip miała zagrać pięć meczów systemem każdy z każdym. Oprócz Arabii Saudyjskiej o awans na mundial rywalizowały reprezentacje Iraku, Iranu, Japonii oraz obie Koree – Południowa i Północna. Podopieczni Leo Beenhakkera zaczęli od bezbramkowego remisu z Japonią, następnie po zaciętym boju pokonali Koreę Północną 2:1.
Dwa kolejne mecze pokazały, że Saudyjczycy umieją grać pod presją. Dwukrotnie „Zielone Orły” musiały odrabiać jednobramkową stratę, jednak zarówno w rywalizacji z Koreą Południową, jak i z Irakiem udało im się doprowadzić do remisu. W tym drugim spotkaniu bramkę na wagę remisu zdobył Said Al-Owairan, 26-letni napastnik zespołu Al-Shabab. Saudyjczycy przypieczętowali swój awans, ogrywając 4:3 Iran i po raz pierwszy w historii zapewnili sobie przepustkę do gry w mistrzostwach świata.
Gdy w maju 1994 roku arabscy piłkarze rozpoczęli przygotowania do mundialu, ich trenerem nie był już Leo Beenhakker. Jak to często bywa w tym rejonie świata, szefowie związków piłkarskich są bardzo niecierpliwi. Wystarczy powiedzieć, że w przeciągu pół roku reprezentacja Arabii Saudyjskiej miała czterech różnych selekcjonerów. Do Stanów Zjednoczonych wraz z zespołem poleciał argentyński trener, Jorge Solari, prywatnie wujek Santiago Solariego, w późniejszych latach gracza m.in. Atletico Madryt, Realu Madryt i Interu Mediolan.
Debiutanci trafili do grupy F, w której mieli rywalizować z faworyzowanymi Belgią i Holandią oraz Marokiem. Jorge Solari zabrał do USA stosunkowo młodą drużynę, w której jedynie dwóch zawodników miało więcej niż 30 lat. Wszyscy gracze na co dzień reprezentowali barwy saudyjskich drużyn. Najwięcej, pięciu, w tym filar drużyny Said Al-Owairan, który w kwalifikacjach sześciokrotnie wpisał się na listę strzelców, było zawodnikami czwartej drużyny Saudi Premier League, Al-Shabab.
To właśnie gracz Al-Shabab, Fuad Amin, zapisał nową kartę w dziejach saudyjskiego futbolu, strzelając pierwszego gola dla tamtejszej reprezentacji w finałach mistrzostw świata. Gracze z Półwyspu Arabskiego pechowo przegrali 1:2 z Holandią, tracąc decydującą bramkę w końcówce spotkania. Pięć dni później podopieczni Solariego dali swoim kibicom mnóstwo powodów do radości, ogrywając 2:1 Maroko. O ich awansie do dalszej fazy turnieju miał zadecydować trzeci mecz, z Belgią. Ekipa z Beneluksu w dwóch spotkaniach zdobyła komplet punktów.
Belgowie w 1994 roku dysponowali jednym z najlepszych składów w dziejach tego niewielkiego europejskiego kraju. Między słupkami bramki „Czerwonych Diabłów” stał Michel Preud’homme, w tym czasie jeden z najlepszych golkiperów świata. W zespole partnerowali mu m.in. Franky van der Elst, Luc Nilis, Enzo Schifo, Marc Wilmots czy mający polskie korzenie Alex Czerniatynski. Obecna generacja belgijskich piłkarzy reprezentowana przez Vincenta Kompany’ego, Romelu Lukaku i Stevena Defoura musi jeszcze wiele zrobić, aby dorównać starszym rodakom.
29 czerwca 1994 roku temperatura w Waszyngtonie w słońcu przekraczała 40 stopni Celsjusza. Z racji różnicy czasów między Stanami Zjednoczonymi a resztą świata mecze mundialu musiały być rozgrywane w środku dnia. W palącym słońcu o godzinie 12:30 czasu miejscowego niemiecki sędzia Helmut Krug odgwizdał początek spotkania. Już w piątej minucie Enzo Schifo popełnił prosty błąd przy próbie przyjęcia piłki. Ta trafiła pod nogi Saida Al-Owairana, a ponad 50 tysięcy kibiców zgromadzonych na trybunach mogło obserwować jeden z najwspanialszych rajdów w historii futbolu.
