Daniel Myśliwiec to trener, który w Piaście Gliwice wykonuje kawał dobrej roboty. Z ekipy, która przez wielu była skazywana na walkę o utrzymanie, stworzył drużynę, która zaskakuje. Po 14 kolejkach ligowych Piast plasuje się na siódmym miejscu w tabeli. W tym czasie Daniel Myśliwiec stworzył z drużyny gliwickiego Piasta ekipę, która stara się dominować, posiadać piłkę, potrafi się także dostosować do meczu, w którym nie idzie po ich myśli. Przykład prowadzenia kontrataków to idealne odzwierciedlenie filozofii gry Myśliwca i tego, jak Piast chce być identyfikowany. Należy zatem oddać Myśliwcowi to, na co zasłużył. Co jeszcze usprawnił w Gliwicach?
Daniel Myśliwiec, cudotwórcą?
Daniel Myśliwiec objął drużynę Piasta 23 października, tuż przed spotkaniem z Arką Gdynia. Wówczas zawodnicy z Gliwic mieli na swoim koncie 7 punktów i plasowali się jako czerwona latarnia ekstraklasy. Nic więc dziwnego, że włodarze Piasta chcieli, żeby drużyna zaczęła znowu regularnie punktować. Postanowiono więc zwolnić Maxa Moldera, który, delikatnie rzecz ujmując, nie zapisze swojej przygody w Piaście do najlepszych. Wspomnianego już dnia października do klubu dołączył Daniel Myśliwiec. Dwa dni później miał rozegrać swój pierwszy mecz w nowej roli.
Pomimo że Piast przegrał z Arką 2:1, to kibice Piastunek mogli mieć pewne powody do optymizmu. Drużyna w końcu wyglądała bardziej świeżo, miała pomysł i nie była nudna w swoim graniu. Efektem tego były liczne zdobycze punktowe Piasta, które pozwoliły utrzymać drużynę w ekstraklasie. Bilans Myśliwca w drużynie Piasta to 34 punkty w 24 meczach, co daje nam średnią 1,42 punktu na mecz, co przy możliwościach kadrowych Piasta i tak było dużym wyczynem. We wspomnianych przeze mnie meczach Myśliwiec pokonał między innymi dwukrotnie Legię Warszawa, Lecha Poznań czy choćby Raków i GKS Katowice.

Całościowo dobre wyniki sprawiły, że były trener Stali Rzeszów pozostał na stanowisku. Poskutkowało to zwiększeniem zaufania włodarzy klubu, którzy przygotowali dla Myśliwca nową dwuletnią umowę. Szkoleniowiec w efekcie tego otrzymał do dyspozycji cały okres przygotowawczy i transfery, które na możliwości klubu były możliwe do zrealizowania. Problemem były jednak odejścia, które mocno wpłynęły na postrzeganie Piasta przed kolejną kampanią ekstraklasy.
Piast może imponować
Drużyna na początku sezonu 26/27 spisywała się tak, jak wszyscy zakładali. Wielu ekspertów zakładało, że Piast będzie do końca bił się o utrzymanie. Jednak o potencjale kadry Piastunek napiszę w dalszej części materiału, bo to temat na dłuższy fragment.
Pisząc tę część artykułu, postanowiłem sprawdzić i opisać dwa wybrane niedawne mecze Piasta, by jak najlepiej odzwierciedlić świetną pracę trenera Myśliwca. W tym celu wybrałem dwa niedawne mecze drużyny z Górnego Śląska, w których odniosła ona odpowiednio zwycięstwo i remis. Chciałem w ten sposób ukazać wszystkie mankamenty drużyny, ale i też jej najlepsze strony. Na tle całej ekstraklasy mogą one zawstydzać czołówkę. Aby opisać mecze w ich wykonaniu, posiłkuję się statystykami z meczu oraz radarami, które są zaczerpnięte z największego profilu skautingowego, czyli Wyscouta.
Piast Gliwice – Cracovia (3:1)
Był to najlepszy i najbardziej kompletny mecz drużyny Myśliwca. Piast wyglądał świetnie w rozegraniu piłki, prowadzeniu akcji, ale i też w kreowaniu sytuacji oraz ich finalizacji. Piast wypracował xG na poziomie 2,41, podczas gdy Cracovia osiągnęła 1,40. Różnica ta daje do myślenia. Nie chodzi o samą liczbę stwarzanych sytuacji (choć to też ważne), a o ich jakość. Piast był przede wszystkim w tym meczu konkretny, zdecydowany i wyraźnie częściej dochodził do okazji strzeleckich. Tego dnia świetnie dysponowany był atak drużyny z Gliwic. Wykorzystał on z należytą skutecznością niefrasobliwość w obronie Cracovii, która od początku sezonu mierzy się z problemami w tej sferze budowania drużyny. Ale idźmy dalej.

Piast świetnie radził sobie w posiadaniu piłki i organizacji ataków. Kultura gry też była po stronie drużyny Piastunek, która pokazała wyrachowanie i pewność siebie. Warto jednak wstawić tutaj statystykę z field tilt. Piast uzyskał w nim tylko 39,4%, z kolei Cracovia aż ponad 60%. Daje nam to obraz ciekawej sprzeczności, ponieważ pomimo tego, że to Piast był dominującą drużyną ze względu na posiadanie piłki, to goście mieli większą przewagę terytorialną i częściej operowali z piłką w tercji ataku. Oznacza to, że pomimo iż Piast utrzymywał się przy piłce, to Cracovia częściej przenosiła ciężar gry na połowę gliwiczan.
Za dużo przestrzeni dla przeciwników
Mimo że z mojej perspektywy mecz ten wyglądał dobrze w wykonaniu Piasta, to pojawiły się w nim pewne mankamenty do poprawy. Z całkowitą pewnością pojawiły się problemy w pozostawianiu przestrzeni przeciwnikowi w ofensywnych strefach boiska. Cracovia w tym meczu:
- wykonała 265 podań na połowie przeciwnika przy 182 Piasta
- zanotowała 31 dośrodkowań przy 13 gospodarzy
- zaliczyła dziewięć wysokich odbiorów przy zaledwie dwóch Piasta
Szczególnie ostatni wskaźnik jest ważny. Cracovia zdecydowanie częściej gościła na połowie Piasta, przez co dobrze zakładanym pressingiem mogła uwypuklać błędy w wyprowadzeniu piłki. Tak samo dośrodkowania. Piast mimo optycznej przewagi miewał okresy rozkojarzenia i dekoncentracji. Liczba wrzutek w pole karne Piasta pokazała, że Cracovia miała okazje i sytuacje do tego, by próbować nawiązać walkę. Warto zaznaczyć, że mimo wszystkich superlatyw, jakimi opisujemy drużynę Myśliwca, to drużyna wciąż ma problemy w kontrolowaniu całego meczu od pierwszej do dziewięćdziesiątej minuty.
Wisła Płock – Piast Gliwice (2:2)
To spotkanie mogło być dla Piasta Gliwice jednym z tych, które pokazują, jak duży potencjał drzemie w drużynie prowadzonej przez Myśliwca. Gliwiczanie dobrze radzili sobie z konstruowaniem akcji, potrafili przenosić ciężar gry na połowę przeciwnika i przez dłuższe fragmenty kontrolowali przebieg spotkania. Problem w tym, że przewagi widocznej w statystykach nie udało się przełożyć na końcowy rezultat. Piast prowadził już 2:0, ale ostatecznie musiał zadowolić się remisem.
Liczby z tego spotkania pokazują, że gliwiczanie mieli pomysł na grę z piłką. 56,9% posiadania oraz 297 podań na połowie przeciwnika to najlepsze wyniki zespołu wśród ostatnich spotkań. Dla porównania Wisła zanotowała w tej kategorii 199 podań. Różnica wynosząca 98 zagrań dobrze obrazuje, jak często Piast potrafił przenosić grę na połowę rywala i utrzymywać tam piłkę. Aktywność w środkowej strefie boiska pozwalała mu budować kolejne ataki i szukać przestrzeni w defensywie gospodarzy.