Saudyjczyk stał się ulubieńcem lokalnych dygnitarzy (fot. thesaff.com.sa)
Saudyjczyk popędził na bramkę rywala. Jeszcze na własnej połowie był powstrzymywany przez Dirka Medveda – bezskutecznie. Następnie Al-Owairan minął Michela de Wolfa oraz Rudiego Smidtsa i mimo zdecydowanej interwencji Philippe’a Alberta, padając na murawę, oddał strzał. Piłka poszybowała nad kładącym się Michelem Preued’homme’em i zatrzepotała w siatce. Komentatorzy telewizyjni natychmiast zauważyli podobieństwo między akcją Al-Owariana, a szarżą Diego Maradony z meczu Argentyna – Anglia na mundialu w 1986 roku. Nie zgadzało się tylko jedno. Osiem lat wcześniej kibiców zachwycił geniusz futbolu rodem z Ameryki Południowej, natomiast teraz przepiękną bramkę zdobył anonimowy piłkarz z Arabii Saudyjskiej.
– Widziałem tego gola ponad tysiąc razy. Szczerze mówiąc, miałem już tego dość. W pewnym sensie bramka w meczu z Belgią była czymś wspaniałym. Z drugiej strony przestałem być anonimowy, wszyscy chcieli ze mną porozmawiać, pogratulować mi – wspominał po latach saudyjski napastnik.
Drużyna z Półwyspu Arabskiego utrzymała korzystny rezultat do końca meczu i zapewniła sobie tym samym awans do 1/8 finału. Tej fazy turnieju zawodnicy trenowani przez Jorge Solariego nie zdołali już przejść, przegrywając 1:3 ze Szwecją. Said Al-Owairan stał się jednak bohaterem w swojej ojczyźnie. Także władca Arabii Saudyjskiej, król Fahd, postanowił odwdzięczyć się bohaterowi z Waszyngtonu, obdarowując go limuzyną.
„Saudyjski Maradona”, jak ochrzcili go dziennikarze sportowi, został wybrany Piłkarzem Roku 1994 w Azji. Kilkanaście miesięcy później porównanie Al-Owariana do znakomitego Argentyńczyka nabrało nowego znaczenia. „Boski Diego”, który w trakcie trwania mundialu w USA został przyłapany na stosowaniu dopingu, otrzymał dyskwalifikację. Said także popadł w konflikt z prawem. Na początku 1996 roku saudyjska policja zatrzymała piłkarza pod zarzutem picia alkoholu, co w tym kraju jest przestępstwem. Al-Owarian spędził kilka tygodni w więzieniu, a na dodatek ukarano go rocznym zakazem gry w piłkę.
Said Al-Owairan zdążył wrócić do drużyny narodowej na Puchar Konfederacji, rozgrywany w grudniu 1997 roku na boiskach Arabii Saudyjskiej. Niedawny idol publiczności nie zdołał jednak pomóc swojemu zespołowi. Gospodarze turnieju, trenowani przez Otto Pfistera, ponieśli dwie dotkliwe porażki: z Brazylią 0:3 i z Meksykiem 0:5, nie awansując do półfinału. Również mundial we Francji, który odbył się pół roku później, nie poszedł po myśli Saida i reprezentacji Arabii Saudyjskiej. 31-letni wówczas napastnik wystąpił w dwóch pierwszych, przegranych przez „Zielone Orły”, meczach, dwukrotnie będąc zmienionym. W trzecim spotkaniu Al-Owairan już nie zagrał i po zakończeniu mundialu rozgoryczony zakończył reprezentacyjną karierę. Latem 2001 roku gracz Al-Shabab ostatecznie pożegnał się z wyczynowym uprawianiem sportu.
Arabscy piłkarze są dla większości kibiców anonimowi. Od czasu do czasu na portalach internetowych typu Youtube furorę robią nagrania przedstawiające nietypowo wykonany rzut karny, piękną bramkę, brutalny faul lub spektakularny kiks autorstwa gracza rodem z krainy ropy naftowej. Te wyczyny nie pozostają jednak na długo w pamięci. Gol Saida Al-Owairana jest nadal pamiętany.
Przy okazji ubiegłorocznego mundialu redakcja angielskiego „Timesa” pokusiła się o wytypowanie 50 najpiękniejszych bramek w historii mistrzostw świata. Trafienie Al-Owairana zamykało pierwszą dziesiątkę. Warto przy tym dodać, że „saudyjski Maradona” był ostatnim graczem, który zapewnił swojej drużynie zwycięstwo w meczu finałów mistrzostw świata, co czyni jego wyczyn jeszcze bardziej wyjątkowym.
Komentarze
Nikt jeszcze nie skomentował tego tekstu. Bądź pierwszy.