Nie była to jednak wyłącznie dominacja pozbawiona konkretów. Piast wypracował współczynnik xG na poziomie 2,15, co przy dwóch zdobytych bramkach pokazuje, że potrafił przekuwać swoje ataki w wartościowe sytuacje. Co ciekawe, gliwiczanie wykonali zaledwie 11 dośrodkowań, podczas gdy Wisła aż 26. Może to świadczyć o odmiennym sposobie budowania zagrożenia. Zespół Myśliwca częściej szukał rozwiązań poprzez krótkie podania, kombinacyjną grę i próby przedostania się w pole karne, zamiast regularnie korzystać z dośrodkowań. Warto również zwrócić uwagę na stałe fragmenty gry.
Gra bez piłki pozostawia wiele do życzenia
Piast wywalczył tylko jeden rzut rożny, ale mimo to zdobył dwie bramki i stworzył sytuacje warte ponad dwa gole według modelu xG. Jego ofensywa nie była więc uzależniona od tego elementu. Obraz spotkania zmienia się jednak, kiedy przyjrzymy się grze bez piłki. Największym problemem Piasta okazała się obrona własnego pola karnego. Wisła wykonała aż 26 dośrodkowań i wywalczyła siedem rzutów rożnych. Co więcej, sytuacje związane z dośrodkowaniami przyniosły jej 0,72 xG, a te po stałych fragmentach gry kolejne 0,81. Łącznie daje to 1,53 xG, czyli znaczną część całego dorobku gospodarzy wynoszącego 2,65. Trudno przejść obok takich liczb obojętnie. Piast pozwalał rywalom zbyt często dostarczać piłkę w okolice własnego pola karnego, a to w końcu zaczęło przynosić Wiśle wymierne korzyści.

To spotkanie dobrze obrazuje pewien paradoks w grze Piasta. Z jednej strony gliwiczanie pokazali, że potrafią budować ataki, utrzymywać się przy piłce i stwarzać zagrożenie bez konieczności opierania ofensywy na dośrodkowaniach czy stałych fragmentach. Z drugiej strony nie przełożyli tej przewagi na pełną kontrolę nad wydarzeniami boiskowymi. Bo kontrolowanie piłki nie zawsze oznacza kontrolowanie meczu. Dla Myśliwca i jego zespołu to ważny materiał do analizy. Szczególnie w kontekście zabezpieczenia własnego pola karnego, bronienia dośrodkowań i odpowiedniego zarządzania prowadzeniem. Piast pokazał, jak chce grać, ale nie pokazał jeszcze, jak skutecznie zamykać takie spotkania.
W meczach Piasta nie ma nudy
Chciałbym jeszcze na chwilę odnieść się do słów Kacpra z grafiki wyżej. Piast we wszystkich meczach tego sezonu pokazał, że wie, umie i chce grać do przodu. Jego mecze są pełne zwrotów akcji, a sam Myśliwiec pragnie, by drużyna była proaktywna w fazie budowania akcji. Spójrzmy na tabelę. Piast Gliwice zdobywa średnio 1,71 gola na mecz, co pokazuje, że Piast w filozofii trenera Myśliwca nie chce być już tylko nudną i mało ciekawą drużyną ekstraklasy. W meczach Piasta brylują indywidualności, które dodają kolorytu spotkaniom i sprawiają, że Piastunki mogą myśleć o czymś więcej.

Mam jednak wrażenie, że Piast to wciąż mało okrzesana drużyna. Zdarzają im się momenty rozkojarzenia, które powodują, że mecze gliwiczan to prawdziwe rollercoastery emocji. Spójrzmy choćby na to, jak wyglądały ostatnie mecze – 4:3 z Wisłą Kraków, 3:0 z Gieksą czy nawet 3:1 z Cracovią. Z drugiej strony, mecze, w których tracą prowadzenie, też się zdarzają, co dobitnie pokazuje, że w Piaście nie ma jeszcze pewnego doświadczenia w kwestii utrzymywania wyniku. Może to wynika z filozofii tego klubu, który przez lata skazany na walkę o przetrwanie wielokrotnie musiał mierzyć się z silniejszymi zespołami od siebie. Drugą stroną medalu jest z pewnością to, że ekipa Piasta to młoda drużyna, której niektórzy zawodnicy nie mają doświadczenia na najwyższym szczeblu.
***
Są też indywidualności. Tak jak wyżej wspomniał Kacper, Piast ma je w postaci Vallejo, Sanci, Katsantonisa czy Limy. Są to zawodnicy świetnie czujący się w grze szybkiej i jeden na jeden. Uwielbiają się ścigać, wbiegać za obrońców, a sam Piast ma z tego ogromne korzyści. Taktyka drużyny jest oparta na szybkich wyjściach i wykorzystaniu tych zawodników. Niejednokrotnie Piast zdobywał tak gole, kiedy po jednym, dwóch podaniach udawało się im znaleźć pod polem karnym przeciwnika. Przede wszystkim gliwiczanie to już nie jest nudna drużyna pełna pragmatyzmu. Jest to ekipa, która chce i umie grać w piłkę. I choć potencjał nie wskazuje na zajęcie wysokiego miejsca na koniec sezonu, to Myśliwiec każe nam sądzić, że nawet z gliny można stworzyć coś majestatycznego i budzącego podziw.
Kadra na walkę o utrzymanie
Piast Gliwice stanął na początku sezonu przed poważnym problemem. Ekipę z Górnego Śląska opuścili wówczas Chrapek, Tomasiewicz i Patryk Dziczek. Z pewnością odejście piłkarza do Pogoni Szczecin było tym, co zabolało najmocniej drużynę Piasta. Bowiem środkowy pomocnik to piłkarz, który dawał gliwiczanom spokój w rozegraniu piłki, uczestniczył w budowaniu akcji zespołu, a jego aparycja i pewność siebie powodowała, że Piast jako tako mógł w środku pola starać się rywalizować z innymi drużynami. Piast musiał więc w obliczu braków kadrowych szukać możliwości wzmocnienia drużyny. Do klubu w letnim mercato dołączyło aż dziewięciu zawodników, co stawiało pod wątpliwość przyszłe budowanie automatyzmów w drużynie.

Jeden z najniższych budżetów w ekstraklasie i niesamowicie kosztowne odejścia z drużyny sprawiły, że Piast stał się postrzegany jako drużyna, która będzie uwikłana w walkę o utrzymanie. Ważny do podkreślenia jest fakt, że GKS nie sięgnął po nazwiska jakościowe, poza Jakubem Łabojko do klubu nie dołączył nikt, kto mógłby znacząco wpłynąć na wyniki drużyny z Gliwic. W tym miejscu trzeba zaznaczyć, że dyrektor sportowy klubu ujawnił, iż trzy czwarte kadry miało większą lub mniejszą perspektywę sprzedażową. Oznacza to, że polityka Piasta nie opierała się tylko na doraźnym wzmacnianiu zespołu. Chciano przede wszystkim budować tożsamość sprzedażową klubu poprzez odpowiednią promocję talentów.
Piast znajdował się więc w sytuacji patowej. Musiał bowiem jednocześnie sprzedawać i utrzymywać konkurencyjność w zespole. Ważne było także usprawnienie finansów klubu, które od wielu lat pozostawały obiektem zainteresowania wielu ludzi, którzy widzieli fatalne zarządzanie ekonomicznymi walorami klubu. Z perspektywy czasu jest to karkołomne połączenie, ponieważ klub nie może pozwolić sobie na długotrwałą przebudowę bez wyników sportowych.
Z perspektywy czasu nie jakość, a ilość zawodników jest problemem
Ten fragment artykułu poświęcę bardziej publicystycznej ocenie możliwości kadrowych Piasta. Prawda jest taka, że Piastunki nie potrzebowały jedenastu słabych piłkarzy, by być uznawanymi za słabą drużynę. Problemem Piasta był brak jakiejkolwiek większej głębi składu. Problemem klubu był też z pewnością brak jakościowych zmienników będących w stanie odmienić oblicze meczu. Jak się jednak okazało, Daniel Myśliwiec potrafił wykrzesać to, co najlepsze z wielu młodych zawodników i powoli budować ich pozycję w pierwszej drużynie. I tutaj warto powiedzieć jedną rzecz, taki sposób budowania zespołu jest w pewnym sensie wartościowy, ale ryzykowny.
Szansa na popełnienie błędów indywidualnych jest znacznie większa niż u doświadczonego zawodnika. To jest proste, jasne i klarowne. Tylko zastanówmy się, w jakim miejscu znalazł się Piast? Klub z Gliwic musi mierzyć się z cięciem kosztów i przeliczaniem każdej złotówki tylko po to, aby móc jakkolwiek istnieć w ekstraklasie. Taki obrót sprawy sprawił, że Piast musi być zależny od swojej akademii i skautingu, który musi dostarczać zawodników dostosowanych do budżetu klubu. Jeśli popatrzymy sobie na kadrę i to, jak wygląda ona podczas meczu, to wyjdzie nam, że na ławce w ostatnim meczu ze Śląskiem Wrocław było aż pięciu zawodników, którzy spokojnie mogą występować w drużynach juniorskich ze względu na wiek.

Pokazuje to, że Piast znalazł się aktualnie w miejscu, gdzie musi szyć z tego, co ma. Jest zdany na indywidualne zrywy zawodników, którzy swoją dobrą formą powodują, że Piast jako kolektyw funkcjonuje jako jedna całość. Ogromna w tym zasługa krawca Daniela Myśliwca, który wzniósł Piasta na wyżyny swoich umiejętności. Z kolei sama drużyna jest największą rewelacją tego sezonu piłkarskiej ekstraklasy.
Czy Piast utrzyma formę w rundzie wiosennej?
Rozsądek każe mi sądzić, że nie. Zwłaszcza że Piast to drużyna, która, jak wspomniałem, nie ma potencjału na walkę o puchary. Jej kadra i głębia składu powodują, że powinniśmy ich rozpatrywać jako kandydatów do spadku. I uważam, że runda wiosenna to będzie prawdziwy sprawdzian zarówno dla Daniela Myśliwca, jak i całej społeczności Piasta. Uważam tak, ponieważ sposób gry Piasta, mimo że jest indywidualny pod każdą drużynę ekstraklasy, i jeżeli w zimę nie przyjdzie nikt, kto podniesie jakość zespołu, to gliwiczan będzie bardzo łatwo rozczytać. Drużyny będą już wiedzieć, jak zatrzymać najlepszych zawodników, a to będzie dla Piasta strzał w kolano. Uważam także, że zima będzie sprawdzianem dla włodarzy, którzy po udanej rundzie będą mieli za zadanie załatać to, czego nie zdążyli.

Problemem może być także kwestia zawodników odchodzących. Pewne jest, że nie uda się utrzymać całej drużyny po rundzie nad wyraz dobrej. Piast w kierunku każdej oferty w obliczu problemów finansowych spojrzy z poważnym zastanowieniem się. Podobnie było, jeśli chodzi o Igora Drapińskiego, którego transfer poważnie zreperował budżet, i w obliczu tych kłopotów tylko głupi by nie skorzystał.
Przewidywania co do miejsca na koniec sezonu
Jeśli chodzi natomiast o miejsce Piasta, to uważam, że zajęcie miejsca w środku tabeli będzie dużym osiągnięciem. Głównie ze względu na kadrę i finanse klubu, o których już pisałem. Nadziei upatruję jednak w postaci trenera Myśliwca, który pokazał, że jest w stanie zrobić coś z niczego. Jeżeli potrafił przeciętnych zawodników wznieść na wyżyny swoich umiejętności i opatrzyć ich ciepłem dobrej współpracy, to w przyszłości nie powinno być z tym problemu. Słowem podsumowania niech będą słowa Kacpra Chojnackiego, któremu z tego miejsca bardzo dziękuję za pomoc w przygotowaniu materiału:
– „Dużo zależy od zimowego okienka. Finansowe położenie klubu nie jest chyba zbyt kolorowe. Przede wszystkim Piast ma najniższy budżet w lidze, więc na każdą ofertę spojrzy przychylnym okiem. Spodziewam się na koniec sezonu mimo wszystko miejsca w środku tabeli, co i tak będzie fantastycznym wynikiem. Lecz nie sądzę, aby Piastunki powalczyły o europejskie puchary. Trener Myśliwiec ostatnio pokazał ciekawe spojrzenie na ten sezon, że będą 3/4 bardzo silne drużyny i 1/2 doskakujące do nich, próbujące je dogonić. Jakbym miał przewidywać, to Piast moim zdaniem skończy najwyżej na 9. miejscu.”











